«Η χώρα θα τα καταφέρει!»

Η ελληνική οικονομία ήδη τρέχει με 2,2% στο εννεάμηνο του 2019, από 1,9% σε όλο το 2018, και αναμένεται να επιταχύνει προς το 3% στο τέλος του 2020. Οι ρυθμοί αυτοί είναι υπερδιπλάσιοι εκείνων του μέσου όρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση.  Φτάνει, όμως, αυτό όταν η χώρα μας έχει υποστεί μείωση του ΑΕΠ κατά -25% και των επενδύσεων κατά -60%; Η ελληνική οικονομία μπορεί να μοιάζει σήμερα με αργοκίνητο καράβι. Μπορεί ο άνεμος να είναι κόντρα και το πλοίο να παλεύει με τα κύματα. Μπορεί το σκαρί να είναι παλιό και να κουβαλάει αβαρίες από το παρελθόν. Ο πλοίαρχος, όμως, και το πλήρωμα πασχίζουν να το κάνουν να αλλάξει πορεία και οι επιβάτες θέλουν να φτάσει πιο γρήγορα στον προορισμό του. Σε όσους, λοιπόν, αναρωτιούνται αν θα τα καταφέρει, η απάντηση του ΣΕΒ είναι, χωρίς επιφυλάξεις, καταφατική. Τίποτα, βεβαίως, δεν πρόκειται να γίνει με τη δύναμη της αδράνειας. Χρειάζονται περισσότερες επενδύσεις που θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας και θα αυξήσουν την παραγωγικότητα και, συνεπώς, τα εισοδήματα. Οι επενδύσεις αυτές θα γίνονται με όλο και πιο προηγμένες τεχνολογίες που φέρνει η λεγόμενη 4η Βιομηχανική Επανάσταση. Η εκπαίδευση των νέων και οι δεξιότητες του εργατικού δυναμικού πρέπει, λοιπόν, να αναβαθμιστούν για να στηρίξουν τις επενδύσεις και την απασχόληση.

Η κυβέρνηση έχει ήδη δώσει προτεραιότητα στις επενδύσεις:

Με φοροελαφρύνσεις για τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά, καθώς η υπέρμετρη φορολογική επιβάρυνση υπονόμευε την ανάπτυξη των επιχειρήσεων και οδηγούσε τους εργαζομένους με υψηλά προσόντα στο εξωτερικό.

Με άρση των γραφειοκρατικών εμποδίων και την ψηφιοποίηση της δημόσιας διοίκησης, που ήδη δρομολογείται μέσα από την εισαγωγή καινοτόμων τεχνολογιών, απλοποιώντας την επικοινωνία των πολιτών με τις δημόσιες υπηρεσίες και ενισχύοντας την αποτελεσματικότητα των συναλλαγών σε όλη την οικονομία.

Με την αναβάθμιση της εικόνας της χώρας ως επενδυτικού προορισμού, έχοντας ενισχύσει το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της οικονομίας, που περιλαμβάνει δρομολογούμενες παρεμβάσεις, μεταξύ άλλων, στην απονομή δικαιοσύνης, στο πτωχευτικό δίκαιο, στην εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος, στην πάταξη της φοροδιαφυγής και της αδιαφάνειας και στην προάσπιση των όρων του υγιούς ανταγωνισμού στην αγορά.

Σε κάθε περίπτωση ο δρόμος είναι ανηφορικός, καθώς η ανταπόκριση των επενδυτών στις αλλαγές που γίνονται είναι αργή και δεν έχουμε φτάσει ακόμη στο σημείο αναστροφής της τάσης. Στον τομέα της εκπαίδευσης και κατάρτισης του εργατικού δυναμικού ο δρόμος είναι πολύ πιο μακρύς και πιο ανηφορικός, καθώς απαιτούνται παρεμβάσεις ήδη από χθες, που συνήθως παίρνουν χρόνο για να κυοφορήσουν. Ζητούμενα παραμένουν:

Η διασύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας και τον κόσμο των επιχειρήσεων, καθώς ήδη οι επιχειρήσεις έχουν δυσκολία να βρουν εργαζομένους με τα κατάλληλα προσόντα.

Η προτεραιότητα της εκπαίδευσης αλλά και της επαγγελματικής κατάρτισης σε ψηφιακές δεξιότητες και νέα επαγγέλματα, καθώς οι νέες τεχνολογίες απαξιώνουν παραδοσιακές δραστηριότητες σε όλους τους κλάδους της οικονομίας.

Η συνεχιζόμενη και μάλιστα διά βίου κατάρτιση των εργαζομένων μέσα στις επιχειρήσεις, καθώς γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις ανάγκες σε απαιτούμενες δεξιότητες.

Καθώς το εργατικό δυναμικό θα μειώνεται λόγω της γήρανσης του πληθυσμού, η αύξηση της παραγωγικότητας προβάλλει ως ο μόνος τρόπος βελτίωσης του επιπέδου διαβίωσης στη χώρα μας. Και για να γίνει αυτό, χρειάζονται νέες επενδύσεις και δεξιότητες.

* O Μιχάλης Μασουράκης είναι επικεφαλής οικονομολόγος του ΣΕΒ