Μία λάθος ερμηνεία

Στο φύλλο του Σαββάτου της 21ης Δεκεμβρίου, στη σελίδα 25, δημοσιεύτηκε στην έγκριτη εφημερίδα σας άρθρο του πανεπιστημιακού (και στενού φίλου μου) κ. Ν. Μουζέλη με τίτλο «Οι αντιδράσεις στο πρόσφατο άρθρο του Κώστα Σημίτη». Στο άρθρο αυτό, που αναφέρεται στις αποφάσεις του Ελσίνκι, ο κ. Μουζέλης (παραπέμποντας σε πρόσφατο άρθρο μου) υποστηρίζει ότι «κατά τον Τάσο Γιαννίτση, μια απόφαση με βάση το Διεθνές Δίκαιο, ακόμα και αν δεν ικανοποιούσε το σύνολο των θέσεων της Ελλάδας, θα ήταν ένα προτιμότερο αποτέλεσμα από ό,τι να παραμένουν οι εξελίξεις ανοιχτές».

Στο άρθρο μου («Καθημερινή» της 15ης Δεκεμβρίου) αναφέρονται όμως τα εξής:

«…Από τις δύο παραπάνω γραμμές πολιτικής αναδεικνύονται τρία τουλάχιστον κεντρικά ερωτήματα:

Είναι σκόπιμο η Ελλάδα να δεχθεί να συζητήσει με την Τουρκία θέματα τα οποία δεν αναγνωρίζει καν ως διαφορές προκειμένου να βρεθεί μια λύση, ή θα ήταν πιο σκόπιμο τα θέματα αυτά (ή κάποια από αυτά) να θεωρηθούν ως “μη-διαφορές” και να παραμείνουν σε εκκρεμότητα;

Αν η απάντηση είναι υπέρ της πρώτης επιλογής, τότε το δεύτερο ερώτημα είναι αν μια λύση θα πρέπει να αναζητηθεί μέσω θεσμικών διαδικασιών και εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου, όπως το ΔΔΧ, ή αν οι διαφορές θα ήταν καλύτερα να αντιμετωπιστούν μέσα από διαδικασίες διμερούς διαπραγμάτευσης.

Μια απόφαση με βάση το Διεθνές Δίκαιο, ακόμα και αν δεν ικανοποιούσε στο σύνολο τις θέσεις της Ελλάδας, θα ήταν ένα προτιμότερο αποτέλεσμα από ό,τι να παραμένουν οι εξελίξεις ανοικτές στους συσχετισμούς δύναμης και σε συγκυριακές συμμαχίες, σε μονομερείς ενέργειες ή τυχαίους παράγοντες, δηλαδή σε εξωθεσμικές διαδικασίες;

Οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες, ενώ, επιπλέον, καθορίζονται και από μια πρόσθετη παράμετρο: τη θέση της Τουρκίας στα θέματα αυτά, δεδομένου ότι αν υπάρχει – και υπάρχει – χάσμα αντίληψης μεταξύ των πλευρών, τα προβλήματα παραμένουν ανοικτά».

Δεν κατανοώ πώς ο κ. Μουζέλης συνάγει το παραπάνω συμπέρασμά του. Το κείμενό μου θέτει ερωτήματα σε εξαιρετικά κρίσιμα και πολύπλοκα θέματα, οι απαντήσεις στα οποία, όπως αναφέρω, δεν μπορεί να είναι εύκολες. Ο κ. Μουζέλης έχει τη δική του απάντηση, ταυτόχρονα, όμως, μετατρέποντάς τη σε δική μου. Αυτό αποτελεί μια αστήρικτη αλλοίωση της τοποθέτησής μου – είμαι σίγουρος εκ λάθους.

Να επισημάνω ότι στα ευαίσθητα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής κάθε πρόταση, λέξη και στίξη έχουν την ιδιαίτερη σημασία τους. Αν η αρθρογραφία σε τέτοια θέματα παραγνωρίζει τη διάσταση αυτή, δεν προσφέρει υπηρεσίες ούτε σε όσους επιχειρηματολογούν, ούτε στα πρόσωπα ή τα θέματα που θέλουν να υποστηρίξουν, ούτε στην κατανόηση των πτυχών που σχετίζονται με το θέμα.