Μετανοείτε, γιατί χανόμαστε{CR}

Το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, ο Ανταμ Σιφ, ο Δημοκρατικός βουλευτής που ηγείται της ομάδας των κατηγόρων στη δίκη του Ντόναλντ Τραμπ στη Γερουσία, θύμισε στους συγκεντρωμένους γερουσιαστές, και δη στους 53 Ρεπουμπλικανούς γερουσιαστές, πότε ακριβώς σήκωσε το τηλέφωνο ο Ντόναλντ Τραμπ και είπε στον ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι την περίφημη πια φράση «Θα ήθελα να μας κάνετε μια χάρη». Ηταν 25 Ιουλίου του 2019. Μόλις ένα 24ωρο μετά την πολυαναμενόμενη κατάθεση του Ρόμπερτ Μιούλερ στο Κογκρέσο, κατά την οποία ο ειδικός εισαγγελέας που είχε αναλάβει να διερευνήσει την εμπλοκή της Ρωσίας στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016 αρνήθηκε να δείξει με το δάχτυλο τον Τραμπ, να πει ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ είχε διαπράξει ένα έγκλημα – κι ας είχε συγκεντρώσει η ομάδα του στοιχεία που έδειχναν ξεκάθαρα πως είχε προσπαθήσει να παρακωλύσει το έργο της Δικαιοσύνης. «Τηλεφώνησε στον Ζελένσκι ζητώντας αυτή τη χάρη μία μέρα μετά την κατάθεση του Μιούλερ» είπε στους γερουσιαστές ο Σιφ. «Τι πιστεύετε ότι είναι ικανός να κάνει μία ημέρα αφότου αθωωθεί εδώ, μία ημέρα αφότου νιώσει “Απέφυγα και αυτή τη σφαίρα. Πραγματικά δεν μπορεί να με αγγίξει ο νόμος”;».

Σε ένα παράλληλο σύμπαν, με τον Τραμπ πάλι πρόεδρο (ας μην είμαστε τόσο ρομαντικοί) αλλά με το περίφημο σύστημα ελέγχων και ισορροπιών των ΗΠΑ σε λιγότερο τραγική κατάσταση, οι Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές θα είχαν, αν μη τι άλλο, ντραπεί έπειτα από αυτή την υπενθύμιση να μπλοκάρουν την ύστατη προσπάθεια των Δημοκρατικών να κληθούν μάρτυρες για κατάθεση στη δίκη. Δεν θα είχαν ντραπεί όλοι (είπαμε, ας μην είμαστε τόσο ρομαντικοί) αλλά τουλάχιστον οι τέσσερις που χρειαζόταν ώστε να γείρει η πλάστιγγα από την άλλη πλευρά. Μεταξύ άλλων θα είχε κληθεί να καταθέσει και ο Τζον Μπόλτον, ο πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του Τραμπ, αυτός που γράφει στο νέο του (ακυκλοφόρητο) βιβλίο ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ κάνει προσωπικές χάρες σε ηγέτες όπως ο Ερντογάν και ο Σι – και ότι, ναι, όντως εκβίαζε την ουκρανική ηγεσία να ανοίξει δικαστική έρευνα εναντίον ενός μεγάλου πολιτικού του αντιπάλου, του Τζο Μπάιντεν, με μοχλό την αμερικανική στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία. Σε αυτό το σύμπαν, ωστόσο, ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος της Γερουσίας, ο Μιτς Μακόνελ, υπήρξε εξαρχής ξεκάθαρος. «Δεν είμαι ένας αμερόληπτος ένορκος» είχε δηλώσει ήδη από τον Δεκέμβριο. «Αυτή εδώ είναι μια πολιτική διαδικασία. Ολα όσα κάνω θα είναι σε συντονισμό με τον Λευκό Οίκο».

Τη θέση του προέδρου τη διευκρίνισε την περασμένη εβδομάδα ένας από τους δικηγόρους του, ο Αλαν Ντέρσοβιτς: οτιδήποτε κάνει ένας πρόεδρος προκειµένου να ενισχύσει τις πιθανότητές του να επανεκλεγεί είναι προς το δημόσιο συμφέρον. Μετά τον σάλο βέβαια, ο Ντέρσοβιτς υποστήριξε πως η δήλωσή του παρερμηνεύτηκε. Για την Ιστορία, πάντως, ήταν ακριβώς αυτή: «Αν ένας πρόεδρος κάνει κάτι που πιστεύει ότι θα τον βοηθήσει να εκλεγεί προς το δημόσιο συμφέρον, αυτό δεν μπορεί να είναι το είδος του δούναι και λαβείν που καταλήγει στην καθαίρεσή του». Τη θέση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος την επιβεβαίωσε ο ίδιος ο Μιτς Μακόνελ το βράδυ της Παρασκευής, αφού καταψήφισε η Γερουσία την κλήτευση μαρτύρων με 51-49 ψήφους (μόνο δύο Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές ντράπηκαν τελικά, ο Μιτ Ρόμνεϊ και η Σούζαν Κόλινς), όταν τηλεφώνησε στον Τραμπ να πάρει το ΟΚ (ακόμα και) για το χρονοδιάγραμμα που είχε σκεφτεί: η δίκη θα ολοκληρωθεί, με την τελική ψηφοφορία και την αθώωση του Τραμπ, αύριο. Στο παράλληλο σύμπαν που λέγαμε, ο αμερικανός πρόεδρος θα εκφωνούσε σήμερα την ετήσια ομιλία του για την κατάσταση του έθνους με φόντο μια συνεχιζόμενη δίκη εις βάρος του, στη Γερουσία, με το ερώτημα της καθαίρεσης, με την κατάθεση του Μπόλτον και άλλων μαρτύρων να κρέμεται από πάνω του σαν δαμόκλειος σπάθη. Σε αυτό, εκφωνεί την ετήσια ομιλία του για την κατάσταση του έθνους ως θριαμβευτής, απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού.

Λένε – το λέει ένας πρώην Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής, ο Τζεφ Φλέικ – ότι «τουλάχιστον 35» γερουσιαστές του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος θα ψήφιζαν αύριο υπέρ της καθαίρεσης του Ντόναλντ Τραμπ αν η ψηφοφορία ήταν μυστική – αν δεν φοβούνταν, με άλλα λόγια, ότι θα πέσει πάνω τους με μανία η οργή του και θα τελειώσει έτσι η πολιτική τους καριέρα. Αλλά αρκετά με τα «αν». Ο Τραμπ, ένας ηγέτης που σύμφωνα με τους υπολογισμούς της «Washington Post» έχει κάνει κατά τα πρώτα τρία χρόνια της θητείας του 18.000 ψευδείς ή παραπλανητικές δηλώσεις, αύριο θα αθωωθεί. Και το πιθανότερο είναι ότι τον Νοέμβριο θα επανεκλεγεί. Και ότι η τραμποποίηση της πολιτικής ζωής και της κοινωνίας (όχι μόνο των ΗΠΑ, αλίμονο) θα ενισχυθεί. Και τότε, ούτε 500 ημερίδες της οργάνωσης Χριστιανική Αγωγή, σαν αυτή στην οποία προσκαλούσε υπουργική οδηγία τους έλληνες μαθητές, δεν θα μας σώζουν.