Διαδηλώσεις {LF}και δημοψηφίσματα

Στην πλατεία Σαν Τζιοβάνι της Ρώμης έκαναν πάντα τις συγκεντρώσεις τους η ιταλική Αριστερά και τα μεγάλα συνδικάτα. Εκεί αποχαιρέτησε τον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ ένα μέγα πλήθος με μέγα πάθος. Αυτό το μέρος διάλεξε και ο Ματέο Σαλβίνι για να πραγματοποιήσει προχθές τη δική του συγκέντρωση. Ανέβηκε στη σκηνή υπό τους ήχους της άριας του Πουτσίνι «Nessun Dorma». Εκμεταλλεύτηκε και πάλι τα χριστιανικά σύμβολα, ζητώντας να συγχωρηθούν οι αντίπαλοί του «ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». Κατήγγειλε το Δημοκρατικό Κόμμα, ο αθεόφοβος, ότι φιλοξενεί στις τάξεις του περισσότερους τραπεζίτες από εργάτες. Και αποχαιρέτησε τους οπαδούς του με την υπόσχεση ότι θα επιστρέψει σύντομα στην εξουσία.

Την ίδια ώρα, ένα εκατομμύριο διαδηλωτές όλων των ηλικιών, όλων των χρωμάτων και όλων των ιδεολογιών ξεχύνονταν στους δρόμους του Λονδίνου ζητώντας δεύτερο δημοψήφισμα για το Brexit. Οταν έγινε γνωστό το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας με το οποίο υποχρεωνόταν ο Μπόρις Τζόνσον να ζητήσει παράταση από την ΕΕ, ξέσπασαν σε ζητωκραυγές. Οι νέοι, ιδιαίτερα, καίγονται. Θέλουν να εξιλεωθούν για την αδιαφορία που έδειξαν το 2016 και να σπεύσουν αυτή τη φορά μαζικά στις κάλπες για να διατρανώσουν ότι θέλουν να μείνουν στην Ευρώπη.

Τις είχαμε ξεχάσει τις μαζικές συγκεντρώσεις. Θεωρούσαμε ότι δεν πολυταιριάζουν στην εποχή των social media ή ότι αφορούν τέλος πάντων μόνο τους λαούς που στερούνται τη δημοκρατία. Τις είχαμε συνδέσει με την Αριστερά και πιστεύαμε ότι θα πέθαιναν μαζί της. Να όμως που όταν υπάρχει ένα ισχυρό, υπαρξιακού συνήθως χαρακτήρα, αίτημα – ΟΧΙ στους μετανάστες! ΝΑΙ στην Ευρώπη!  -, ο κόσμος γεμίζει και πάλι τις πλατείες. Οχι μόνο στο Χονγκ Κονγκ, αλλά και στη Βαρκελώνη.

Το ενδιαφέρον είναι ότι στις χώρες με ισχυρή δημοκρατία, οι διαδηλωτές τάσσονται συχνά εναντίον της κατάχρησης των δημοκρατικών διαδικασιών. Στην Ιταλία, οι οπαδοί της Λέγκας δεν δέχονται να κυβερνά τη χώρα ένα προϊόν παρασκηνιακών διαβουλεύσεων, και όχι το πρώτο κόμμα. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι Remainers διακηρύσσουν ότι δεν έπρεπε ποτέ να πραγματοποιηθεί ένα δημοψήφισμα για την αποχώρηση της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ενωση – και, ελλείψει άλλου τρόπου, προτείνουν τη διόρθωση αυτής της ανωμαλίας με ένα… νέο δημοψήφισμα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μια τραυματική εμπειρία στο θέμα αυτό. Και παρά ταύτα επιμένει να ζητά δημοψηφίσματα, με τον συνταγματολόγο και πρώην υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Κατρούγκαλο να υποστηρίζει μάλιστα ότι «όποιος αμφισβητεί το δημοψήφισμα ως έγκυρο τρόπο βούλησης του λαού αρνείται τη δημοκρατία».Κακώς απάντησε ο υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης ότι είναι βαθύτατος θιασώτης των δημοψηφισμάτων. Οι κυβερνήσεις εκλέγονται για να ακούνε μεν τον λαό, αλλά στη συνέχεια να λαμβάνουν αποφάσεις. Για να λύνουν τα προβλήματα, εθνικά και κοινωνικά, μικρά και μεγάλα, όχι να ζητούν από τον λαό να τα λύσει.

Αλλιώς θα γινόταν δημοψήφισμα και για την απαγόρευση του καπνίσματος.