Γιώργος Δεπόλλας

Ηξερα ότι αν έλεγα ναι σ’ αυτή την πρόταση που δέχθηκα απ’ την εφημερίδα σας θα ‘πρεπε να ξαναθυμηθώ δύσκολες καταστάσεις που για καιρό προσπαθούσα να ξεχάσω. Παρ’ όλα αυτά το τόλμησα, σκεπτόμενος ότι θα μπορούσε να είναι μια καλή ευκαιρία, που πιθανόν να μου ελάττωνε κάπως όλο αυτό το υπερβολικό άγχος που με κατατρώει τόσα χρόνια. Είναι πολύ δύσκολο να βρεις το θάρρος να μιλήσεις για πράγματα που σε τρομάζουν και για μεγάλο διάστημα προσπαθείς να κρύψεις.

Πρέπει να ήμουν περίπου δέκα ετών όταν ο παππούς μου με πήρε ένα καλοκαίρι να πάμε για ψάρεμα στη λίμνη της περιοχής, εκεί που είχε φτιάξει και την καλύβα του. Μου άρεσαν πολύ αυτού του είδους οι εξορμήσεις μας. Ηταν μια συνηθισμένη μέρα, με πολλή ζέστη και μπόλικα κουνούπια. Είχα φάει ένα περίεργο ψάρι που δεν μου πολυάρεσε και είχα πέσει να κοιμηθώ στο στρώμα που ήταν ριγμένο στο βάθος της αυτοσχέδιας βεράντας. Το άλλο πρωί όμως ξύπνησα χαράματα, αλλά στο κρεβάτι του παππού μου, κρατώντας σφιχτά στην αγκαλιά μου μιαν άσπρη παχουλή πάπια (που κι αυτή φαινόταν ότι κοιμότανε, αλλά δεν ήμουν σίγουρος και την αλήθεια δεν θα τη μάθαινα ποτέ). Τα είχα χαμένα, δεν ήξερα τι να υποθέσω. Μετά από κάποιο διάστημα έμαθα απ’ τη μητέρα μου ότι εκείνο το βράδυ είχα σηκωθεί ενώ κοιμόμουνα, είχα κατέβει στη λίμνη, όπου εκεί είχα βρει μάλλον την πάπια (που με τίποτα δεν μπορούσαν να την ξεκολλήσουν απ’ τα χέρια μου), και πως ψάχνοντας μετά από αρκετή ώρα με ανακάλυψε ο παππούς μου, ο οποίος με πήρε και με πήγε, για να με προσέχει, στο κρεβάτι του. Αργότερα έμαθα ότι δεν ήταν σπάνιο το να υπνοβατούν παιδιά της ηλικίας μου.

Μεγαλώνοντας το έψαξα αρκετά, αλλά πάντα παρέμενα με την αγωνία και την απορία του πότε και πώς θα μου ξανατύχει. Για μεγάλα χρονικά διαστήματα πήγαιναν όλα καλά, έχοντας κατά καιρούς και κάποια μικρά επεισόδια, αλλά όλα τα καλά κάποια στιγμή τελειώνουν. Προσφάτως μπήκα ξανά σε μια άσχημη περίοδο, με ανήσυχο ύπνο και επίσης πολύ άσχημα όνειρα. Είναι αλήθεια ότι είχα φοβηθεί ιδιαίτερα, αλλά και η περιέργειά μου κόντευε να με τρελάνει. Επειτα από πολλή σκέψη και έρευνα αποφάσισα να βάλω στο δωμάτιο που κοιμόμουν τρεις κάμερες σε αντίστοιχα τρίποδα, που ήταν συνδεδεμένες με ένα ειδικό σύστημα, που φωτογράφιζαν αυτόματα, σε τακτά χρονικά διαστήματα, αν έβρισκαν κίνηση μέσα στο οπτικό τους πεδίο. Η φωτογραφία που εδώ βλέπετε παρουσιάζεται για πρώτη φορά και είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα από αυτές που τραβήχτηκαν εκείνο το απίστευτο βράδυ. Το μόνο που θα μπορούσα να πω, κάπως για να σας βοηθήσω, είναι ότι εκείνο το βράδυ (όταν κάποια στιγμή αργότερα ξύπνησα θορυβημένος και βουτηγμένος στον ιδρώτα) θυμόμουν αμυδρά ότι στ’ όνειρό μου ήμουν έντρομος, κλεισμένος σ’ έναν στενό περίεργο χώρο, χωρίς καθόλου ανοίγματα, με λιγοστό φως, και ότι προσπαθούσα, ουρλιάζοντας, με κάποιον παράξενο τρόπο να τιμωρήσω τον εαυτό μου; να τρομάξω κάποιους; Δεν έχω ακόμη με σιγουριά καταλήξει στο τι ήθελα να κάνω.

ΥΓ.: Πρέπει να συνέβη όντως έτσι, γιατί πέρα απ’ τη φωτογραφική καταγραφή βρήκα το πρωί στον αριστερό μου κρόταφο ματωμένα μικρά σημάδια από πιρούνι. Αλλά το περίεργο της ιστορίας είναι ότι ήταν πέντε!

Ο Γιώργος Δεπόλλας είναι φωτογράφος. Αυτή την εποχή παρουσιάζει τη σειρά «Ξένος» στο πλαίσιο της 7ης Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης. Την Παρασκευή θα δώσει masterclass στο MOMus – Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης (Αποθήκη Α’, λιµάνι), στις 19.00, µε ελεύθερη είσοδο.