Ναοί

Ο σεβασμός στη θρησκεία του άλλου δεν είναι θέμα νομικό αλλά ηθικό. Οπως, δηλαδή, δεν σκοτώνουμε αυτόν με τον οποίον διαφωνούμε όχι διότι θα μας τσιμπήσει ο νόμος αλλά επειδή δεν μας το επιτρέπει η ηθική μας. …Τι λέω κι εγώ τώρα; Περιγράφω έναν όμορφο κόσμο, ηθικό, αγγελικά πλασμένο που, όμως, δεν υφίσταται. Και θα ήταν εντελώς ουτοπικό να πιστέψουμε ότι αυτός ο κόσμος είναι, υπό τις παρούσες συνθήκες, εφικτός. Ας αφήσουμε λοιπόν πίσω μας το ανέφικτο κι ας δούμε πώς πορευόμαστε σε μια εποχή που οι διεθνείς κρίσεις έχουν επαναφέρει μισαλλοδοξίες και φανατισμούς με τους οποίους είχαμε κάποτε την αφέλεια να πιστεύουμε ότι ξεμπερδέψαμε.

Με αυτήν την έννοια ένα ισλαμικό τέμενος στην Αθήνα είναι απαραίτητο. Πρώτον διότι το δικαιούνται οι χιλιάδες πλέον μουσουλμάνοι που κατοικούν στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας. Δεύτερον, αλλά καθόλου δευτερεύον, η λειτουργία ενός επίσημου και υπό τον έλεγχο της Πολιτείας, όπως μαθαίνω, τέμενους, δεν αφήνει περιθώρια λειτουργίας ανεπίσημων και ανεξέλεγκτων λατρευτικών χώρων που κανείς ποτέ δεν ξέρει τι μπορεί να κρύβουν ή σε τι μπορεί να εξελιχθούν. Ψιλά γράμματα θα πείτε σε μια ατμόσφαιρα πόλωσης όπου ο χλευασμός έχει αναχθεί σε επιχείρημα και πολύ φοβάμαι ότι την ημέρα της λειτουργίας του θα υπάρχουν αντιδράσεις. Δεν βάζω στο τραπέζι τη γραφικότητα αυτών που θα εναντιωθούν αλλά ούτε και την ιδεοληψία όσων ταχθούν υπέρ. Οι δεύτεροι, που στην πλειονότητά τους δηλώνουν άθεοι, μάχονται υπέρ της ελεύθερης και νόμιμης άσκησης των θρησκευτικών καθηκόντων των μουσουλμάνων ξερνούν όμως χολή για τα αντίστοιχα των ορθόδοξων.

Αθεη δηλώνω κι εγώ. Θυμάμαι όμως πριν από χρόνια, όταν με βρήκε ένα κακό μαντάτο σε μια πόλη του εξωτερικού, αισθάνθηκα, για πρώτη φορά στη ζωή μου την ανάγκη να μπω σε μία εκκλησία. Μπήκα στην πρώτη που βρήκα. Κάθισα για λίγη ώρα με σκυμμένο το κεφάλι και βγήκα ανακουφισμένη. Πειράζει που δεν θυμάμαι πλέον αν ήταν καθολικός ναός ή συναγωγή;