«Εβλεπα τα πάντα και πονούσα αφόρητα»

Σας είδα να έρχεστε φορώντας ακουστικά. Τι ακούγατε;

Λουντοβίκο Εϊνάουντι. Ακούω μουσική πριν από τον αγώνα και μετά. Τα τελευταία χρόνια, πολλή κλασική. Ο σταθμός που παίζει πάντα στο αυτοκίνητό μου είναι το Τρίτο Πρόγραμμα.

Οι μουσικές επιλογές διαμορφώθηκαν από τις περιπέτειές σας;

Σε πολύ μεγάλο βαθμό. Αλλά και ο χαρακτήρας μου. Δοκίμασα τα όρια της αντοχής μου, της υπομονής μου και της επιμονής μου. Εκεί που έπεφτα, πείσμωνα και επιστράτευα όση δύναμη είχα για να προχωρήσω. Η πορεία μου ήταν ανοδική και όταν έφτασε η στιγμή να κάνω το μεγάλο άλμα ξεκινάει η κατηφόρα, όπου ήμουν τελείως μόνος μου. Το πιο δύσκολο κομμάτι δεν είναι οι τραυματισμοί αλλά η μοναξιά που ένιωθα μέσα στα φυσιοθεραπευτήρια, στα γυμναστήρια. Εκεί πάλευα κάθε μέρα με τους δαίμονές μου και αναζητούσα ένα κίνητρο για να συνεχίσω. Αυτό που μου έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη είναι όταν ανέβαινα στον διάδρομο για να δω πώς είναι το γόνατό μου και όση ώρα έτρεχα μετρούσα στον απέναντι τοίχο τούβλα.  Ηταν ο τρόπος που είχα βρει για να μη δίνω σημασία στον πόνο και να δημιουργήσω έναν δικό μου κόσμο και να καταφέρω να βγω νικητής.

Το μπάσκετ πώς μπήκε στη ζωή σας;

Μεγάλωσα στο Σαμικό Ηλείας και όνειρό μου ήταν να παίξω στην ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού. Οι παίκτες ήταν οι ήρωές μου. Στα 14 μου έβγαλα δελτίο ως τερματοφύλακας. Δεν ήμουν τόσο ψηλός. Μέσα σε ένα καλοκαίρι πήρα απότομα, Γ’ Γυμνασίου με Α’ Λυκείου. Ξεκίνησα τότε – αργά δηλαδή. Στα 17 πήγα στον ΠΑΟΚ.  Αλλά από τη στιγμή που πήγα στον Ολυμπιακό – και ίσως να ήμουν ακόμη εκεί αν δεν μεσολαβούσε ο τραυματισμός – μέχρι σήμερα η πορεία της ζωής μου έχει απότομες ανηφόρες και κατηφόρες. Επιστρέφοντας στην ερώτηση, δεν μπορώ να πω ότι ήταν όνειρό μου να γίνω μπασκετμπολίστας.

Ποιο ήταν το όνειρό σας;

Να φύγω από το χωριό. Κάθε καλοκαίρι δούλευα στα χωράφια, οικοδομές. Πήγαινα στα χωράφια με τον πατέρα μου από τις 6 το πρωί για πότισμα και παίρναμε μαζί μας δύο αλλαξιές. Κουβαλούσαμε τις σωλήνες και μέχρι να διασχίσουμε την αυλακιά γινόμασταν μούσκεμα. Εμπαινε νερό ακόμα και μέσα από τις μπότες. Για να επιστρέψουμε σπίτι, αλλάζαμε, γιατί δεν μπορούσαμε να μείνουμε με τα βρεγμένα ρούχα. Τα απλώναμε πάνω σε μια γέφυρα για να στεγνώσουν. Το χειρότερο συναίσθημα ήταν όταν γινόταν κάτι μέσα στις καλλιέργειες και μου έλεγε ο πατέρας μου να ξαναμπούμε μέσα στο χωράφι. Ημουν αναγκασμένος να φορέσω πάλι τα βρεγμένα ρούχα γιατί δεν είχαν προλάβει να στεγνώσουν. Τότε είπα ότι θα κάνω τα πάντα για να μπορέσω να φύγω από το χωριό και να μπορέσει ο μπαμπάς μου να φύγει από τα χωράφια. Τα κατάφερα.

Τι άλλο έχετε καταφέρει;

Στα 17 μου πήγα να δοκιμαστώ στον Απόλλωνα Πατρών, ο οποίος έπαιζε στην Α2. Εκανα τρεις προπονήσεις και ήμουν πολύ καλός. Οταν πήγα να ρωτήσω τον προπονητή πώς τα πήγα, μου λέει: «Αγοράκι μου, δεν κάνεις για μπάσκετ. Σταμάτα το τώρα που είναι νωρίς, να μάθεις καμιά τέχνη για να μην πεινάσεις». Τότε είπα μέσα μου: «Εσύ μια μέρα θα έρθεις και θα μου ζητήσεις αυτόγραφο».

Δυνατά τι είπατε;

«Σας ευχαριστώ πολύ» και έφυγα. Ενα ακόμα μεγάλο κίνητρο για να προχωρήσω ήταν η αμφισβήτηση που είχαν στο πρόσωπό μου. Πάντα με φωνάζανε «χωριάτη» οι συμπαίκτες μου. Οταν έφυγα από τον Ηρακλή Πύργου – την πρώτη μου ομάδα – και πήγα να δοκιμαστώ για την προεθνική. Δύο παίκτες – Βασιλειάδης και Αποστολίδης – συζητάνε για μένα την ώρα των διατάσεων: «Είδες ο χωριάτης τι κάρφωμα έκανε;». Εκείνη τη στιγμή περνάει ο Γιάννης Σφαιρόπουλος και συγκράτησε το όνομα και ήρθαν και με πήραν από την ομάδα του χωριού και πήγα στον ΠΑΟΚ. Προσπαθώντας να φτιάξω πολλές φορές το παζλ της ζωής μου, κάνω φλας μπακ. Τώρα πάλι μού ήρθε μια εικόνα από τα παιδικά μου χρόνια η οποία συνδέεται με έμμεσο τρόπο με το πώς αντιμετώπισα τη ζωή μου.

Πώς;

Οταν ήμουν μικρός, τα απογεύματα πήγαινα στο κατάστημα με είδη δώρων που είχε η μητέρα μου, για να την ξεκουράσω. Για να περάσει η ώρα, ειδικά τον χειμώνα που δεν είχε δουλειά, διάβαζα τα βιβλία που υπήρχαν. Ως παιδάκι μού είχε κάνει εντύπωση η «Πολυάννα, Το παιχνίδι της χαράς» (σ.σ: νουβέλα της Ελενορ Πόρτερ). Οτιδήποτε και να της συνέβαινε, έβλεπε τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Αυτό έγραψε μέσα μου. Αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν δύο άνθρωποι μπροστά από ένα παράθυρο και ο ένας κοιτάζει τον ουρανό και ο άλλος τις λάσπες, εγώ είμαι σίγουρα εκείνος που κοιτάζει τον ουρανό.

Δεν νιώσατε ποτέ ότι θέλετε να τα εγκαταλείψετε;

Βέβαια και το έκανα αλλά επανήλθα. Πήγα στον ΠΑΟΚ από τον Ηρακλή Πύργου με σκοπό να παίξω μπάσκετ. Πούλησε ένα χωράφι ο πατέρας για να μπορέσω να παίζω. Να φανταστείς ότι τέσσερα χρόνια στην ομάδα πήρα δύο μισθούς. Στην τετραετία με πούλησαν στον Ολυμπιακό.

Εκεί άρχισε η ανοδική πορεία σας.

Είναι μια δύσκολη χρονιά και κανείς δεν ήθελε να πάει τότε στον Ολυμπιακό. Αλλά αυτό με προκαλούσε και άρχισα να προσπαθώ να καλύψω τον χαμένο χρόνο. Είχα ξεκινήσει μπάσκετ στα 15, χωρίς να μάθω τα βασικά: να τριπλάρω, να σουτάρω. Ημουν ένα παιδί που απλώς έπαιζε δυνατά. Οπότε στην ηλικία των 25 είχα ένα πολύ πολύ βεβαρημένο πρόγραμμα. Φαντάσου ότι από τα 17 μου μέχρι τα 25 έχω κάνει 15 μέρες διακοπές.

Κάνατε υπερβολική προπόνηση για να καλύψετε τον χαμένο χρόνο;

Ακριβώς. Το πρώτο πρόβλημα εμφανίστηκε στη μέση. Στην αρχή – και επειδή ήμουν πολύ γυμνασμένος – μου έλεγαν ότι δεν χρειάζομαι χειρουργείο. Ομως ο Ντούσαν Ιβκοβιτς – ο τότε προπονητής του Ολυμπιακού – με παρότρυνε να το κάνω. Επιστρέφω στο γήπεδο στους τέσσερις μήνες – χρόνος ρεκόρ. Επεσα με τα μούτρα στην προπόνηση και αρχίζει η κατηφόρα. Παθαίνω ρήξη χιαστών ένα λεπτό πριν τελειώσει η προπόνηση. Το χρονόμετρο έγραφε 1.12′.

Μπήκατε χειρουργείο δηλαδή για μια επέμβαση ρουτίνας.

Υπό κανονικές συνθήκες. Ομως σε μένα πήγαν όλα ανάποδα. Κόλλησα μικρόβιο στο χειρουργείο – οι πιθανότητες για να το πάθεις αυτό είναι 2% – και μολύνθηκε το μόσχευμα. Είχα υψηλό πυρετό για πολλές μέρες. Αναγκάστηκα να ξαναμπώ μέσα στο νοσοκομείο για να το βγάλω. Με την πρώτη επέμβαση δεν καθαρίστηκε το πόδι, οπότε σε τρεις μέρες ξανά στο χειρουργείο. Ηταν το τρίτο σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, οπότε δεν μπορούσαν να μου βάλουν πολύ αναισθητικό. Ξύπνησα από τον πόνο την ώρα που μου έκλειναν το πόδι. Εβλεπα τα πάντα και πονούσα αφόρητα αλλά δεν μπορούσα να μιλήσω γιατί ήμουν ναρκωμένος. Μέσα σε όλα αυτά κολλάω Η1Ν1 και με βάζουν σε καραντίνα.

Επιστρέψατε στην ομάδα.

Και ξανακόβεται ο χιαστός στο ίδιο πόδι. Η περιπέτεια των χειρουργείων συνεχίζεται στην Αμερική. Επιστρέφω, κάνω αποθεραπεία και παίρνω μεταγραφή για την Ισπανία, στη Βαγιαδολίδ. Κάθομαι τρεις μήνες και μου ξανακόβεται ο χιαστός. Κάπου εδώ λέω τέρμα τα χειρουργεία και αποφάσισα να παίξω χωρίς χιαστό. Ξέρω ότι στα 60 μου μπορεί να χρειαστεί να αλλάξω γόνατο αλλά είχα βαρεθεί τα χειρουργεία.

Μετά την Ισπανία τι κάνατε;

Αρχισα να κάνω αποθεραπεία για να μπορώ να περπατάω.

Ομως εδώ που κάνουμε τη συνέντευξη είναι γήπεδο και μόλις έχετε τελειώσει την προπόνηση.

Τα βράδια σκεφτόμουν ότι ο γιος μου δεν θα με δει ποτέ να παίζω μπάσκετ. Ξεκινάω μόνος μου προπονήσεις. Πήγα στον Ερμή, μια τοπική ομάδα, και μετά στην ομάδα της Κηφισιάς χωρίς χρήματα. Μόνο το ΙΚΑ μού πλήρωναν, 241 ευρώ. Από το μηδέν ξανά. Μετά Κόροιβο Ηλείας, Κολοσσό Ρόδου, Αρη, ΑΕΚ, έγινα ξανά αρχηγός της Εθνικής και τώρα στο Περιστέρι.

Πώς θα θέλατε να κλείσει η περιπετειώδης πορεία σας στο μπάσκετ;

Στον Ολυμπιακό φυσικά.

Τελικά σάς ζήτησε αυτόγραφο ο κύριος που σας είπε να γίνετε υδραυλικός;

Ναι, βέβαια, για την κόρη του όταν έπαιζα στον Ολυμπιακό. Αλλωστε μου είχε δώσει τεράστιο κίνητρο.

Πού θα λέγατε ευχαριστώ και πού θα ζητούσατε συγγνώμη;

Στη γυναίκα μου που μου στάθηκε όσο κανείς σίγουρα. Συγγνώμη στον Παναγιώτη Γιαννάκη για τις εντάσεις που υπήρξαν ανάμεσά μας όταν ήταν προπονητής μου.