Η πόρτα στο κοτέτσι

Μόνο έτσι θα μπορούσε να γίνει. Στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής δεν θα μπορούσε κανείς παρά να αντλήσει έμπνευση από την πανίδα για να περιγράψει τα επιτελικά της στελέχη και ακόμη περισσότερο τον αρχηγό τους. Την εποχή της κτηνώδους της δύναμης, ας πούμε, πώς αλλιώς θα μπορούσε να φανταστεί κανείς τους χρυσαυγίτες αν όχι έτσι όπως τους αναπαριστούσε στα σκίτσα του ο Δημήτρης Χαντζόπουλος; Πώς αλλιώς αν όχι σαν γορίλλες;

Αλλά αυτή δεν είναι η εποχή της κτηνώδους δύναμης. Η ναζιστική οργάνωση που έγινε κοινοβουλευτικό κόμμα, για να δικαστεί στο τέλος ως εγκληματική συμμορία, έχασε μαζί με την κτηνώδη της δύναμη και τον χαρακτήρα της αγέλης. Οχι πως η Χρυσή Αυγή απέδρασε από το ζωικό βασίλειο. Αν όμως μπει κανείς στον δυσάρεστο κόπο και παρακολουθήσει τους χρυσαυγίτες στη δίκη τους, τότε θα καταλάβει πως δεν βγάζουν πια βρυχηθμούς στη ζούγκλα τους. Η στάση των υποδίκων στο δικαστήριο θυμίζει εκείνο το είδος του πουλερικού που διακρίνεται για τη δειλία του και εκφράζει τον πανικό του με τον πιο αστείο λαρυγγισμό που σκαρφίστηκε ποτέ η φύση – το κακάρισμα.

Με πιο απλά λόγια, δεν μπορεί να ξέρει κανείς εάν το μέλλον της Χρυσής Αυγής είναι στη φυλακή. Το παρόν, πάντως, είναι σε κοτέτσι. Το βλέπει κανείς στη δικαστική αίθουσα. Ολος εκείνος ο ασύμμετρος τσαμπουκάς εξαφανίστηκε, όλη εκείνη η κτηνώδης δύναμη που αντλούσαν τα στελέχη από την κομματική ισχύ και από μια κάποια κοινωνική αποδοχή έγινε σμπαράλια. Οι χρυσαυγίτες τρέχουν πια να σωθούν – ή μάλλον να σώσει ο καθένας τον εαυτό του. Τρέχουν δηλαδή με τον ασύντακτο, πανικόβλητο και κακαριστό τρόπο που θα έτρεχαν οι τρομαγμένες κότες στο κοτέτσι τους.

Ο ένας δεν ήξερε τι έκανε, ο άλλος περνούσε τυχαία από τα επεισόδια, ο τρίτος είχε αποκοπεί ψυχικά από την οργάνωση, ο τέταρτος έβαζε τον γιο του να χαιρετάει ναζιστικά έτσι για πλάκα. Και όλοι υπερασπίζονται τον εαυτό τους, αλλά κανένας τον άλλον. Το πιο ομοιόμορφο κόμμα, το κόμμα της μαύρης μπλούζας και του παντελονιού παραλλαγής, πέταξε τη στολή για να υποδύεται σήμερα καθένα από τα στελέχη του τον παραστρατημένο της διπλανής πόρτας. Οι κτηνώδεις θύτες οδύρονται σαν παραπλανημένα θύματα.

Οχι πως μπορεί να ξεχάσει κανείς ποιοι ήταν και τι στην πραγματικότητα παραμένουν. Φροντίζουν να το θυμίζουν ακόμη και οι συνήγοροί τους, που πριν από μερικές ημέρες συγκρούστηκαν μεταξύ τους με μια σχεδόν τέλεια προσαρμογή στην παλιά ιδιόλεκτο των πελατών τους – «άντε ρε γελοίοι καραγκιόζηδες», «άντε ρε φασιστάκο». Αλλά δεν είναι η Θέμις που έχει νεύρα. Είναι οι τελευταίοι σπασμοί του τέρατος που έγινε κότα.

Οπως όμως συμβαίνει σε κάθε κοτέτσι, θα υπάρχει πάντα κάποιος που θα φαντασιώνεται τον κόκορα. Κάποιος που δεν θα πάρει αποστάσεις από το μόρφωμα και τον παλιό του ηγέτη ως μισοανήξερος και μισομετανοημένος, αλλά ως επίδοξος ηγετίσκος και με τη φιλοδοξία να μετατρέψει ξανά το κοτέτσι στην αγέλη της κτηνώδους δύναμης που ήταν κάποτε. Να καλύψει το κενό που άφησε ο ρόγχος της αγέλης και να κάνει ξανά την κότα τέρας. Αλλά εάν υπάρχει ένα τέτοιο κενό, τότε θα ήταν εγκληματικό να του παραδοθεί. Θα ήταν ζοφερό να μη σφραγιστεί στη δίκη η πόρτα στο κοτέτσι.