Ο ορισμός της αντίφασης

«Το σκοτάδι κυριαρχεί στη βάση του φάρου». Το λένε οι Γιαπωνέζοι και ταιριάζει γάντι στην ημεδαπή υποκρισία.

Ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα των ελλήνων μαθητών στη διεθνή εκπαιδευτική αξιολόγηση του προγράμματος PISA που διεξάγεται ανά τριετία από τον ΟΟΣΑ. Και φυσικά πατώσαμε. Στην κατανόηση κειμένου, στα μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες οι επιδόσεις των παιδιών μας ήταν κάτω από τον μέσο όρο.

Πριν από δύο μήνες στα γυμνάσια και στα λύκεια της χώρας απονεμήθηκαν έπαινοι στους αριστεύσαντες.

Στο σχολικό έτος 2015-2016 οι αριστούχοι ήταν 158.500. Την επόμενη χρονιά αυξήθηκαν σε 161.500. Η αύξηση συνεχίστηκε και στο σχολικό έτος 2017-2018: 173.380. Για να φτάσουμε στην τελευταία σχολική χρονιά όπου ο αριθμός εκτοξεύτηκε στους 181.790.

Το ποσοστό των αρίστων επί του συνόλου των μαθητών αντιπροσωπεύει το 26,7% – ένας στους τέσσερις είχαν προαγωγικό ή απολυτήριο βαθμό άνω του 18.

Οταν από το 2009 οι επιδόσεις των ελλήνων μαθητών στο πρόγραμμα αξιολόγησης PISA βαίνουν επί το χείρον, στα σχολεία μας αυξάνονται με εντυπωσιακούς ρυθμούς οι αριστούχοι. Ο ορισμός της αντίφασης.

Ή το πρόγραμμα PISA δεν αξιολογεί σωστά τους μαθητές μας ή έχει παρεξηγηθεί η αριστεία στην Ελλάδα. Η κατακόρυφη αύξηση των αριστούχων συνέπεσε με τη δραματική μείωση του αριθμού των εξεταζόμενων μαθημάτων στις προαγωγικές και απολυτήριες εξετάσεις στο γυμνάσιο και το λύκειο, το ίδιο χρονικό διάστημα.

Δεν μπορεί να αποτελεί σύμπτωση η έξαρση του πληθωρισμού των αριστούχων με την ταυτόχρονη μείωση των γραπτώς εξεταζόμενων μαθημάτων.

Ούτε βεβαίως αποτελεί σύμπτωση η συνεχώς μειούμενη απόδοση των μαθητών στην αξιολόγηση του προγράμματος PISA από το 2009.

Με το να λέμε βερμπαλιστικές αρλούμπες για να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα δεν λύνουμε το πρόβλημα.

Οταν η παιδεία έχει μετατραπεί εδώ και χρόνια σε αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης αυτός που θα την πληρώσει πρώτος είναι ο σημερινός μαθητής και αυριανός πολίτης και στη συνέχεια η ίδια η χώρα. Ο Πλάτων το έχει πει εδώ και αιώνες αλλά ποιος τον ακούει: σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον. Εκτός κι αν κάποιοι επιδιώκουν μόνο το δεύτερο μέρος του αφορισμού ως πλατφόρμα ανάδειξής τους.