Στιλέτα και μολότοφ

Τα όπλα, ο στρατός και η αστυνομία θα αναδείξουν τελικά πρόεδρο στη Βολιβία, αφού ανάγκασαν τον λαοφίλητο Εβο Μοράλες, που επιχειρούσε να παραμείνει στην εξουσία με καλπονοθεία, να παραιτηθεί. Ξεσηκώθηκαν διάφοροι λατινοαμερικάνοι δικτάτορες ή ημιδικτάτορες, λογικό. Αλλά και ο σοφός Τζέρεμι Κόρμπιν να καταγγέλλει πραξικόπημα, αντιπαρερχόμενος ότι ο Μοράλες είναι ήδη 13 χρόνια πρόεδρος και ετοιμαζόταν για τέταρτη θητεία, τη στιγμή που το σύνταγμα της χώρας του, ψηφισμένο επί προεδρίας του, επέτρεπε μόνο δύο; Με σειρά θεσμικών πραξικοπημάτων, και με την ανοχή των όπλων, ο Εβο Μοράλες μετέτρεπε ανεπαισθήτως το πολίτευμα της χώρας του σε προσωπικό καθεστώς.

Για λόγους που αγνοούμε, αυτή τη φορά τα ένοπλα σώματα συντάχθηκαν με τους αντιπάλους του και εξανάγκασαν σε παραίτηση τον σοσιαλιστή, ιθαγενή, δίκαιο, προστάτη των πτωχών και των αδυνάτων, αντιιμπεριαλιστή και με πολλά άλλα «αριστερά» προσόντα πρόεδρο. Που σημαίνει ότι όλα αυτά τα προσόντα – όπως και τα αντίθετά τους – δεν έχουν καμιά αξία στη Βολιβία (και στα περισσότερα μέρη του πλανήτη) αν δεν έχεις τα όπλα με το μέρος σου. Το μάθαμε και όταν τέθηκε θέμα παραίτησης του Μαδούρο: ο στρατός συντάχθηκε μαζί του και το ζήτημα ξεχάστηκε. Οπως δεν έχουν σημασία και τα αποτελέσματα εκλογών και δημοψηφισμάτων: ο ίδιος ο Μοράλες ακύρωσε δημοψήφισμα κατά της επανεκλογής του.

Που θα πει, σε τέτοιες χώρες δεν έχει γίνει δεκτή από τις πολιτικές ελίτ η βασική δημοκρατική αρχή, ο κανόνας της πλειοψηφίας: η εξουσία μπορεί να διεκδικηθεί και με τον μόνο άλλο τρόπο που υπάρχει, τη βία. Και ας λέει ό,τι θέλει το σύνταγμα, για βουλές, γερουσίες, εκλογές, πλειοψηφίες, μειοψηφίες. Πρακτικά, Ευρώπη και Βόρεια Αμερική είναι νησίδες ειρηνικού πολιτικού ανταγωνισμού που περιβάλλονται από ωκεανούς πολιτικής βίας – αν και στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Ευρώπη δεν είναι ακόμα εντελώς ξεκάθαρα τα πράγματα.

Επομένως, η χρήση όπλων, από τρομοκρατικά καλάσνικοφ ως χρυσαυγίτικα στιλέτα ή αριστερίστικες μολότοφ, δεν είναι μόνο ή κυρίως ζήτημα τραυματισμών ή και θανάτων: οι χρήστες τους δεν αποδέχονται τον ειρηνικό πολιτικό ανταγωνισμό. Ούτε είναι θέμα «δικαιώματος» το να μεταφέρεις μολότοφ στο σακίδιο ή στιλέτο στην κωλότσεπη, πρόκειται για ζωτικό, υπέρτατο θέμα αρχής: ειρηνικός ανταγωνισμός για την εξουσία, ή όπλα;

Το ΚΚΕ, αρνούμενο το «ειρηνικό πέρασμα στον σοσιαλισμό», δεν αποδέχεται αυτή την αρχή, αλλά όσο το ζήτημα παραμένει θεωρητικό, δεν μας ενδιαφέρει. Ενδιαφέρει πολύ περισσότερο η διάχυτη βία των μολότοφ, των στιλέτων και των καλάσνικοφ που καταργούν συνεχώς στην πράξη το πολιτικό συμβόλαιο για ειρηνικό πολιτικό ανταγωνισμό.