Ενότητα και μια αναγκαία προϋπόθεση

Oλο και περισσότερα χείλη από όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα αναγνωρίζουν δημόσια πλέον ότι σε περίπτωση πολεμικής σύγκρουσης με την Τουρκία «θα είμαστε μόνοι». Μόνος του άλλωστε θα είναι και ο  αλαζονικός γείτονας. Οι τρίτοι, των ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένων, θα προσπαθήσουν να αποσοβήσουν μια τέτοια εξέλιξη καταβάλλοντας κάθε δυνατή προσπάθεια μόνο αν τεθούν σε κίνδυνο τα δικά τους κρίσιμα συμφέροντα. Η μόνιμη επωδός μας πρέπει να είναι ότι «τυχόν επιθετική στρατιωτική ενέργεια της Τουρκίας στις δραστηριότητες στο Αιγαίο θα θέσει άμεσα σε κίνδυνο τα εθνικά συμφέροντα ασφάλειας των ΗΠΑ».

Χθες η Βουλή των Ελλήνων κύρωσε την αμοιβαίως επωφελή Ελληνο-Αμερικανική Συμφωνία Αμυντικής Συνεργασίας. Διορθώστε με αν κάνω λάθος. Επί 30 χρόνια με διαδοχικές κυβερνήσεις η ετήσια ανανέωση της Συμφωνίας του 1990 για τη Σούδα γινόταν σιωπηρά άνευ κυρωτικής διαδικασίας. Επιτέλους, η νέα συμπληρωματική Συμφωνία συζητήθηκε και κυρώθηκε. Συμφωνώ απόλυτα ότι υπηρετεί και προωθεί το εθνικό μας συμφέρον. Παραμένει όμως μία εκκρεμότητα. Η σαφής δέσμευση των ΗΠΑ για εγγύηση της ασφάλειας, εδαφικής ακεραιότητας και κυριαρχίας της Ελλάδος. Η επιστολή του ΥΠΕΞ Μάικ Πομπέο είναι ένα σημαντικό ουσιαστικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Ευτυχώς, τουλάχιστον υπάρχει μία συνέχεια στην πολιτική μας έναντι των ΗΠΑ.

Τώρα αρχίζουν τα κρίσιμα. Είναι κατάλληλη η στιγμή να καταστήσουμε εφόσον χρειασθεί   σαφές στη Ουάσιγκτον ότι «στην περίπτωση που η Ελλάδα δεχθεί στρατιωτική επίθεση από την Τουρκία θα  υποχρεωθεί να προβεί στην άμεση αναστολή της λειτουργίας του συνόλου των διευκολύνσεων για όσο διάστημα απαιτηθεί. Μέχρι αποκατάστασης του status quo ante. Οι διμερείς Συμφωνίες Στρατιωτικής Συνεργασίας με τις ΗΠΑ χρειάζονται για να προλάβουν και αποτρέψουν εκδήλωση στρατιωτικής ενέργειας κατά της Ελλάδος απ΄όπου και αν προέρχεται ή παραβίαση της εδαφικής μας ακεραιότητας και κυριαρχίας.

Αναγκαία συνθήκη η πολιτική συναίνεση. Ηρθε εκτιμώ η ώρα να συγκληθεί επιτέλους το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών. Για πρώτη φορά αν δεν σφάλλω στην τελευταία 30ετία – ίσως και παραπάνω – με αντικείμενο την Τουρκία. Οσο και να ψάξουμε δεν θα βρούμε στοιχεία για κάποιο προηγούμενο. Ούτε επί ΠΑΣΟΚ ούτε επί Νέας Δημοκρατίας ούτε επί ΣΥΡΙΖΑ. Δυστυχώς, αυτή είναι μία δυσάρεστη και ενοχλητική πραγματικότητα. Το αυτονόητο εξακολουθεί να είναι στην Ελλάδα το ζητούμενο. Συζητάμε μεν διαχρονικά ανεξαρτήτως κυβερνήσεων και πρωθυπουργών με την Τουρκία και σχεδόν για μια εικοσαετία με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, οργανώνουμε κοινά Υπουργικά Συμβούλια αποφεύγουμε όμως να συζητήσουμε κεκλεισμένων των θυρών υπό εχεμύθεια μεταξύ μας. Η πολιτική συνεννόηση σε μία δημοκρατία είναι το ισχυρότερο όπλο μας. Ας το αξιοποιήσουμε. Αν όχι τώρα πότε;