Ευθύνες και συνθήματα

O επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ Αρης Γεωργόπουλος, που αρθρογραφεί συχνά στα «ΝΕΑ», αναρωτιόταν τις προάλλες αν το Εργατικό Κόμμα θα είχε ελπίδες να κερδίσει τις εκλογές στην περίπτωση που αρχηγός του ήταν ο Μίλιμπαντ (όχι ο ατάλαντος Εντ, που ηγήθηκε του κόμματος από το 2010 ως το 2015, αλλά ο Ντέιβιντ, ο δίδυμος αδελφός του και πρώην υπουργός Εξωτερικών). Η δική του απάντηση είναι αρνητική. Τα λαϊκά στρώματα στις άλλοτε εύρωστες οικονομικές ζώνες του βορρά που ψήφισαν υπέρ του Brexit θα είχαν μαυρίσει και πάλι το κόμμα.

Ετσι κι αλλιώς, όμως, ο Μίλιμπαντ κάνει άλλη δουλειά: ως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της International Rescue Committee, μας θυμίζει τις ανθρωπιστικές υποχρεώσεις της Ευρώπης απέναντι στους πρόσφυγες. Το έκανε και πάλι αυτή την εβδομάδα, με ανοιχτή επιστολή που έστειλε στους ευρωπαίους ηγέτες με αφορμή το Παγκόσμιο Φόρουμ για τους Πρόσφυγες. Η απάντηση της Ευρώπης στην προσφυγική κρίση είναι ανεπαρκής, σημειώνει. «Ελάχιστοι ασφαλείς και νόμιμοι δρόμοι υπάρχουν για όσους φεύγουν από τον πόλεμο και τις διώξεις και αναζητούν ασφάλεια στην Ευρώπη. Και για όσους καταφέρνουν και φτάνουν στην Ευρώπη, η πραγματικότητα που τους υποδέχεται απέχει πολύ από την ανθρώπινη και αποτελεσματική μεταχείριση που έχουν ανάγκη».

Ναι, δίπλα στις κορώνες του Σαμαρά περί «λαθρομεταναστευτικού» και τις κραυγές του δημάρχου ανατολικής Σάμου προς τους πρόσφυγες «go γ@μ… φύγε», υπάρχουν και οι φωνές της λογικής. Ο Μίλιμπαντ επισημαίνει ότι οι συνθήκες στα ελληνικά νησιά είναι από τις χειρότερες που έχει συναντήσει η Επιτροπή σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Αλλά δεν τα βάζει με την Ελλάδα. Καλεί, αντίθετα, τους Ευρωπαίους να αναλάβουν το ταχύτερο δυνατό τις ευθύνες τους σε ό,τι αφορά τόσο τη φιλοξενία προσφύγων και την επανένωση των οικογενειών, όσο και την ενίσχυση των ελληνικών αρχών με διερμηνείς, δικηγόρους και ψυχολόγους. Και απευθύνει έκκληση για τη μετεγκατάσταση 30.000 προσφύγων το 2020. «Επιτέλους: είναι μόλις το 2% των 1,44 εκατομμυρίων ανθρώπων που χρήζουν μετεγκατάστασης!».

Η αγωνία και η οργή των κατοίκων των νησιών για την κατάσταση που επικρατεί στα hotspots είναι κατανοητή και δικαιολογημένη. Οι εκλεγμένοι άρχοντες, όμως, είτε στους δήμους είτε στο Κοινοβούλιο, θα έπρεπε να τονίζουν καθημερινά ότι την ευθύνη δεν τη φέρουν οι απελπισμένοι που θαλασσοπνίγονται, αλλά οι πολιτικοί στη Βουδαπέστη, στις Βρυξέλλες και στο Παρίσι. Και αντί να καλλιεργούν το μίσος προς τους «λαθρομετανάστες», να συντάσσονται με ανθρώπους σαν τον Μίλιμπαντ για την κοινωνική και οικονομική ένταξη των προσφύγων και μεταναστών στην ευρωπαϊκή ζωή.

«Τα περιστατικά αυτοτραυματισμών είναι πάρα πολλά, ιδίως μεταξύ των ασυνόδευτων παιδιών που είναι ολομόναχα, πληγωμένα και απελπισμένα», έλεγε αυτή την εβδομάδα ο ιατρικός συντονιστής των Γιατρών του Κόσμου στη Λέσβο. Αυτά τα συνθήματα όμως στο βάθος, «we hate you every day», ποιοι τα φώναζαν; Και σε ποιους απευθύνονταν;