Η επέτειος του παραλόγου

Δεν είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα, δεν είναι ούτε σαν να πέρασαν πέντε χρόνια. Μοιάζει σαν να έχουν περάσει πολλά περισσότερα από εκείνη την Κυριακή της 25ης Ιανουαρίου που ο ΣΥΡΙΖΑ κατακτούσε την εξουσία. Και μοιάζει επειδή αυτή είναι μια επέτειος που δείχνουν να μην θέλουν να θυμούνται ούτε οι νικητές εκείνης της εκλογικής νύχτας. Πέντε χρόνια μετά, η πρώτη φορά Αριστερά δείχνει να θέλει να ξεχάσει τον εαυτό της. Να διαγράψει από τη μνήμη της όχι μόνο την πιο θριαμβευτική αλλά και την πιο αυτάρεσκη στιγμή της.

Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Αρκεί να ακούσει κανείς σήμερα αυτόν που διαφημιζόταν τότε ως υπόδειγμα συριζαϊκής μετριοπάθειας για να αντιληφθεί τον λόγο. «Ξένες και εγχώριες δυνάμεις ήθελαν να μας ρίξουν, δεν ήταν αυταπάτη, αλλά σχέδιο, είχαμε την ίδια αντίφαση που είχε και ο Λένιν το ’17» εξηγούσε προ ημερών ο Γιάννης Δραγασάκης. «Δεν είχαμε τις συμμαχίες που απαιτούνταν αλλά να μη δοκιμάζαμε; Αν σκεφτόμαστε έτσι πάντα, δεν θα κάνουμε τίποτα ποτέ». Πώς υπερασπίζεται κανείς τον παραλογισμό; Μόνο με λίγο παραλογισμό ακόμη. Με λίγη συνωμοσιολογία, μια δόση Λένιν και μπόλικα λογικά άλματα. «Βλέπεις μια δυνατότητα και λες για να δω, μπορώ να αξιοποιήσω τη δυνατότητα αυτή;». Να ρίξεις τη ζαριά κόντρα σε κάθε πιθανότητα, γιατί να μην τη ρίξεις;

Στην πραγματικότητα, ήταν πιο παράλογο και από τον παραλογισμό της τυχαιότητας. Τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία έφερε ένα εξωπραγματικό υποσχεσιολόγιο. Η κατάργηση των Μνημονίων με έναν νόμο και ένα άρθρο, ο ΕΝΦΙΑ που δεν διορθώνεται αλλά μόνο καταργείται, τα 751 ευρώ του κατώτατου μισθού, το αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ, ο χαρακτηρισμός του χρέους ως επαχθούς και η διαγραφή του ή αποπληρωμή του με ρήτρα ανάπτυξης, τα νταούλια που θα χόρευαν οι αγορές, η Μέρκελ που θα υποχωρούσε και θα ήταν μέρα μεσημέρι, η συμμαχία του Νότου, το τέλος των πλειστηριασμών με τη σαρωτική δύναμη του συνθήματος «Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», οι γερμανικές αποζημιώσεις που δεν είχαν τολμήσει να διεκδικήσουν οι Γερμανοτσολιάδες και οι εγχώριοι Κουίσλινγκ.

Ηταν ένα υποσχεσιολόγιο που δεν εξέθεσε μόνο την πρώτη φορά Αριστερά. Κόντεψε να καταστρέψει και μια χώρα. Και κανένας δεν θέλει να θυμάται μια σχεδόν καταστροφή, εκείνο το βήμα στο χείλος της αβύσσου, η αποτροπή του οποίου πιστώνεται πότε στον ίδιο τον Τσίπρα, πότε στον Παυλόπουλο και άλλοτε σε πιο αφανείς ήρωες, όταν ο Γιούνκερ δεν την πιστώνει στον εαυτό του.

Αυτή είναι η νίκη που έχει πολλούς πατέρες και όχι και η νίκη των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου που δεν θέλει να θυμάται κανείς. Δεν θέλει να θυμάται, όμως, ούτε πως εκείνο το βήμα ήταν έτοιμη να το κάνει η μισή κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Πως η φημισμένη μετριοπάθεια του Δραγασάκη δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια αναστολή της τελευταίας στιγμής, το φρένο που πατιέται πριν βουτήξει το αυτοκίνητο στον γκρεμό, ενώ ο Βαρουφάκης ναρκισσευόταν στην ιδέα του άλματος στο κενό και η Κωνσταντοπούλου ύψωνε στο περιστύλιο της Βουλής τη γροθιά της βλέποντας στην άβυσσο μόνο θριάμβους.

Δεν έχει τίποτε να θυμηθεί κανείς και δεν έχει επειδή δεν υπάρχει τίποτε που να μπορεί να θυμηθεί και να μην μοιάζει με εφιάλτη. Αλίμονο όμως κι αν ξεχάσει.