Παραλογισμοί

Τις τελευταίες ημέρες συνέβησαν δύο παράλογα πράγματα. Το ένα είναι η έξοδος του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ενωση, αποτέλεσμα βαθιάς παραπληροφόρησης από την πλευρά των Brexiteers και βαθιάς ανικανότητας από την πλευρά των Remainers. Το άλλο είναι η απόφαση της αμερικανικής Γερουσίας να μην καλέσει μάρτυρες στη δίκη του «πιο διεφθαρμένου προέδρου στη σύγχρονη εποχή», όπως αποκαλούν οι New York Times τον Ντόναλντ Τραμπ.

Είναι Αύγουστοςτου 1961, ο Τζον Λε Καρέ δουλεύει ήδη για τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες και βρίσκεται στο Βερολίνο όταν αρχίζουν να τοποθετούνται τα πρώτα ρωσικά συρματοπλέγματα στο Checkpoint Charlie. Παρακολουθεί αυτόν τον παραλογισμό – την κατασκευή ενός τείχους που χωρίζει την πόλη στα δύο – χωρίς να κουνάει το δαχτυλάκι του. Οπως όλος ο κόσμος, άλλωστε.

«Ισως αυτόνα ήταν το χειρότερο όλων: η αποπνικτική αίσθηση της ασημαντότητάς σου», είπε ο μεγάλος βρετανός συγγραφέας την περασμένη Πέμπτη στη Στοκχόλμη, όπου του απονεμήθηκε το βραβείο Ολαφ Πάλμε. «Αλλά ο Πάλμε αρνιόταν να είναι ασήμαντος. Ηταν αποφασισμένος να κάνει τη φωνή του να ακουστεί αν κάτι τον σκότωνε. Κι ίσως τελικά τον σκότωσε».

Δεύτερο παράδειγμα. Είναι Οκτώβριος του 1962, το ραδιόφωνο μεταδίδει το τελεσίγραφο του Κένεντι προς τον Χρουστσόφ για να μαζέψει τους πυραύλους του από την Κούβα, ο πλανήτης κρατάει την ανάσα του και ο Λε Καρέ συνεχίζει να γράφει τον Κατάσκοπο που Γύρισε από το Κρύο. Τι έκανε άραγε τότε ο Πάλμε; Μήπως καθόταν κάπου μόνος του κρατώντας το κεφάλι του και μονολογώντας ότι είναι ένας αποτυχημένος ειρηνοποιός; Οχι, απαντά ο συγγραφέας. «Είχε μια χώρα να υπηρετήσει: προωθούσε την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, επεξεργαζόταν τη διεθνή βοήθεια της χώρας και χειριζόταν την υπόθεση του σμηνάρχου Στιγκ Βένερστρεμ, που είχε αποκαλυφθεί ότι ήταν σοβιετικός κατάσκοπος».

Αντί για έντιμους ανθρώπους σαν τον πρώην πρωθυπουργό της Σουηδίας, έχουμε σήμερα επιτυχημένους ψεύτες σαν τον Τζόνσον, τον Τραμπ και τον Πούτιν. Ο Λε Καρέ είναι σε απόγνωση: «Κάποιος μια μέρα να μου εξηγήσει γιατί σε μια εποχή που η επιστήμη δεν ήταν ποτέ πιο ευφυής, η αλήθεια πιο γυμνή και η γνώση πιο διαθέσιμη, υπάρχει τέτοια ζήτηση για λαϊκιστές και ψεύτες».

Ο Λε Καρέ έχει ένα όνειρο: «Θέλω έναν Πάλμε για τη δική μου χώρα, που όσο ζω δεν έχει βγάλει έστω κι έναν πολιτικό του ύψους του. Τον θέλω τώρα. Δεν είμαι απλώς ένας remainer, είμαι ένας Ευρωπαίος μέχρι το μεδούλι, και θέλω να του πω ότι οι αρουραίοι έχουν καταλάβει το καράβι κι ότι χρειαζόμαστε τη φωνή του για να μας ξυπνήσει από την υπνοβασία και να μας σώσει από αυτή την αναίτια πράξη πολιτικού και οικονομικού αυτοτραυματισμού. Αλλά είναι πολύ αργά».

Περνάνε ζόρια αυτές τις ημέρες οι φίλοι μας στην Αγγλία και την Αμερική. Να τους έχουμε στον νου μας.