Μάκης Θεοφυλακτόπουλος

Θα μιλήσω για την εποχή που πετούσα. Σε έναν αόριστο χρόνο στο παρελθόν πραγματοποίησα μία απ’ τις καθιερωμένες ονειρικές μου πτήσεις.

Ηταν άνοιξη, απ’ αυτές τις παλιές, σε μια σχεδόν παρθένα περιοχή πάνω απ’ τα Μεσόγεια, πριν ακόμα αλλοιωθούν απ’ το αστικό τοπίο, πριν ακόμα αποκτήσουν σπίτια και δρόμους και αυτοκίνητα, πετούσα σε μια ειρηνική εποχή σε μια ειρηνική περίοδο, το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά ήταν η ηλικία μου, ήμουν γύρω στα είκοσι.

Ηταν σούρουπο λίγο μετά τις έξι το απόγευμα, πετούσα ψηλά πάνω από λόφους ώσπου πήρα την απόφαση σιγά σιγά να χαμηλώσω το ύψος μου, βρέθηκα λίγα μέτρα πάνω απ’ την παρθένα γη, μπορούσα και πετούσα πάνω από τη χαμηλή βλάστηση του τόπου ανάμεσα απ’ τις φυλλωσιές, όμως αυτό που είχε πραγματική αξία ήταν το σύμπλεγμα ενός πευκοδάσους με πεύκα χαμηλά σε ύψος, γυρνούσα το κεφάλι μου αριστερά και δεξιά απορροφώντας αυτή τη συμπαντική ευφορία που προσέφερε η ησυχία του τόπου.

Είχα συνείδηση της πτήσης μου και απόλυτη εμπιστοσύνη στην πλοήγησή μου, έκοψα ταχύτητα και κατευθύνθηκα στον κοντινό χωματόδρομο, πετούσα τόσο σιγά ώστε να μπορώ να θαυμάζω το τοπίο ξανά και ξανά, μύριζα τον αέρα, γεμάτος μυρωδιές από δέντρα, αγριολούλουδα, ένα πολύ ισχυρό συναίσθημα ανακατεμένο με το οξυγόνο απ’ το πευκόδασος που βρισκόταν στα αριστερά του ιερού χωματόδρομου, κάθε μου αναπνοή πλημμύριζε τον οργανισμό μου με υγεία. Το κακό πραγματικά απουσίαζε απ’ το περιβάλλον, η ψυχή μου ήταν χαρούμενη, τα πάντα στον γήινο παράδεισο με έκαναν να σκεφτώ ότι αυτή η χαρά χωρίς ένταση, αυτό το τοπίο με τις ειρηνικές γραμμές έπρεπε να είναι μέρος της πραγματικότητας, είχε την ίδια σημασία με τη ζωή μου όταν ήμουν ξύπνιος, δεν μπορούσα να υποτιμήσω αυτό που συνέβαινε επειδή απλά ήταν ένα όνειρο.

Βρέθηκα τότε σε ένα ξέφωτο ανάμεσα στα κοντά πεύκα, εκεί είδα μια χαρούμενη ομήγυρη Κενταύρων, δεν ήθελα να τους ενοχλήσω, φαίνονταν να περνούν όμορφα τον καιρό τους, δεν τους φοβήθηκα, φαίνονταν απόλυτα εναρμονισμένοι με το περιβάλλον που ζούσαν, ήταν και αυτοί πραγματικά χαρούμενοι, ένιωσα την ευφρόσυνη αύρα τους, άλλαξα τότε την κατεύθυνση της πτήσης μου κάνοντας μια ιπτάμενη περιστροφή γύρω από την επικράτειά τους και αφού πρώτα τους θαύμασα όπως κάποιος θαυμάζει ένα αρχαίο ζώο, πέταξα ξανά μακριά τους πίσω στην κεντρική οδό.

Αυτή ήταν η τελευταία εικόνα της πτήσης μου, συνοδευόμενη από έναν ευφορικό αποχωρισμό, χαράχτηκε για πάντα στη μνήμη μου.