Tυχαίες παρατηρήσεις σε ένα σκάνδαλο

Εχει ένα ενδιαφέρον για τον εξωτερικό παρατηρητή η κάλυψη της είδησης ότι ο πρίγκιπας Χάρι της Αγγλίας και η σύζυγός του αποφάσισαν να είναι μέλη της βασιλικής οικογένειας α λα καρτ, με λιγότερες υποχρεώσεις αλλά αρκετά, η αλήθεια είναι, από τα οφέλη.

Σε ό,τι αφορά το αγγλικό κοινό, το ενδιαφέρον είναι αναμενόμενο, αν και παρατηρεί κανείς ότι πολύ μεγαλύτερο χώρο καταλαμβάνουν στα ΜΜΕ τα κουτσομπολιά παρά οι αναλύσεις για τη θεσμική διάσταση, το πώς μεταφράζεται οικονομικά, το αν θα εξακολουθεί να επωφελείται ή όχι το ζεύγος από τους φορολογουμένους κ.λπ. Η μανιώδης σκανδαλοθηρική κάλυψη μοιάζει να έχει σχεδόν εξαφανίσει από την πρώτη γραμμή πολλών Μέσων μερικά κάπως σημαντικότερα θέματα, όπως το Brexit ή ακόμα και η εμπλοκή ενός άλλου πρίγκιπα, του Αντριου, σε σκάνδαλο παιδεραστίας. Υπό αυτή την έννοια, η μοναρχία ακόμα και όταν παράγει σκάνδαλα ενώνει μια χώρα σε μια πολιτική κρίση που παρατράβηξε, έστω κι αν αυτό μεταφράζεται στο ότι ξεχνιέται παίρνοντας θέση πίσω από τις κλειδαρότρυπες του Μπάκιγχαμ και μπροστά στα πρωτοσέλιδα των ταμπλόιντ που στάζουν σεξισμό και ρατσισμό για την κοινή θνητή νύφη που παντρεύτηκε το πριγκιπόπουλο και του έβαλε περίεργες ιδέες στα μυαλά. Ετσι, όντας πολιτικά αδιάφορη, η μοναρχία είναι μια μηχανή δημοσιότητας σε μια χώρα που είναι αρκετά κυνική πια απέναντι στους θεσμούς της. Διερωτώνται πολλοί όμως γιατί ασχολείται ο υπόλοιπος κόσμος με ένα τέτοιο θέμα.

Ωστόσο η βασιλική οικογένεια της Αγγλίας έχει περάσει εδώ και χρόνια στην ποπ διάσταση που περιλαμβάνει και την κουλτούρα των celebrities. Δεν είναι περίεργο, μιλάμε για την Αγγλία: ενώ δεν μπορεί κανείς να σβήσει από την Ιστορία το αποικιοκρατικό της παρελθόν, ουδείς έχει ανοσία στην κουλτούρα της χώρας της Λίβερπουλ και της Μάντσεστερ, των Μπιτλς, των Sex Pistols και των Spice Girls, του Τζέιμς Μποντ, του Σέρλοκ Χολμς και των Μόντι Πάιθον, της Κέιτ Μος και του Αλεξάντερ ΜακΚουίν, του Χιου Γκραντ και του Ντάνιελ Ντέι Λιούις, του Σαίξπηρ, του Ντίκενς, του Μπέρτζες, του Τόλκιν, του Τζον Λε Καρέ και του ΜακΓιούαν.

Οι περιπέτειες της μοναρχίας τους καταναλώνονται παγκοσμίως λοιπόν περίπου όπως της οικογένειας Καρντάσιαν, με καλύτερο γούστο βέβαια και λίγη απόσταση αριστοκρατικού μυστηρίου που ο κόσμος λατρεύει να την παραβιάζει.