Η αναζήτηση

Αν ήταν καλλιστεία, χρονικά τώρα, θα βρισκόμασταν στη φάση των ερωτήσεων προς τις διαγωνιζόμενες: «Μπορείτε να μου πείτε το άσπρο άλογο του Κολοκοτρώνη τι χρώμα είχε;». Ή το ακόμη πιο δυνατό «τα παιδιά του Ζεβεδαίου, ποιον είχαν πατέρα;», με την ερωτώμενη να ψάχνεται απεγνωσμένα, κάθιδρη, να βρει πού τον ξέρει αυτόν τον περίεργο Ζεβεδαίο, πού έχει ξανακούσει το όνομά του, και μήπως είναι αυτό το παιδί που ήταν παλιά «πόρτα» στο Woo Woo στο Κολωνάκι, ο ψηλός καλέ, με τα ωραία μάτια και με το μαλλί το αλογοουρά.

Αν ήταν διαδικασία πρόσληψης σε μια πολυεθνική εταιρεία, τώρα θα ήταν η ώρα των προσωπικών συνεντεύξεων με κάποιον από το HR, που στην εύανδρο Ηπειρο το ονομάζουμε Human Resource, και στην υπόλοιπη Ελλάδα (tres banal) Διεύθυνση Προσωπικού – απορώ με τους υπόλοιπους Eλλαδίτες, πότε θα φτάσουν στο επίπεδο των συμπατριωτών μου, οι οποίοι ως γνωστόν ομιλούν την αγγλικήν με οξφορδιανή προφορά και έχουν στείλει κάμποσες φορές για ψυχολογική στήριξη κόσμο και κοσμάκη έλκοντας την καταγωγή εκ της Γηραιάς Αλβιώνος.

Αν πάλι ήταν μεταγραφή ποδοσφαιριστή από χώρα της Υποσαχάριας Αφρικής, η φάση τώρα θα ήταν να τον έχουν χώσει σε ένα εργομετρικό νοσοκομείου να διαπιστώσουν αν όντως το ακατέργαστο μαύρο διαμάντι από την Αφρική, όπως τον εμφάνισε ο ατζέντης του, είναι 25 ετών; Από τότε που έμαθε να μετράει; Ή από τότε που ακούμπησε μπάλα για πρώτη φορά στην αλάνα;

Η απόφαση

Επανέρχομαι. Δεν είναι ούτε καλλιστεία, ούτε πρόκειται περί προσλήψεως. Ούτε πολύ περισσότερο περί ποδοσφαιρικής μεταγραφής. Αλλά περί της επιλογής του προσώπου το οποίο θα διαδεχθεί τον Πρόεδρο Προκόπη, στο ανώτατο αξίωμα της πολιτείας, στον θώκο του Προέδρου της Δημοκρατίας. Βασικά το όλο θέμα έχει λάβει μία διάσταση, η οποία μόνο κύρος δεν προσθέτει στον θεσμό. Υποτίθεται ότι ο Πρωθυπουργός είχε κάποιες εναλλακτικές στο κεφάλι του, και πως θα πήγαινε στα βουνά – της ευάνδρου Ηπείρου – τα Χριστούγεννα, να κατέληγε στη μια και μοναδική πρόταση, την οποία θα παρουσίαζε στη Βουλή προκειμένου να εκκινήσει η διαδικασία. Και στα βουνά πήγε ο αρχηγός, και πεζοπορία με τις ώρες έκανε, και καθαρό οξυγόνο ανέπνευσε, και απόφαση έλαβε. Αλλά την κράτησε για τον εαυτό του. Ή τουλάχιστον δεν την κοινολόγησε σε κανέναν πέραν του στενού του κύκλου.

Το παρακάμπτω εντελώς αυτό το τελευταίο, δεν είναι δα και ο πρόεδρος Κυριάκος που διαθέτει «περιβάλλον» ή ότι θα είναι ο τελευταίος που θα έχει.

Στέκομαι στα προηγούμενα: κατέληξε στο πρόσωπο. Κατά πληροφορίες μου, όχι μόνο κατέληξε, αλλά επιστρέφοντας στην Αθήνα ενημέρωσε και αυτοπροσώπως το πρόσωπο στο οποίο κατέληξε για την επιλογή του. Και το πρόσωπο με τη σειρά του απεδέχθη «ευχαρίστως» την πρόταση – και εγώ να ήμουν «ευχαρίστως» θα την αποδεχόμουν. Τι θα έκανα; Θα μεμψιμοιρούσα για δυο-τρεις ημέρες και μετά θα έλεγα «εντάξει ρε Κυριάκο, αφού επιμένεις θα το πάρω το φοντανάκι, κι ας με έχει τσακίσει το ζάχαρο»…

Ο ενημερωμένος

Και μετά, στα μισά της εβδομάδας, βγαίνει ο Πρόεδρος της Βουλής, εκ της ευάνδρου ορμώμενος και Μετσόβου ειδικότερα, ο οποίος κομπορρημονεί: γνωρίζει το πρόσωπο που επέλεξε ο Πρωθυπουργός για να τον προτείνει στη Βουλή και πως δεν χρειάστηκε να επισκεφθεί μέντιουμ για να το πληροφορηθεί το καλό το νέο. Ωραία, αφού δεν πήγε ούτε σε μέντιουμ, ούτε σε χαρτορίχτρες, κάποιος του το είπε. Ποιος άλλος μπορεί να είναι αυτός, εκτός από τον πρόεδρο Κυριάκο; Κατά τη γνώμη μου ουδείς. Ο Πρωθυπουργός ενημέρωσε για την πρόθεσή του τον Πρόεδρο της Βουλής – ήτοι ο δεύτερος στη σειρά θεσμός του πολιτεύματος  ενημέρωσε τον τρίτο στη σειρά πολιτειακό παράγοντα, γιατί δεν είναι σωστό να το πληροφορηθεί ο τρίτος από τις εφημερίδες, μαζί με όλους τους υπόλοιπους Ελληνες. Ή μπορεί και να του ζήτησε και τη γνώμη του: κατέληξα στην τάδε επιλογή, τι λες κι εσύ Κώστα;

Ή ακόμη να είναι και ο… ίδιος ο Τασούλας, η επιλογή. Ποιος ξέρει; Εξ όσων γνωρίζουμε (το προανέφερα άλλωστε) ο «εκλεκτός» έχει ενημερωθεί ήδη από τον πρόεδρο Κυριάκο και έχει αποδεχθεί την πρόταση. Γιατί να μην είναι ο Τασούλας ο «ενημερωμένος» και ο ασμένως αποδεχθείς την κορυφαία επιλογή;

Η φήμη

Ολα όμως δείχνουν ότι δεν είναι. Αλλη είναι η επιλογή. Εχει ιδιαίτερα δε χαρακτηριστικά αυτή η επιλογή. Με όρους αριστερά – δεξιά, ο επιλεγείς είναι στη μέση και προς τα αριστερά, είναι δηλαδή ένας κεντροαριστερός – αυτό θα λύσει τα χέρια και της προέδρου Φώφης, να τον υπερψηφίσει. Δεν γράφω πολιτικός, γιατί αν επρόκειτο περί πολιτικού, θα έπρεπε σε αυτήν εδώ τη θέση να είναι μια τεράστια φωτογραφία ή ακόμη καλύτερα ένα σκίτσο της φίλης μου της Εφης (Ξένου), το οποίο να απεικονίζει τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, και να μιλάμε με όρους πραγματικής πολιτικής, κανένας άλλος δεν συγκεντρώνει τα προσόντα, πολιτικά και επιστημονικά, σε ένα πακέτο, όσο ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Για τον οποίο μπορεί ο καθένας να έχει μια άποψη, αναφορικά με τα συν και τα πλην του χαρακτήρα του, αλλά ουδείς μπορεί να του αρνηθεί ότι θυσίασε το πολιτικό του μέλλον για να διασωθεί η χώρα από τη χρεοκοπία και την καταστροφή. Οπως και για τη μάχη που έδωσε κατά του ΣΥΡΙΖΑ και των πρακτικών του.

Επί ημέρες, τις τελευταίες κυκλοφορεί έντονα η φήμη ότι αυτός είναι η επιλογή Μητσοτάκη, αλλά είναι μόνο μια φήμη. Τίποτε περισσότερο. «Το έχω ακούσει και εγώ», μου σχολίασε σαρκαστικά το Σάββατο που μιλήσαμε. Δυστυχώς (που είναι μόνο μια φήμη)…

Το γαϊτανάκι

«Ο Βενιζέλος; Αποκλείεται. Ακου με που σου λέω», μου είπε με τη σειρά του κορυφαίος παράγων του πολιτεύματος, πιο κορυφαίος δεν γίνεται. «Αλλά;» ρώτησα. «Να σου πω, ο Μητσοτάκης φαίνεται πως έχει επιλέξει τον Βασίλη τον Σκουρή, έτσι νομίζω». Οπου Βασίλης Σκουρής, πρόεδρος του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ενωσης επί μία 12ετία, δύο φορές υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών και καθηγητής του Δημοσίου Δικαίου στο Αριστοτέλειο στη Θεσσαλονίκη. Αλλος από τον χώρο του λεγόμενου ΚΙΝΑΛ, μου έλεγε ότι πιθανόν ο Μητσοτάκης να επιλέξει τον Νίκο Αλιβιζάτο, που πατάει και με τα δυο πόδια στην Κεντροαριστερά, είναι καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, και κατά το παρελθόν υπήρξε και πάλι… υποψήφιος για το προεδρικό αξίωμα: προτάθηκε το 2015 από ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, έλαβε 30 ψήφους, στην εκλογή κατά την οποία αναδείχθηκε ο Προκόπης Παυλόπουλος.

«Υπάρχει βέβαια και ο Λίνος Σισιλιάνος, που είναι μια καλή υποψηφιότητα», μου συμπλήρωσε το ρεπορτάζ, υπουργός της κυβέρνησης, που διευθύνει παραγωγικό υπουργείο. Ποιος είναι ο Σισιλιάνος; Ο νέος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – «ανακάλυψη» του «μπιζιμπόντη» υπουργού Επικρατείας Γεραπετρίτη, ο οποίος λέει τον επισκέφθηκε τον κ. Σισιλιάνο στο Στρασβούργο για να εξασφαλίσει το «ναι» του. Μπορεί. Μπορεί και όχι. Σε κάθε περίπτωση πάντως, αυτό το γαϊτανάκι δεν μπορεί να πάει μακριά. Η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, ούτε καλλιστεία είναι, ούτε πρόσληψη υπαλλήλου, ούτε μεταγραφή ποδοσφαιριστή. Το είπα και στην αρχή…