«Δρόμοι κλειστοί»

-Δεν θα φτάσουμε ποτέ, κύριέ μου, οι δρόμοι είναι κλειστοί και τα μαγαζιά γεμάτα. Πάει και ψωνίζει ο κόσμος γιατί νομίζει ότι έχει λεφτά.

Είπε ο ταξιτζής και δυνάμωσε το ραδιόφωνο με τραγούδια βαριά ελληνικά και παντελώς άγνωστα σε μένα, που αυτός όμως τα σιγοψιθύριζε.

Μα πού ζω, τέλος πάντων; Πώς είναι δυνατόν να μην ξέρω αυτό το τραγούδι; Και τον τραγουδιστή; Θεός. Απορούσε ο οδηγός.

Μετά άρχισε για την τηλεόραση «Εσείς καλλιτέχνης είσαστε, μέσα στα κόλπα, ποια θα είναι η επόμενη μοντέλο που θα βγει»;

– Πού να πάει;

– Οχι, που θα την κάνει φεύγα. Ποια θα βγει πρώτη;

– Σε ποιο πράγμα;

– Στο παιχνίδι, ρε αδερφέ, στο τζιτιέμ;

– Α, δεν το έχω δει.

– Ε, άμα δεν το έχεις δει κι αυτό που είναι δουλειά σου…

– Δεν είναι αυτή η δουλειά μου.

Αλλά σκέφτηκα, και ποια είναι η δουλειά μου;

Τον τελευταίο καιρό νομίζω πως αν κλείσω τα μάτια σε ό,τι μ’ ενοχλεί, με θίγει, με προσβάλλει, δεν θα το βλέπω, και άρα δεν θα υπάρχει.

Παιδί και μόλις μ’ έδιωξαν από την κάμαρά τους οι γονείς μου ο φόβος τη νύχτα μού πάγωνε το αίμα, σαν το σκοτάδι να μου δάγκωνε την καρδιά. Κι είχα βρει ένα κόλπο κάπως να τον απαλύνω αυτόν τον φόβο.

Κουκουλωνόμουνα με την κουβέρτα απ’ την κορφή μέχρι τα νύχια κι άφηνα έξω μόνο το ένα μάτι και μισό ρουθούνι να παίρνω αέρα. Και το μάτι, μη νομίζεις, κι αυτό μισόκλειστο. Ετσι μανταρισμένο με βρήκε η εφηβεία κι έτσι συνέχισα για χρόνια να ξορκίζω τον μεγάλο Φόβο.

Φαίνεται αυτό το συνέχισα και την ημέρα. Στο φως το άπλετο. Τυλίγομαι με αόρατα σεντόνια αφήνοντας ένα μισόκλειστο μάτι να βλέπει τη ζωή και λίγο ρουθούνι για οξυγόνο.

Το ‘λεγα σε έναν φίλο, προσπάθησε να με ησυχάσει; Να με παρηγορήσει; Γύρευε.

«Ξέρεις» μου λέει «όσο μικρότερη η χαραμάδα στον φεγγίτη τόσο με πιο δύναμη περνάει ο αέρας. Φορές φορές δε, και σφυρίζει σαν να σε ειδοποιεί, σαν να σου φωνάζει, μπαίνει όλο το έξω μέσα. Φυλάξου ή καλοδέξου το».

Πού ξέρεις; Μπορεί να έχει και δίκιο. Αλλωστε με συμφέρει.

Θυμάμαι κάποτε, χρόνια τώρα, μόλις που βγαίναμε στο θέατρο και οι συζητήσεις μας περνάγανε από την πολιτική στον έρωτα κι από κει στην ποίηση, είχαμε σαν παιχνίδι να παραφράζουμε έναν στίχο, ένα τραγούδι, μια ατάκα, για να κάνουμε το κομμάτι μας σαν νέοι καλλιτέχνες.

Εγώ λοιπόν αφαιρώντας ένα «νι» από το «έκλεισαν» στον στίχο

«Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω», το έφερνα στα μέτρα μου απαγγέλλοντας με νόημα: «Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισα από τον κόσμον έξω».

Κι όμως, τώρα που το φέρνω στον νου μου, όσο περισσότερο κλεινόμουν στον εαυτό μου τόσο περισσότερο καταλάβαινα τους ανθρώπους. Τόσο πιο πολύ τους αγαπούσα.

Αυτά σκεφτόμουν κάτω απ’ τους ήχους άγνωστών μου τραγουδιών και τη φωνή του ταξιτζή να λέει ξανά και ξανά.

– Δεν θα φτάσουμε ποτέ, κύριέ μου, οι δρόμοι είναι κλειστοί και τα μαγαζιά γεμάτα. Πάει και ψωνίζει ο κόσμος γιατί νομίζει ότι έχει λεφτά.

Την άλλη βδομάδα γεννάται εν τη φάτνη…