Ολίγον αργά, δυστυχώς

Νίκος Αναστασιάδης: «Είναι αυτονόητο πως για να επαναρχίσουν διαπραγματεύσεις θα πρέπει η Τουρκία να τερματίσει τις έκνομες ενέργειες». Θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας λογική. Θέση που υιοθετήθηκε στο πολύ πρόσφατο παρελθόν από το Εθνικό Συμβούλιο. Πρόσφατα είχαμε τη δική μας άτυπη τριμερή στο Βερολίνο.

Τι έγινε στην πράξη; Είχαμε μια άτυπη τριμερή όπου το τελικό ανακοινωθέν είχε τα θετικά του, είχε και τα αρνητικά του. Λίγο-πολύ υπάρχει μια σχετική συναντίληψη για το αποτέλεσμα. Τα βασικότερα θετικά του είναι ότι επανεκκινεί τη διαδικασία, έστω και αν παίρνει αναβολή για καλύτερο καιρό – άνοιξη -, και επιβεβαιώνει ένα κοινό αποδεκτό πλαίσιο συζήτησης από τους δύο ηγέτες και επανεμπλέκεται ο γ.γ. του ΟΗΕ. Αρνητικά υπάρχουν διάφορα, αλλά εν προκειμένω εστιάζω την προσοχή μου σε ένα. Στην απουσία για ακόμα μία φορά αναφοράς στην Τουρκία, τουλάχιστον γι’ αυτές τις έκνομες ενέργειές της για τις οποίες λέμε ως ε/κ τώρα ότι πρέπει να τερματιστούν για να συνομιλήσουμε! Δεν θα σταθώ όμως ούτε σ’ αυτό το ειδικό και ιδιαίτερης σημασίας σημείο. Θα σταθώ σ’ ένα, κατά την άποψη μου, επακόλουθο σημείο. Στο π’ως η Τουρκία απάντησε στην πράξη στο ζήτημα «έκνομες ενέργειες».

Η Τουρκία απάντησε προχωρώντας σε ακόμα μια παράνομη και έκνομη ενέργεια. Κατ’ ακρίβεια αναβαθμίζοντας τις παράνομες και έκνομες ενέργειές της. Πώς; Συμφωνώντας ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα και θαλάσσια σύνορα με τη Λιβύη. Προσέξτε με ποια χώρα. Τη Λιβύη! Την πρώτη πρώτη χώρα που εφαρμόστηκε το διαβόητο δυτικόπνευστο σχέδιο της Αραβικής Ανοιξης. Τη χώρα που από τότε βυθίστηκε στο χάος. Και ποια λιβυκή κυβέρνηση συμφώνησε με το καθεστώς του ισλαμιστή νεοσουλτάνου Εργογάν; Αυτή η οποία στηρίζεται από τους εταίρους μας. Την Ευρωπαϊκή Ενωση. Την ίδια Ενωση η οποία προγραμματίζει επαφές με την Τουρκία, στον δρόμο που έδειξε ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, παραβιάζοντας τα περιλάλητα μέτρα της Ενωσης κατά της Τουρκίας. Η οποία με τη συμφωνία της με τη Λιβύη κατακρεουργεί τις θάλασσες και ΑΟΖ Ελλάδας, Αιγύπτου και αγκαλιάζει ασφυκτικά τη θάλασσα της Κύπρου. Επι των πτυχών αυτής της συμφωνίας θα ακολουθήσουν, ήδη άρχισαν, πολλές αναλύσεις. Είμαι βέβαιος. Εκεί που θέλω να σταθώ είναι το σημείο που πονεί περισσότερο από κάθε άλλο σε Κύπρο και Ελλάδα. Την πρόληψη. Ο γραφών είναι ένας από τους αρκετούς οι οποίοι εδώ και πάρα πολύ καιρό είχαν εγείρει το θέμα μιας ενδεχόμενης τέτοιας συμφωνίας μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης. Πολύ πιο έντονα το θέμα είχε τεθεί στην Ελλάδα με πολλούς τρόπους και σε όλα τα επίπεδα. Τι έγινε; Τίποτα! Για μια ακόμα φορά οι αρμόδιοι, πρωτίστως τα υπουργεία Εξωτερικών, απουσίαζαν. Αν δεν απουσίαζαν και η ευθύνη ανήκει αλλού, ας το πουν. Η ουσία παραμένει η ίδια. Ευτυχείς και μακάριοι οι ιθύνοντες αγνόησαν όλες τις προειδοποιήσεις. Τώρα ωρύονται εκ των υστέρων. Ολίγον… αργά. Δυστυχώς!      Αλλά έστω και τώρα πρωτίστως η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει και να διασφαλίσει τα εθνικά της συμφέροντα με όλες τις ενέργειες που απαιτούνται. Και να απαιτήσει και από τους εταίρους της στην Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΝΑΤΟ να σταθούν επιτέλους αρωγοί στη δίκαιη υπόθεση της ελληνικής κυριαρχίας. Γιατί περί αυτού πρόκειται.

Ο Νίκος Κατσουρίδης είναι πολιτικός αναλυτής, πρώην βουλευτής του ΑΚΕΛ