(Eλληνο)Αυστραλία

Ηταν ένα παλιό, ξύλινο σπίτι, μέσα σε μεγάλο οικόπεδο. Ευρύχωρο και ψηλοτάβανο. Δύο ελαιόδεντρα στην μπροστινή αυλή και ένας μπαχτσές πίσω μαρτυρούσαν την καταγωγή του σπιτονοικοκύρη. Στα αριστερά της εξώπορτας που οδηγούσε στον διάδρομο και αμέσως μετά σε ένα τεράστιο σαλόνι υπήρχαν κρεμασμένες τρεις μικρές σημαίες. Η ελληνική, η αυστραλέζικη και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η κουβέντα έγινε στο μεγάλο τραπέζι του σαλονιού. Την ώρα που η ηλικιωμένη γυναίκα του – ήταν «από κάτω» εκείνη, όπως είπε, εννοώντας την Πελοπόννησο – έφτιαχνε σε ένα πιατάκι βαφή για τα μαλλιά της.

Μας πολιορκούσαν μεγάλοι χάρτες της Ελλάδας και της Αυστραλίας, ένας τεράστιος εντοιχισμένος πίνακας με βουκολικό τοπίο, πολλά εικονίσματα αγίων. «Τα θέλει η γυναίκα» ψιθύρισε αιτιολογώντας την παρουσία τους. Το σκηνικό συμπλήρωναν μια τηλεόραση με τεράστια οθόνη, συντονισμένη στην ΕΡΤ, ένα ραδιόφωνο στο βάθος που μετέδιδε εκπομπή λόγου τοπικού ελληνόφωνου σταθμού, καθώς επίσης και οι γνωστές φωτογραφίες σήμα κατατεθέν στα σπίτια των ηλικιωμένων μεταναστών της Αυστραλίας. Φωτογραφίες πολλές. Ασπρόμαυρες οι παλιές, έγχρωμες οι πιο πρόσφατες. Ολες σε κορνίζα, όλες στη σειρά, όλες στους τοίχους. Οι πρόγονοι, τα χρόνια της νιότης, τα παιδιά την ημέρα της αποφοίτησης από το πανεπιστήμιο ή την ημέρα του γάμου, τα εγγόνια. Κυρίως τα εγγόνια.

Με είδε που χάζευα την κρεμασμένη στον τοίχο φωτογραφία του διώροφου σχολείου του χωριού του. Εκεί όπου έμαθε όλα του τα γράμματα. Εμοιαζε τόσο πολύ το κτίριο με το δικό μου σχολείο στο δικό μου χωριό… «Δεν έπρεπε να το γκρεμίσουν το σχολείο. Ηταν όμορφο! Κάποτε πήγαιναν σ’ αυτό 750 μαθητές» είπε με νοσταλγία.

«Από πού είσαι, πατριώτη;» ρώτησε, για να συνεχίσει αμέσως μετά, χωρίς να περιμένει απάντηση. Ετσι είναι τα γερόντια, έχουν ανάγκη την κουβέντα, κυρίως σε έναν ξένο τόπο, σε μια χώρα όπου δεν μιλούν καλά «τη ρημάδα τη γλώσσα» όπως λένε. «Εφτασα στην Αυστραλία την Πρωτοχρονιά του 1967. Νέα χρονιά σε νέα χώρα. Στην Ελλάδα ήμουν οδηγός. Δούλεψα στη Θεσσαλονίκη, αλλά και στην Αθήνα. Για Αυστραλία έφυγα από τον Πειραιά κρατώντας μόνο μια βαλίτσα στο χέρι μου. Στον δρόμο σταματούσαν οι ταξιτζήδες να με πάρουν κι εγώ τους έδιωχνα. “Φεύγω για εξωτερικό, θέλω να δω, θέλω να μυρίσω για τελευταία φορά, αργά αργά, την πατρίδα μου, τους έλεγα.

Οταν πρωτοήρθα στην Αθήνα έμεινα στο Κολωνάκι. Δεν μου άρεσε καθόλου. Μετά πήγα στο Αιγάλεω. Τελευταία, πριν φύγω, έμεινα στην Κηφισιά, κάτω από το πάρκο, κοντά στον σταθμό του τρένου. Στο Αιγάλεω έτρωγα πατσά σε ένα μαγαζί που ήταν στέκι μουσικών. Τελείωναν το πρόγραμμά τους και έρχονταν για πατσά. Πρώτο τραπέζι αυτοί, τρίτη σειρά εγώ. Για να μπορώ να τους βλέπω καλύτερα. Πήγαινα και στα καμίνια να φορτώσω. Εκείνη την εποχή έχτιζαν συνέχεια στην Αθήνα. Τα μεροκάματα της Αθήνας ήταν καλύτερα από αυτά της Θεσσαλονίκης, γι’ αυτό φεύγαμε εμείς από τη Μακεδονία και κατεβαίναμε κάτω.

Πήγαινα και στον Πειραιά. Τότε φορούσα κοστούμι και γραβάτα. Αφηνα το αφεντικό στα ραντεβού του και ήμουν υποχρεωμένος να το περιμένω στο ίδιο σημείο μέχρι να γυρίσει για ώρες ολόκληρες. Μας κυνηγούσε όμως η Τροχαία, έπρεπε να κάνω γύρους. Το αφεντικό, όταν το άφηνα, ποτέ δεν έλεγε πότε θα ξαναγυρίσει, έτσι ώστε να πήγαινα κι εγώ να πιω έναν καφέ. Γι’ αυτό δεν μου άρεσε η δουλειά, έστω κι αν φορούσα κοστούμι και γραβάτα. Αποφάσισα να έρθω στην Αυστραλία. Δούλεψα στη Ford, στην General Motors, έκανα και μεγάλωσα τρία παιδιά. Τα παιδιά έρχονται και μας βλέπουν, μας βοηθούν όταν μπορούν, έχουν όμως να κοιτάξουν τα δικά τους παιδιά τώρα, τις δικές τους οικογένειες. Εχω και πολλούς φίλους!».

Οση ώρα μιλούσε, προσπάθησε να με κοιτάξει στα μάτια αρκετές φορές, το βλέμμα του όμως ταξίδευε.

Είχε καημό να τον βοηθήσει οικονομικά το κράτος να φτιάξει το roof (σκεπή) γιατί θα το έπαιρνε ο αέρας. «Είναι πολλά τα λεφτά, η σύνταξη δεν φτάνει» έλεγε και ξανάλεγε. Αλλη όμως ήταν η μεγάλη του ανάγκη. Ρωτούσε αν δικαιούνταν να έχει ένα σκούτερ για να μπορεί να πηγαίνει στο καφενείο να συναντάει τους φίλους του, «έχω πολλούς φίλους, 30 και» έλεγε. Ηθελε να μπορεί να πιει έναν καφέ με τους φίλους του, να πει και δυο κουβέντες μαζί τους.

«Στον γιατρό και στο φαρμακείο πηγαίνω με τα πόδια. Φουσκώνω, έχω πρόβλημα με την καρδιά μου, τα καταφέρνω όμως. Φαρμακοποιός και γιατρός, ο γιατρός είναι καλός, τον έχω 40 χρόνια, είναι κοντά στο σπίτι μου» εξιστορούσε.

Στους φίλους του όμως δεν μπορούσε να πάει με τα πόδια. Το καφενείο ήταν πιο μακριά, δεν άντεχε. «Τώρα το χρειάζομαι το σκούτερ, τώρα που μπορώ να πηγαίνω στο καφενείο να λέω δυο κουβέντες και να πιω έναν καφέ με τους φίλους μου, έχω πολλούς φίλους. Τώρα το χρειάζομαι το σκούτερ, όχι αύριο ή μεθαύριο που δεν θα μπορώ, όχι όταν πεθάνω». Ηταν ένας γλυκός άνθρωπος κι είχε πατήσει τα 80 προ πολλού ο Χρήστος. Στη γυναίκα του, λίγο πιο νέα από αυτόν, λίγο καλύτερα στην υγεία της και τσαούσα, στη γυναίκα του, όση ώρα ήμουν μαζί τους, έλεγε πάντα «ναι» κάθε φορά που του ζητούσε κάτι.