Οι αναθεωρητές

Είχαμε αυταπάτες το 2015. Δεν είχαμε αυταπάτες. Υπήρχε σχέδιο. Δεν υπήρχε σχέδιο. «Ηθελαν να μας ρίξουν οι ξένες κυβερνήσεις». Οχι, δεν ήθελαν. Κανείς δεν φανταζόταν ότι στη μετεκλογική νιρβάνα που διάγει ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε ανάγκη να ξύσει τις πληγές στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας. Οτι σ’ αυτή τη μονοθεματική περίοδο – το μεγάλο άλμα προς το συνέδριο – θα κατέφευγε στον «αναθεωρητισμό» της πρόσφατης περιπέτειας. Κι όμως, η παρέμβαση του Γιάννη Δραγασάκη είναι η τελευταία σε ένα rewriting που δεν λέει να τελειώσει. Ο πρώην υπουργός επιχείρησε να ρετουσάρει ακόμη και το φτιασιδωμένο mea culpa του τέως πρωθυπουργού: «Ο Τσίπρας μίλησε για αυταπάτη. Εγώ δεν το βίωσα έτσι. Ξέραμε από την αρχή τη δομική αντίφαση του σχεδίου. Είχα γράψει ότι τα όρια της πολιτικής μας είναι δύο, το εσωτερικό και το εξωτερικό όριο». Με άλλα λόγια, οι ιδιοκτήτες της απόλυτης αλήθειας ήταν πάντοτε αυτοί. Οι «άλλοι», εντός και εκτός της χώρας, ήταν οι καταπατητές που δεν τους άφηναν να την ευαγγελιστούν. Κι έτσι, στο βάθος του πολυφωνικού αφηγήματος ξεπροβάλλει άσπιλη, αμόλυντη και άχραντη η Αριστερά.

Θα ήταν μιας στάσις κι αυτή του Δραγασάκη, εάν δεν είχε προηγηθεί μία άλλη δική του τοποθέτηση τον Δεκέμβριο του 2018, όταν διερμήνευε τον λόγο που οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν χτύπησαν τελικά τα νταούλια: «Δεν ήταν στενά οικονομικός, αλλά ήταν ο κίνδυνος να δημιουργηθεί μια κατάσταση τόσο χαοτική, που να μην μπορεί να ελεγχθεί με δημοκρατικά μέσα… Αν μια συνολική ρήξη δεν είναι εφικτή, πάντα υπάρχει η δυνατότητα για ελεγχόμενες ρήξεις. Δηλαδή ρήξεις που είναι προβλέψιμες οι συνέπειές της. Αρα μπορώ να προβλέψω τι θα γίνει και να μην παγιδευτώ σε αδιέξοδα». Με άλλα λόγια, ένα ήταν το σχέδιο: οι ρήξεις. Η προετοιμασία που επικαλείται σήμερα ο Δραγασάκης σταματούσε λίγο πριν από τον κόκκινο συναγερμό. Δεν τον απομάκρυνε – τον περιλάμβανε για να νομιμοποιείται σαν σκιάχτρο στο εκλογικό παίγνιο.

Από ένα σημείο κι έπειτα οι μάρτυρες προσέρχονταν μόνοι τους για να συνομολογήσουν. Ο Νίκος Βούτσης, αν ενθυμείστε, τον περασμένο Οκτώβριο, εφαρμόζοντας το δόγμα της μετεκλογικής αυτοκριτικής: «Ενώ ήμασταν προετοιμασμένοι πάρα πολύ στα τρία χρόνια που ήμασταν αξιωματική αντιπολίτευση σε ψηφίδες προγραμματικές με πρωταγωνιστικό ρόλο του Γιάνη… ήμασταν πάρα πολύ μακριά από το να είμαστε έτοιμοι για διακυβέρνηση… Είμαι ευθύς, λέω ότι δεν υπήρχε σε κανένα υπουργείο, καμία οργάνωση βάσης ή οργάνωση μελών, όπως τα λέμε τώρα». Ηταν έτοιμοι, αλλά και δεν ήταν: μια «εξομολόγηση» που αποδείχθηκε πολύ μετρήσιμη με επιπτώσεις στο κατά κεφαλήν εισόδημα της μεσαίας τάξης, όταν εφαρμόστηκε η επίσης ομολογημένη ταξική πολιτική των Τσακαλώτου – Χουλιαράκη.

Αν κάτι μένει ύστερα από τόσες παλινωδίες, επανεκτιμήσεις και αλληλοδιαψεύσεις, είναι η άλλη αποστροφή του Γιάννη Δραγασάκη για το ιερό πρότυπο στο οποίο κάθε φορά προσβλέπουν της γης οι κολασμένοι. «Από μεθοδολογική άποψη είχαμε την ίδια αντίφαση που είχε και ο Λένιν το ’17. Ξεκίνησε να κάνει μια παγκόσμια επανάσταση και κατέληξε να γίνει επανάσταση μόνο στη χώρα του. Εμείς δεν ξεκινήσαμε επανάσταση, ξεκινήσαμε ένα εγχείρημα το οποίο απαιτούσε αλλαγές στην Ευρώπη…». Μεταξύ μας, δεν ήταν η μόνη ξεπατικωτούρα. Ο Λένιν, ως γνωστόν, εργαλειοποίησε τον Τύπο για τη διάχυση της προπαγάνδας και προωθούσε τον εξισωτισμό σε όλη την κοινωνία. Βρείτε τις διαφορές ανάμεσα στις δύο εικόνες.