Ευαισθησίες

Αυτό που κάνει ο Πρωθυπουργός μπορεί να μην είναι ιδεολογικά συνεπές και αισθητικά λεπτό, είναι όμως κομματικά αποτελεσματικό και πολιτικά ευφυές: αφήνει να φωνάζουν οι ακραίοι χωρίς να τους επαναφέρει στην τάξη, εμπιστευόμενος την ίδια ώρα τις σημαντικές αποστολές σε ανθρώπους που είναι πιο κοντά στο δικό του προφίλ.

Πάρτε το περίφημο κεφάλαιο «νόμος και τάξη». Ο Βορίδης βρυχάται στα κανάλια για την αναγκαστικότητα του ξύλου, αλλά τη δουλειά την κάνει ο μετριοπαθής Χρυσοχοΐδης, έχοντας ως σύμβουλό του τον υπεράνω πάσης υποψίας Νίκο Αλιβιζάτο. Υπάρχουν περιστατικά αυθαιρεσίας από την πλευρά της αστυνομίας; Ασφαλώς. Αλλά εδώ αναλαμβάνει δράση ο μετριοπαθής όσο και ικανός Ανδρέας Ποττάκης, στον οποίο καταλήγουν όλες οι καταγγελίες.

(Ναι, για όσους δεν το γνωρίζουν, ο Συνήγορος του Πολίτη ως Εθνικός Μηχανισμός Διερεύνησης Περιστατικών Αυθαιρεσίας διερευνά περιστατικά αυθαιρεσίας κατά την άσκηση καθηκόντων ή κατά κατάχρηση της ιδιότητας οργάνων επιβολής της τάξης. Η καταγγελία μπορεί να γίνει αυτοπροσώπως ή ηλεκτρονικά στη διεύθυνση www.synigoros.gr/e-anafora).

Πάρτε επίσης το Μεταναστευτικό. Οι κραυγές του Μπογδάνου για τα ξερονήσια είναι χωρίς αμφιβολία ανατριχιαστικές. Ενώ όμως καθησυχάζεται έτσι το ακροδεξιό ακροατήριο της Νέας Δημοκρατίας, επιλέγεται για το πιο ευαίσθητο κομμάτι αυτής της ιστορίας – τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα – ένα πρόσωπο που δεν μπορεί να κατηγορηθεί για εμμονές και προκαταλήψεις: η Ειρήνη Αγαπηδάκη. Εχοντας μάλιστα «στο πλευρό της» έναν αξιαγάπητο πεισματάρη, τον Απόστολο Δοξιάδη.

Η στρατηγική αυτή προϋποθέτει βέβαια να είσαι στην κυβέρνηση. Γιατί όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν είχε την πολυτέλεια να αφήνει τους εθνικιστές του κόμματός του να καταγγέλλουν μόνοι τη Συμφωνία των Πρεσπών. Συχνά πλειοδοτούσε, λέγοντας πράγματα για την ταυτότητα και τη γλώσσα που εμφανώς δεν πίστευε: απόδειξη είναι ότι τώρα πια όχι μόνο τα έχει ξεχάσει, αλλά αναλαμβάνει και πρωτοβουλίες για την προώθηση της ενταξιακής πορείας της Βόρειας Μακεδονίας. Με τη συμφωνημένη ταυτότητα και γλώσσα, φυσικά.

Ο,τι λειτουργεί δεν το αλλάζεις. Την ίδια αυτή δυική μέθοδο φαίνεται ότι ακολουθεί ο Πρωθυπουργός και στο ζήτημα του Προέδρου της Δημοκρατίας: αφήνει διάφορα στελέχη του να εκθειάζουν τον Σαμαρά ή τον Καραμανλή και στο τέλος θα επιλέξει ένα πρόσωπο που θα προκαλέσει έναν γενικευμένο στεναγμό ανακούφισης. Αυτό τουλάχιστον υπονοεί και η χθεσινή του δήλωση στη Βουλή για την «πολιτική ευθύνη της εκάστοτε πλειοψηφίας να αναζητεί πρόσωπο το οποίο θα εξασφαλίζει τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση».

Είναι αλήθεια ότι σε αυτή την περιγραφή θα χωρούσε ενδεχομένως και ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Είπαμε, όμως, ο Μητσοτάκης έχει ευαισθησίες. Και σίγουρα δεν θα μπορούσε να προτείνει έναν άνθρωπο για τον οποίο έχει πει ότι «δεν αντιστάθηκε στις σειρήνες του πελατειακού κράτους, χειρίστηκε με ανεπάρκεια μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις της σύγχρονης ιστορίας μας και δεν εκφράζει τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη με τον τρόπο που εγώ θα επιθυμούσα».