Το εκκρεμές

Ο κυνηγός έχει βάλει τα σημάδια του.

Γιατί να φύγω;

Θα εξακολουθεί να με κυνηγάει

Nadia Anjuman, Το κόκκινο σκούρο λουλούδι

Τα τελευταία γεγονότα σε ΑΣΟΕΕ και Πολυτεχνείο μου γέννησαν μία σκέψη-απορία.

Μήπως η αυταρχικότητα προκαλεί τη θεσμική χαλάρωση/ανατροπή κι αυτή με τη σειρά της τη νέα αυταρχικότητα; Μήπως δηλαδή η διακυβέρνηση Σαμαρά κυοφόρησε τη διακυβέρνηση Τσίπρα κι αυτή εκκόλαψε τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη;

Από το κλείσιμο της ΕΡΤ στην υπερ-προπαγανδιστική ΕΡΤ και πίσω στην ΕΡΤ της Παλινόρθωσης, από τον καταναγκασμό των οργάνων τάξης να επιβάλλουν εφαρμογή Μνημονίων στην ασύδοτη δράση αντιβίας (;) ψευδεπίγραφων συλλογικοτήτων κι από εκεί στη νέα κανονικότητα μονομαχίας στο Ελ Εξάρχεια αναρωτιέμαι ποιο ακριβώς παιχνίδι παίζεται. Ποιος είναι τελικά ο δράστης και ποιο το θύμα των κοινωνικών αναστατώσεων; Αλλαγές, εναλλαγές ή ανταλλαγές;

Αν έτσι (μπορεί να) έχουν τα πράγματα τότε δημιουργείται «ένας κανόνας», τον οποίο φαίνεται πως ακολουθούν οι περσσότερες κυβερνήσεις, βάζοντας τον λαό στη μέση του εκκρεμούς και «ζαλίζοντάς τον» με τους μονότονους χτύπους του πολιτικού ρολογιού, μια από τα δεξιά και μια από τ’ αριστερά.

Τόσοι διανοούμενοι και πολιτευτάδες δεν μπορούν τόσα μεταπολιτευτικά χρόνια να βρουν τα όρια ανάμεσα στην αστυνομοκρατία και την αστυνόμευση, τη Δημοκρατία και την οχλοκρατία, την πραγματικότητα και το φαντασιακό; Γιατί δεν καθίσταται δυνατό να σταθεροποιηθεί το σύστημα σ’ ένα σημείο του εκκρεμούς, δηλαδή σ’ ένα συναινετικό κοινωνικό συμβόλαιο ορθής διακυβέρνησης, σύννομης λειτουργίας θεσμών και συναίσθησης δικαιωμάτων/υποχρεώσεων πολιτών; Επιβιώνει ακόμα το σύνδρομο του μετεμφυλιακού μίσους (;) ή του δικτατορικού διχασμού ή μήπως όλα αυτά είναι προσχήματα που κρύβουν έναν τρόπο σκέπτεσθαι, ένα πολιτισμικό κεκτημένο ενός λαού που ποτέ δεν ήθελε να γίνει κράτος;

Αναρωτιέμαι μήπως θα ήταν εθνικά και δημοκρατικά ωφελιμότερο αντί να δολοφονούμε (με την πραγματική και μεταφορική έννοια) τους κυβερνήτες, πολιτικούς κι εν γένει όσους θέλουν να «μας σώσουν», αντί να θέλουμε να «φτιάξει αυτή η χώρα», μήπως, λέω μήπως, θα ήταν περισσότερο διδακτικό ν’ αφήνονταν όλοι αυτοί οι ένθεν/κακείθεν του μέτρου της Δημοκρατίας να ζήσουν για ένα διάστημα στον «κόσμο που έχουν ονειρευτεί» (οι μεν με άμετρη καταστολή κατά των διαφωνούντων, οι δε με γενικευμένη καταστροφή κατά πάντων των εχθρών); Ισως έτσι θα συνειδητοποιούσαν το Κακό που παράγουν κουρδίζοντας το εκκρεμές για να λειτουργεί με τους δικούς τους χτύπους και μ’ αυτό τον τρόπο να θολώνουν την ένδειξη της (ιστορικής, πολιτικής, κοινωνικής) ώρας για την Ελλάδα.

Το συντηρητικό δόγμα «Νόμος και Τάξη» δεν νοείται ν’ αντικαθίσταται με το επαναστατικό (;) «Ανομία και Αταξία» και τούμπαλιν.

Κάποιος πρέπει να μιλήσει και στους μεν και στους δε, κάποιος που δεν φοβάται να μιλήσει σε κάποιους που δεν (έχουν μάθει να) ακούνε.

Υπάρχει τέτοιος στη χώρα;

ΥΓ. Οι σιδερένιοι νόμοι της Ιστορίας δεν αφορούν μόνο τον νεοφιλελευθερισμό αλλά και τη δογματική Αριστερά. Αρα το ερώτημα παραμένει: μπορεί και εκείνοι και οι άλλοι να ζήσουν χωρίς (;) «βαρβάρους»;

ΥΓ2.«Η ιστορία μας μοιάζει με χιλιάδες άλλες

Ομως δεν είναι ίδια με καμιά.

Εχει δεινά από κάποιες φοβερότερα

κι από άλλες λιγότερα πολύ» (Αγγελική Μπούλιαρη, Η νοσταλγία του παλιού πόνου)

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Εγκληματολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών