Ciao dottore!

Το ανέκδοτο ανήκει στον αμερικανό μεγαλοχρηματιστή Στιβ Αϊσμαν, τον οποίο ενσάρκωσε ο Στιβ Καρέλ στην ταινία Μεγάλο σορτάρισμα: «Ο Θεός χρειάστηκε έξι ημέρες για να δημιουργήσει το σύμπαν. Στον Μάριο Ντράγκι ήταν αρκετές πέντε λέξεις για να σώσει το ευρώ». Πρόκειται φυσικά για το μυθικό «We’ll do whatever it takes» (Θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί), που πρόφερε ο dottore στις 26 Ιουλίου 2012, όταν οι κερδοσκόποι κορύφωναν την επίθεσή τους εναντίον του ισπανικού, του ιταλικού και του ελληνικού χρέους.

Αυτή και μόνο η φράση θα ήταν αρκετή για να περιγράψει τη θητεία του Ντράγκι, η οποία ολοκληρώνεται σήμερα με την τελευταία του συνέντευξη Τύπου στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Αλλά για να είναι η εικόνα πλήρης, απαιτούνται και δύο σκίτσα που τον αφορούν. Δημοσιεύτηκαν στην ίδια εφημερίδα, την Bild, με διαφορά οκτώ ετών. Το ένα, κατά τον διορισμό του το 2011, τον απεικόνιζε να φοράει το κράνος του πρωσικού στρατού: το γερμανικό ταμπλόιντ δεν είχε καμιά αμφιβολία ότι ο νέος διοικητής θα ακολουθούσε πιστά τη γερμανική συνταγή. Το άλλο, στις 13 του περασμένου Σεπτεμβρίου, τον αποκαλούσε «κόμη Ντράγκιλα»: είχε κυνόδοντες και ρούφαγε τους λογαριασμούς των γερμανών καταθετών…

Απογοητεύτηκαν λοιπόν οι Γερμανοί από αυτόν τον γιο ενός ανώτατου αξιωματούχου της Τράπεζας της Ιταλίας και μιας φαρμακοποιού, που διαμόρφωσε την προσωπικότητά του δίπλα στους Ιησουίτες, σπούδασε στο ΜΙΤ και πήρε τα ηνία της ΕΚΤ εν μέσω της πρώτης μεγάλης κρίσης της ιστορίας της, της θύελλας των ενυπόθηκων δανείων δηλαδή που σάρωνε ήδη την Ευρώπη έχοντας ξεσπάσει τρία χρόνια νωρίτερα στην Αμερική; Θα ήταν απλουστευτική μια μονοσήμαντη απάντηση. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε πράγματι έχει κατηγορήσει τον Ντράγκι ότι με την επεκτατική του πολιτική ενίσχυσε τη γερμανική Ακροδεξιά. Και ήταν επική η σύγκρουσή τους στην έκτακτη σύνοδο κορυφής του Ιουλίου του 2015, όταν ο πρώτος τάχθηκε υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ και ο δεύτερος διαφώνησε. Πολλοί πήραν το μέρος του κεντρικού τραπεζίτη. Αλλά η πλάστιγγα έγειρε όταν προστέθηκε σ’ αυτούς κάποιος άλλος Γερμανός: η καγκελάριος Μέρκελ.

Μία και μόνη γερμανική λέξη έχει χρησιμοποιήσει ο «Σούπερ Μάριο» στις συνεντεύξεις Τύπου που έχει δώσει: «Angst» (Φόβος). Για να ξορκίσει αυτόν ακριβώς τον φόβο, έκανε ό,τι έπρεπε όταν έπρεπε, εμπλουτίζοντας την εργαλειοθήκη της Τράπεζας και ακολουθώντας συχνά μια αντισυμβατική νομισματική πολιτική. Δεν μπόρεσε βέβαια να εκπληρώσει τον στόχο της διατήρησης του πληθωρισμού «κάτω, αλλά κοντά στο 2%», που θεωρείται συνώνυμο της οικονομικής ευρωστίας. Χάρις σ’ αυτόν, όμως, η ευρωζώνη δεν βυθίστηκε σε κρίση ανάλογη μ’ εκείνη της δεκαετίας του 1930.

Κι αν η Ελλάδα δεν ωφελήθηκε όσο θα μπορούσε από την πολιτική του, και ιδιαίτερα από την ποσοτική χαλάρωση, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν ευθύνεται εκείνος.