Πρωτοπαλίκαρα

Μετά την ανακοίνωση της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ ένα πράγμα είναι βέβαιο: όλα τα πρωτοπαλίκαρα του Γιώργου Παπανδρέου έχουν μετακομίσει στον Τσίπρα.

Βρίσκω το φαινόμενο σχεδόν φυσιολογικό. Και περίπου αναμενόμενο.

Η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ όπως είχε προκύψει μετά την εσωτερική αντιπαράθεση του 2007 και όπως ήλθε στην εξουσία το 2009 δεν διέθετε ποτέ πολιτικά χαρακτηριστικά, ούτε είχε ξεκάθαρες συντεταγμένες.

Ηταν μια ομάδα ανθρώπων χωρίς ιδιαίτερη άποψη για τον τόπο αλλά με γενναιόδωρη γνώμη για τον εαυτό τους. Δεν τους χαρακτήριζαν ιδιαίτερες ανησυχίες ή ευαισθησίες, γνώσεις ή ιδέες, μόνο μια μεγάλη δίψα: να ασκήσουν την εξουσία που θεωρούσαν ότι τους άξιζε.

Ηταν απλώς ένα ετερόκλητο πλήρωμα στο πλοίο του νεότερου Παπανδρέου που τρεφόταν με την ελπίδα ότι θα αποτελέσουν το νικηφόρο επιτελείο του επόμενου Παπανδρέου.

–   Εχουμε έλθει για δυο τετραετίες και βλέπουμε για τη συνέχεια, μου έλεγε αυτάρεσκα τον Δεκέμβριο 2009 ένας από τους πιο πρωτοκλασάτους.

Δεν άντεξαν στην εξουσία ούτε δυο χρόνια. Κι εφυγαν κακήν κακώς. Απαξιωμενοι, ταπεινωμένοι και καταγέλαστοι. Με ένα αίσθημα αδικίας αλλά και ματαίωσης, σαν να τους άρπαξαν από τα χέρια τη μοίρα που η ζωή τους είχε υποσχεθεί.

Τα χρόνια που ακολούθησαν κανείς φυσικά δεν θυμόταν τον Ραγκούση ή τη Μαριλίζα ή τη Βάρτζελη ή τον Μωραΐτη.

Κι η αλήθεια είναι ότι η τύχη τους μας ήταν αδιάφορη. Την ελληνική κοινωνία απασχολούσαν σοβαρότερα πράγματα.

Αλλά φυσικά εκείνοι δεν ξέχασαν τον εαυτό τους. Οχι μόνο επειδή το αίσθημα της αδικίας είναι βαρύ φορτίο στη ζωή. Αλλά κι επειδή η δίψα να ξαναπιάσουν από κάπου το νήμα υπερέβαινε κάθε μορφής ηθική αναστολή – αν υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο…

Ο Τσίπρας τους έδωσε τη σημασία που είχαν στερηθεί. Την αίσθηση ότι μπαίνουν ξανά σε μια μεγαλύτερη εικόνα. Την ικανοποίηση ότι κάποιοι τους ακούν πάλι.

Και εκείνος και εκείνοι έψαχναν το ίδιο πράγμα: ένα ακροατήριο.

Ετσι λοιπόν τους πήρε στη δούλεψή του χωρίς ιδιαίτερες ψευδαισθήσεις ή προσδοκίες – ελπίζω γι’ αυτόν… Δεν είναι και τίποτα κελεπούρια που θα αλλάξουν το πρόσωπο της ελληνικής πολιτικής.

Κι εκείνοι προσφέρθηκαν επειδή θεώρησαν ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είχε πια να τους προσφέρει κάτι από εκείνα που ζητούσαν. Η σμίκρυνση της επιχείρησης περιορίζει τις επαγγελματικές προοπτικές των στελεχών της.

Τα υπόλοιπα είναι περίπου αυτονόητα. Ως γνωστόν (και παραφράζοντας τον Κλεμανσό) το ΠΑΣΟΚ είναι ένα επάγγελμα που μπορεί να σε οδηγησει παντού.

Αρκεί να το εγκαταλείψεις εγκαίρως.