Θετικές απόψεις

Θετικές απόψεις

Ακουσα, και τι δεν άκουσα, για την ποιότητά της ως ανθρώπου, την επάρκειά της ως επιστήμονα, την ακεραιότητά της ως δικαστού, αλλά κυρίως για τον χαρακτήρα της υποψηφίας για το προεδρικό αξίωμα, Αικατερίνης Σακελλαροπούλου, την οποία επέλεξε να προτείνει ο Πρωθυπουργός για το ύπατο αξίωμα της πολιτείας, χθες το βράδυ, κατά την τελετή απονομής των δημοσιογραφικών βραβείων του Ιδρύματος Μπότση. Προσωπικά δεν τη γνωρίζω τη γυναίκα. Αλλά όσα άκουσα – και κάτι ακόμη που έμαθα – μου φανερώνουν έναν άνθρωπο ο οποίος επαρκώς μπορεί να ανταποκριθεί στα υψηλά καθήκοντα που είναι συνυφασμένα με τον πρώτο τη τάξει θεσμό του Πολιτεύματος.

Τι είναι αυτό το «κάτι» που πληροφορήθηκα από φίλο μου – και φίλο της δικαστή – λίγη ώρα αφότου ο πρόεδρος Κυριάκος ανακοίνωσε (επιτέλους!…) την επιλογή του;

Οτι ανήκει στη ζωοφιλική κοινότητα – αγαπάει πολύ τα ζώα, και ειδικότερα τις γάτες.

Τα υπόλοιπα θα έχουμε προφανώς πολύ χρόνο να τα αναλύσουμε και να διαπιστώσουμε επίσης πόσα από αυτά είναι αληθή και πόσα συνιστούν έναν αστικό μύθο, ο οποίος συνήθως ακολουθεί πρόσωπα αυτής της κατηγορίας.

Εχει επίσης τη σημασία του το γεγονός ότι τα περισσότερα καλά σχόλια που άκουσα για την κυρία Σακελλαροπούλου στους διαδρόμους του υπέροχου Σαρόγλειου, όπου και η εκδήλωση του Ιδρύματος Μπότση, προέρχονταν από συναδέλφους της του δικαστικού σώματος. Και έχει σημασία, διότι σε μια κοινωνία όπου κυριαρχεί η απαξία των πάντων, το να συγκλίνουν οι θετικές απόψεις για ένα πρόσωπο, ε αυτό κάτι σημαίνει. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο ούτε κατευθυνόμενο…

Ο προηγούμενος δικαστικός

Επειδή πάντως, όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, είναι προφανές ότι σύντομα θα φανεί αν η επιλογή Μητσοτάκη δικαιωθεί από τα γεγονότα. Κυρίως από το πώς θα ασκήσει τα καθήκοντά της στην Ελλάδα και το εξωτερικό, η κυρία Σακελλαροπούλου.

Πολλοί θυμήθηκαν μια προηγούμενη επιλογή δικαστικού για το προεδρικό αξίωμα – εκείνη του Χρήστου Σαρτζετάκη. Υστερα από πολλά χρόνια το μόνο που μπορεί να πει κάποιος είναι ότι εκείνη η επιλογή, του μακρινού 1985, ήταν μια επιτυχής επιλογή. Ο πρόεδρος Σαρτζετάκης επέδειξε μια αξιοσημείωτη προσήλωση στην τήρηση των θεσμών, αλλά και στην προστασία του κορυφαίου θεσμού της πολιτείας κόντρα σε πλήθος επιθέσεων, πολλές φορές ανοίκειων. Διότι δεν πρέπει να διαφεύγει την προσοχή κανενός ότι ο άνθρωπος εκείνος δέχθηκε ανηλεή πόλεμο από τη Δεξιά και του συνόλου σχεδόν του Τύπου (ακόμη και του λεγόμενου φιλοκυβερνητικού της εποχής…) , πολύ απλά γιατί ήταν μια ανατρεπτική επιλογή του Ανδρέα και του ΠΑΣΟΚ, όταν όλο το σύστημα, πολιτικό, μιντιακό, οικονομικό, ήταν πεπεισμένο πως θα προταθεί για δεύτερη θητεία ο Κων. Καραμανλής, ο πρεσβύτερος.

(Καλόν είναι να τα θυμόμαστε και αυτά κάτι τέτοιες μέρες, για να γινόμαστε καλύτεροι…)

Παραδοχή αποτυχίας

Η εσπευσμένη αναδιοργάνωση του κυβερνητικού σχήματος που απασχολείται με το Μεταναστευτικό, με την ίδρυση νέου υπουργείου, και την τοποθέτηση σε αυτό υπουργού και αναπληρωτή υπουργού, αποτελεί κατά τη γνώμη μου μια ηχηρή παραδοχή της αποτυχίας της ακολουθούμενης έως τώρα κυβερνητικής πολιτικής. Πιάστηκαν στον ύπνο τον Ιούλιο, ΟΚ το καταλάβαμε, και κατάργησαν το υπουργείο. Τώρα εξαναγκάστηκαν να το ιδρύσουν εκ νέου μπροστά στη διόγκωση του προβλήματος. Τι χρειάζονται, άραγε, αυτά που θα αναφέρω εν συνεχεία και εκστόμισε (με το επιτηδευμένα περισπούδαστο ύφος – καρμπόν για κάθε κυβερνητικό εκπρόσωπο) ο κ. Στέλιος Πέτσας; διερωτώμαι.

Ιδού τι είπε αυτός ο χριστιανός, προς τέρψιν όλων ημών των υπολοίπων:

«Η κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή ακολούθησε διαφορετική πολιτική στο προσφυγικό – μεταναστευτικό ζήτημα. Με ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που βασίζεται σε τέσσερις άξονες:

n φύλαξη των συνόρων μας

n επιτάχυνση των διαδικασιών ασύλου

n αυξημένες επιστροφές

n κλειστά προαναχωρησιακά κέντρα.

Και όλα αυτά προωθώντας παράλληλα την αποσυμφόρηση των νησιών που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος στην υποδοχή προσφύγων, αλλά και με τη διεθνοποίηση του προβλήματος σε όλα τα διεθνή fora»!!

Περί του «ολοκληρωμένου σχεδίου» υποθέτω ότι έχουν καλύτερη εικόνα οι κάτοικοι της Λέσβου, της Χίου, της Σάμου, της Λέρου και της Κω…

Η λύση και η αδικία

Αναγνωρίζω μια σοφία στην απόφαση του προέδρου Κυριάκου πάντως. Μπορεί εμμέσως να παραδέχεται ότι έκανε λάθος που κατήργησε τον περασμένο Ιούλιο το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, πάνω στον επηρμό της νίκης και της συντριβής του ΣΥΡΙΖΑ, όμως από την άλλη λύνει και ένα σοβαρό εσωκυβερνητικό πρόβλημα: την αδυναμία να συνεργαστούν ο υπουργός Βρούτσης με τον υφυπουργό του, στο υπουργείο Εργασίας Νότη Μηταράκη. Αναθέτοντας το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής και ασύλου στον Ν. Μηταράκη, κλείνει μια πληγή που ήδη είχε δώσει αποτελέσματα – έξι μήνες μετά και ακόμη να δούμε εκείνο το περίφημο νέο Ασφαλιστικό. Τώρα τα πήρε όλα πάνω του ο Γιάννης Βρούτσης…

Από την άλλη, βέβαια, εμπεριέχει και μια δόση αδικίας αυτό το πράγμα, η υπουργοποιηση του Μηταράκη δηλαδή. Η αδικία έγινε στο πρόσωπο του Γιώργου Κουμουτσάκου που όλο αυτό το διάστημα σήκωσε τον σταυρό του μαρτυρίου αναφορικά με το Μεταναστευτικό, και ο πρόεδρος Κυριάκος αντί να το εκτιμήσει, τον στοίχισε πίσω από τον Νότη Μηταράκη.

Ετσι όμως είναι η πολιτική. Πίκρες και αναστεναγμούς, έχει…

Κάτι πάει στραβά

Νίκη της ελληνικής διπλωματίας δεν μπορείς να το πεις αυτό που (μας) συμβαίνει με τη διάσκεψη της Κυριακής στο Βερολίνο για το Λιβυκό. Κι όσο και αν η κυβέρνησή της Γερμανίας προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό της, ότι τάχα μου και καλά, μπορεί και να μη μας αφορά και τόσο η διάσκεψη, διότι δεν θα ασχοληθεί με τη συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης για την ΑΟΖ που φτάνει ως την άκρη της Κρήτης, η πραγματικότητα είναι ότι μας αφορά και πολύ. Ακόμη κι εκείνος ο Χαφτάρ, στον οποίο έχουμε ακουμπήσει όλα μας τα ρέστα, αυτό δήλωσε χθες, εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά του για τον αποκλεισμό της Ελλάδας από τη διάσκεψη.

Το ερώτημα είναι αν όλο αυτό που συμβαίνει με την Ελλάδα και τον αποκλεισμό της από διεθνείς διασκέψεις όπως η συγκεκριμένη, άλλα και οι δύο που προηγήθηκαν για το Μεταναστευτικό, μπορεί να αλλάξει. Και πώς μπορεί να αλλάξει. Η πιο ήπια προσέγγιση είναι ότι κάτι δεν κάνει σωστά η κυβέρνηση. Μια… λιγότερο ήπια είναι ότι ενδεχομένως δεν την υπολογίζουν οι μεγάλοι παίκτες στην Ευρώπη, διότι βαρέθηκαν να την ακούν κάθε φορά να κλαψουρίζει για το «κακό» που τη βρήκε, και που μπορεί να είναι από τις παραβιάσεις του FIR Αθηνών ως το Μεταναστευτικό, και από την οικονομική κρίση ως τη μη επίλυση του Κυπριακού. Και τέλος μια μάλλον… άγρια εκδοχή, ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική είναι ανύπαρκτη. Διαλέγετε και παίρνετε…