Μάριος Σπηλιόπουλος

«Τα όνειρά σου μην τα λες, γιατί μια μέρα κρύα μπορεί και οι φροϊδιστές, να ‘ρθουν στην εξουσία» μας συμβουλεύει ο Διονύσης Σαββόπουλος στη «Ρεζέρβα» του, το μακρινό 1979. Τότε κατέβηκα από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα για να πάω στη Σχολή Καλών Τεχνών. Αυτό ήταν ένα από τα τσιτάτα που χρησιμοποιούσα τότε. Τώρα καταλαβαίνω γιατί. Ο ύπνος για μένα ήταν και είναι πολύτιμο αγαθό. Από παιδί έβλεπα όνειρα κουφά… ταινίες ολόκληρες. Θυμάμαι πως ονειρευόμουνα ότι πετούσα σαν τον Superman ή ότι έβρισκα πολλά κέρματα και γέμιζα τις τσέπες μου που τρυπούσαν και τα κέρματα έπεφταν ξανά στο έδαφος και άντε πάλι από την αρχή. Ονειρα παιδικά, που μου άφηναν μια γλυκιά γεύση τσιχλόφουσκας. Στην εφηβεία πάλι έβλεπα ότι με κυνηγούσαν οι κακοί, εγώ είχα ένα όπλο και όταν το σήκωνα για να πυροβολήσω γινόταν μαλακό σαν λάστιχο και η κάννη του έπεφτε προς τα κάτω. Ξυπνούσα κάθιδρος. Μέχρι και σήμερα βλέπω ότι δίνω εξετάσεις στο Γυμνάσιο και είμαι εντελώς αδιάβαστος. Γενικά τα όνειρά μου είναι μια παράλληλη ζωή που γεμίζει τα κενά και τις ρωγμές της πραγματικής μου ζωής. Εχω τη συνήθεια από παιδί να μοιράζομαι τα όνειρά μου με τους φίλους μου και να ακούω με ευχαρίστηση τα δικά τους. Πράγμα που αποδεικνύει ότι δεν φοβάμαι τους φροϊδιστές όταν έρθουν στην εξουσία.
Το 2001 λοιπόν, μόλις πέθανε ο πατέρας μου, τα όνειρά μου πύκνωσαν πολύ. Ηταν φαντασμαγορικά, υπερπαραγωγές, και τα θυμόμουν τόσο έντονα σαν να τα είχα ζήσει στο ξύπνιο μου. Είχα σχεδόν φοβηθεί από τη συχνότητα και την έντασή τους. Τηλεφώνησα  στον παιδικό μου φίλο, τον Νίκο, που είναι ψυχαναλυτής. «Νίκο, μου επιτίθενται τα όνειρα» του λέω. «Είδα χθες το βράδυ ότι ήμουν με τον πατέρα μου πάνω στο κάστρο του Πλαταμώνα και ένα νεαρό ελάφι έτρεχε φοβισμένο πέρα δώθε. Μια καμήλα περπατούσε αργά πάνω στις πολεμίστρες, ενώ ένα κατάλευκο πουλάρι στεκόταν ακίνητο σαν βαλσαμωμένο, κοντά στο μαρμάρινο μνήμα του πατέρα μου, που καθόταν γελαστός δίπλα μου και με παρατηρούσε να παρατηρώ. Αριστερά μας, πάνω σε κοντάρι σημαίας, με γαλάζιες και άσπρες ρίγες, στεκόταν σε μικρογραφία φωταγωγημένο το παλιό διώροφο σπίτι μας που κατεδαφίστηκε, όταν ήμουν 14 ετών, για να κτιστεί μια άχαρη πολυκατοικία. Εμοιαζε σαν μεγάλο φωτιστικό με τα φωτισμένα παράθυρά του και έλαμπε στο φως του δειλινού, μέχρι που έπεσε σκοτάδι στο κάστρο του Πλαταμώνα και ξύπνησα». «Ζωγράφισε το» μου απάντησε επιτακτικά ο ψυχαναλυτής φίλος μου και συνέχισε: «Να ζωγραφίζεις τα όνειρα που βλέπεις και ειδικά αυτά που θεωρείς ότι σου επιτίθενται». Τον άκουσα, και έτσι άρχισα να ζωγραφίζω τα όνειρα με μαύρο μελάνι σε χαρτί. Τα δύο χρόνια που ακολούθησαν έκανα 50 περίπου ασπρόμαυρα σχέδια. Επαψα να φοβάμαι και γι’ αυτό τα  ονόμασα «Εφιάλτες», το αντίθετο του κατ’ ευφημισμόν. Συνεχίζω μέχρι και σήμερα να ζωγραφίζω τα όνειρα μου, ευχάριστα ή δυσάρεστα, και όλα τα ονομάζω «Εφιάλτες». Κάποτε ίσως κάνω μια έκθεση με τους «Εφιάλτες» μου. Ισως, δεν ξέρω ακόμα. Πάντως εγώ συνεχίζω να διηγούμαι τα όνειρα στους φίλους μου και να ακούω με ευχαρίστηση τα δικά τους. Κάνουμε δηλαδή «ονειρο-συναντήσεις», έτσι το λέμε.

Ο Μάριος Σπηλιόπουλος είναι ζωγράφος και καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Παρουσιάζει την έκθεση 114 έργων του υπό τον τίτλο «Dazibao – Handmade Newspapers» στην γκαλερί Εικαστικός Κύκλος ΔΛ σε συνεργασία με την ENIA Gallery έως τις 29 Φεβρουαρίου.