Smoke {LF}on the water{CR}

Οταν η θεία Μυρτώ καβαντζάρισε τα ενενήντα (πάνε τέσσερα χρόνια από τότε), κάλεσε γιους, νύφες κι εγγόνια και προέβη στην εξής δήλωση. «Κομμένη η αστυνόμευση για το κάπνισμα. Από εδώ και πέρα θα καπνίζω όποτε μου καπνίσει». Τη συνάντησα φέτος το καλοκαίρι με το κολυμβητικό της σκουφάκι να κάνει ένα επαγγελματικό ύπτιο στην πισίνα, εκεί που εγώ μπαίνω σαν τσιμεντωμένη από την έλλειψη άνωσης. Μετά ανεβήκαμε στο χαγιάτι να αγναντέψουμε και να πιούμε καφέ, αυτή με το τσιγαράκι της, ενώ εγώ όχι πια. Θυμηθήκαμε τότε που μ’ έβαζε να φυλάω τσίλιες για μην την τσακώσει ο σύζυγός της, ο Σωτηράκης – πάνε είκοσι χρόνια που μας άφησε -, γελάσαμε και για τα τσιγάρα που της πάσαρα κι εκείνη τα ‘κρυβε στο στρίφωμα της φούστας ή στο φωτιστικό του ασανσέρ. Τι εποχές!

Δεν ήταν όλοι τυχεροί σαν τη θεία Μυρτώ και στο δίπολο «γονίδια versus συνθήκες», καλό είναι να μην το παίζει κανείς κορώνα γράμματα. Γιατί τη βλαπτικότητα των συνθηκών τη γνωρίζουμε όλοι ενώ τις επιδόσεις των γονιδίων του κανείς ποτέ δεν τις έμαθε εγκαίρως. Το φοβάμαι και το πιστεύω ακράδαντα αυτό το «κατόπιν εορτής», εξού και σταμάτησα το κάπνισμα πριν αποφασίσει να με διασύρει ο Κικίλιας με τετραψήφια που μετατρέπουν τον άνθρωπο σε ρουφιάνο. Ας δοκιμάσω, σκέφτηκα, έτσι ατσίγαρη να τεστάρω την αντοχή των κοινωνικών μου συναναστροφών, να δω αν έχουν όντως ουσία και ενδιαφέρον, αν μπορούν να με κρατήσουν στο τραπέζι χωρίς την ηδονική απόσυρση που προσφέρει ο καπνός. Δοκιμάστε το. Ευκαιρία είναι.

Ευκαιρία επίσης είναι να ανανεώσουμε τη διαπίστωση ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο ίδιος πολύ πιο μπροστά από το κόμμα του, εξού και  χρειάζεται να τρέχει τόσο συχνά από πίσω του. «Εχθρός είναι ο καπνός και όχι οι καπνιστές» είπε μόλις προχθές. Πάνω από τρίμηνο κλώθεται ένας «αντικαπνιστικός» όχι για να μην πάθουμε εμείς καρκίνο αλλά για να μη μυρίσουν τσιγαρίλα τα σακάκια και τα λιγοστά μαλλιά των απέναντι. Πειστικότατο! Τα θερμά μου συγχαρητήρια στο επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης!