Ο σκακιστής Αλεξάντερ-Αρνολντ

Το ποδόσφαιρο αλλάζει, εξελίσσεται. Σχεδόν ποτέ δεν μένει στάσιμο, δεν λιμνάζει. Είναι η εξέλιξη του Magnus Opus, της αέναης προσπάθειας για την ανακάλυψη της φιλοσοφικής λίθου του ποδοσφαίρου.

Μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία ανακαλύπτονται νέοι δρόμοι που οδηγούν στη νίκη, στην επιβολή, στην παγκόσμιο κυριαρχία μέσω της στρογγυλής θεάς.

Νέα αγωνιστικά συστήματα, φρέσκες ιδέες, παλαιές ιδέες που έχουν κάνει update, συνδυασμός ιδεών, συστημάτων.

Τα γρανάζια αυτού του μηχανισμού είναι οι παίκτες. Χωρίς αυτούς, τις ικανότητές τους, δεν θα μπορούσε να κινηθεί τίποτε στο ποδόσφαιρο.

Η εξέλιξη συνδέεται τις περισσότερες φορές με τις δυνατότητες των παικτών να εφαρμόσουν συγκεκριμένα αγωνιστικά πλάνα.

Το είδαμε την προηγούμενη δεκαετία με τον Μέσι, το βλέπουμε το τελευταίο διάστημα με έναν νεαρό παίκτη που δεν έχει καμία σχέση με την επίθεση: τον Τρεντ Αλεξάντερ-Αρνολντ.

Στο αγωνιστικό σύστημα της Λίβερπουλ καλύπτει το δεξιό άκρο της άμυνας. Μια άχαρη θέση που δεν χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης στο γίγνεσθαι του ποδοσφαίρου. Δεν θα δεις ποτέ ομάδα να σπάει τα ταμεία για να πάρει έναν ακραίο αμυντικό.

Η περίπτωση του Αλεξάντερ-Αρνολντ είναι ωστόσο ξεχωριστή και πιθανόν η απαρχή μίας νέας διαδικασίας εξέλιξης του ποδοσφαίρου.

Ο νεαρός από το Λίβερπουλ που θέλει να γίνει θρύλος των Κόκκινων εξελίσσεται σε πλέι μέικερ της ομάδας του. Από τα πόδια του φεύγουν οι καλύτερες πάσες που καταλήγουν συνήθως σε γκολ.

Δίπλα στα ανασταλτικά καθήκοντά του βρίσκονται επί ίσοις όροις τα δημιουργικά και λίγο πιο κάτω τα εκτελεστικά.

Το 2009 μιλούσαμε για το «κρυφοεννιάρι» που είχε εφεύρει ο Γκουαρντιόλα  εκμεταλλευόμενος τις ικανότητες του Μέσι. Σήμερα μιλάμε για τον ακραίο αμυντικό που στην ουσία κάνει τη δουλειά του δημιουργικού χαφ.

Η πολύ καλή σχέση του Αλεξάντερ-Αρνολντ με το σκάκι πιθανόν να έχει σχέση με τη δεινότητά του στη δημιουργία. Σε περυσινή μονομαχία του με τον παγκόσμιο πρωταθλητή Μάγκνους Κάρλσεν έχασε σε 17 κινήσεις. Μη βιάζεστε. Ο Μπιλ Γκέιτς είχε ηττηθεί σε εννέα.