Λυπημένη πολιτική

Διάβαζα μερικά κύρια σημεία του αντιμνημονιακού «Ζαππείου Ι και ΙΙ» δηλαδή της αντιπολίτευσης που άσκησε η ΝΔ στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, επί Γιώργου Παπανδρέου. Μια βασική ένσταση ήταν ότι οι συμφωνημένοι, από την τότε κυβέρνηση, ρυθμοί εξόφλησης του χρέους αποτελούσαν τη βασική αιτία της αναπαραγωγής του που θα είχε ως αποτέλεσμα την αναπτυξιακή καχεξία της χώρας. Η ΝΔ δεν στήριξε το Μνημόνιο της πρώτης περιόδου, γιατί το θεωρούσε αρχιτεκτονικά, καταστροφικό ή γιατί αυτό επέβαλε η κομματική της αυτοσυντήρηση. Οταν το 2012 ανήλθε στην εξουσία, υπέγραψε Μνημόνιο και προσπάθησε να το υπηρετήσει όσο μπορούσε καλύτερα. Θυμίζω ότι εκτός της ασυνέπειας με τις προεκλογικές της εξαγγελίες (αναδιαπραγμάτευση κ.λπ.) κατάφερε και τον πολιτικό αφανισμό του τότε βασικού αντιπάλου της, αφού το ΠΑΣΟΚ κατρακύλησε στο 13% στις εκλογές του 2012. Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ διέρρευσε στον ΣΥΡΙΖΑ που τότε, ήταν κάθετα αντιπολιτευτικός στη  μνημονιακή επιλογή. Να σημειώσουμε ότι δεν υπήρξε κενό, ο κόσμος επινόησε ή υιοθέτησε κόμμα  που θα τον εξέφραζε και ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το κατάλληλο σχήμα.

Ενα ερώτημα είναι γιατί ένα μέρος του ιστορικού σοσιαλιστικού χώρου, θεωρεί τον ΣΥΡΙΖΑ ως τον βασικό εχθρό του, αφού ο βασικός βραχίονας των αριθμητικών απωλειών του, ήταν η ΝΔ. Το υπονόμευσε όταν ήταν κυβέρνηση και το έφθειρε με την αναγκαστική συγκυβέρνηση. Ας κρατήσουμε το ερώτημα.

Σήμερα, πολλά από τα τραύματα παραμένουν και καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό της σχέσεις των δύο χώρων της Κεντροαριστεράς. Τα συσσωρευμένα τραύματα, τα οποία «δόξα τω θεώ» καμιά φορά «εμπλουτίζονται», αποτελούν σοβαρή πολιτική ύλη. Η λεγόμενη «χημεία» των προσώπων επίσης. Στην πολιτική συχνά οι προσωπικές σχέσεις παίζουν σημαντικότερο ρόλο από τα ιδεολογικά σχήματα. Μερικές φορές μάλιστα τα ιδεολογικά σχήματα σαν να μορφοποιούνται, για να δώσουν κατεύθυνση σε άτυπες συμμείξεις και συνθέσεις.

Η σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ μπορεί να καθορίσει πολιτικές εξελίξεις; Αν ήταν σίγουρο αυτό, τότε θα υπήρχε ευκρινέστερη συνάντηση ή ρήξη, πάντως θα υπήρχε ευκρινέστερη απάντηση. Ναι ή όχι. Η αμφιρρέπεια, η αμφιθυμία των δύο χώρων, οφείλεται σε μια βαθύτατη αμφιβολία, σε μια ουσιώδη, κυτταρική, ιδεολογική αναποφασιστικότητα.

Και τα δύο κόμματα πιέστηκαν να ασκήσουν κυβερνητικές πολιτικές, κόντρα στις παραδόσεις τους. Ο πραγματισμός της εξουσίας, το χάος της χρεοκοπίας, αναμόρφωσαν βίαια τα πολιτικά χαρακτηριστικά τους και συγκρότησαν το σταθερότερο στοιχείο της κρίσης, μια δυναμική ρήξεων ή συγκολλήσεων. Οχι συνθέσεων.

Γιατί χρειάζονται χρόνο οι δύο δυνάμεις; Γιατί το ανθεκτικό δεν μπορεί να προκύψει ούτε με δημόσιες σχέσεις, ούτε με αυτοματισμούς, ούτε με αντιπολιτευτικό ανταγωνισμό, ούτε με συναισθηματικές καθηλώσεις.

Ο βασικός κερδισμένος από τη φθορά των «μετόχων» της Κεντροαριστεράς δεν είναι η Νέα Δημοκρατία ως πολιτική θεώρηση, αλλά η συντηρητική κουλτούρα ως τεχνογνωσία εξουσίας. Δεν υπάρχει η απλή ανάγκη δημιουργίας του «αντι-καρπωτή», όσο του αναμορφωτή του πεδίου της σύγκρουσης, αυτού που θα διατυπώσει τη μεγάλη πολιτική πρόταση, με απολύτως πρωτότυπους  ποιοτικούς όρους.