Τι μου έμαθε το έμφραγμα για το Brexit

Κάτι μπορεί να είναι δραματικό, χωρίς να είναι ολοφάνερο, όπως έμαθα από ένα έμφραγμα. Τα συμπτώματα δεν θα έπρεπε να μου είχαν αφήσει αμφιβολία: ξαφνικός, έντονος πόνος στο στήθος, έντονο κάψιμο στο αριστερό χέρι∙ αέρας που αρνείται να μπει στα πνευμόνια∙ έντονη δυσφορία∙ σκοτάδι παντού.

Και εντούτοις, δίστασα προτού καλέσω σε βοήθεια. Σε ένα κάποιο επίπεδο γνώριζα τι συνέβαινε, αλλά το να μη θέλω καθόλου να πάθω έμφραγμα έμοιαζε με έναν καλό λόγο να μην παθαίνω. Τα 45 μου χρόνια έμοιαζαν λίγο νωρίς για τέτοια πράγματα.

Κοιτάζοντας πίσω, τα συμπτώματα είχαν ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Είναι τεράστια όμως η δύναμη της άρνησης. Ημουν ακόμα συνδεδεμένος στα μηχανήματα και γεμάτος μορφίνη, μόλις μία ώρα μετά την εισαγωγή δύο στεντ, όταν έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση οι μεταφορικές συγκρίσεις. Το Εργατικό Κόμμα είχε αγνοήσει κρίσιμα προειδοποιητικά σημάδια για χρόνια, αρνούμενο να αλλάξει πορεία όταν η αποφυγή της καταστροφής ήταν ακόμα εφικτή. To ίδιο και η βρετανική φιλοευρωπαϊκή εκστρατεία.

Θα ήταν υπερβολικό να πω ότι το Brexit έκανε την καρδιά μου να ραγίσει. Ημουν πολιτισμικά και συναισθηματικά συνδεδεμένος με το ευρωπαϊκό σχέδιο και εξακολουθώ να πιστεύω ότι η βρετανική συμμετοχή σε αυτό έκανε αυτή τη χώρα καλύτερη. Θα πονέσω την Παρασκευή το βράδυ, όταν λάβει χώρα η αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ, όχι όμως τόσο όσο πονάει όταν μια φραγμένη αρτηρία διακόπτει την παροχή αίματος στην αριστερή κοιλία.

Εχοντας επιζήσει μιας τέτοιας εμπειρίας, αντιμετωπίζω την άλλη αισθητά πιο χαλαρός. Οσο για τις καρδιές που θα ριγήσουν στις 23:00 τοπική ώρα της Παρασκευής, αν η αποχώρηση από την ΕΕ αποδειχθεί λάθος, τότε θα νιώσουν ένα σταδιακό σφίξιμο, ένα αργό κάψιμο∙ το είδος του προβλήματος που είναι πιο εύκολο να αρνηθείς. Δραματικό, όχι ολοφάνερο.