Πλαστικό καλαμάκι

Εχω θητεύσει στη σχολή σκέψης Βούτση και τον καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω τους «στοχασμούς» του και μερικώς συμμερίζομαι τις επιφυλάξεις του. Δεν είναι διόλου αμελητέο να σ’ έχει πετάξει ο Τσίπρας σαν στυμμένη λεμονόκουπα για να κάνει τώρα μπουρμπουλήθρες με γρανίτα από λεμόνι, λέγε με Αχτσιόγλου, Τζανακόπουλο,  Χαρίτση. Η σωστή αντιπολίτευση δεν γίνεται καβάλα σε πλαστικό καλαμάκι, συμφωνώ. Γνώμη μου επίσης είναι ότι ο κ. Βούτσης δεν θέλει στ’ αλήθεια να αντιπολιτευτεί την Αντιπολίτευση ούτε και να κάνει παιχνίδι «από τα μέσα». Για να μη μασάμε φύλλα δάφνης ας δούμε λίγο πιο προσεκτικά τις σοβαρές ελλείψεις που εντοπίζει στην διακυβέρνηση Τσίπρα. «Είμαι ευθύς, λέω ότι δεν υπήρχε σε κανένα υπουργείο, καμία οργάνωση βάσης ή οργάνωση μελών, όπως τα λέμε τώρα. Πουθενά, σε κανένα υπουργείο». Πω πω!

Αν ο δημοσιογράφος τον άφηνε εκείνη την ώρα να κατρακυλήσει ελεύθερα σε συνειρμούς ανεμπόδιστους, ποιος ξέρει; Μπορεί και να φτάναμε ως τη δεύτερη σύνοδο του Κογκρέσου των Σοβιέτ ή ακόμη καλύτερα ως την ιστορική εκκαθάριση Γιεζόφστσινα με τους 660.000 νεκρούς. (Ασχετο: έχουμε τόσους πολλούς υπαλλήλους στα Υπουργεία;)

Ενα παλιομοδίτικο σπλάτερ εξελίσσεται στο μυαλό του Νίκου Βούτση μα εγώ το λέω #γαμωταϋπουργείαμου. Δείξτε όμως λίγη καλοσύνη κύριε διορθωτά, γιατί αυτό το κείμενο πρέπει να ολοκληρωθεί με εικονικά μόνον θύματα, όπως εικονική είναι και η λειτουργία του κράτους σύμφωνα με τον Νίκο Βούτση. Της αξίζει να την πλευρίσουμε με τίποτα κόβες παλιάς κοπής και με πρόθυμους Γκαουλάιτερ (σ.σ. χωροδεσπότες) οι οποίοι, την κατάλληλη στιγμή θα κάνουν το κατάλληλο ρεσάλτο με τη φαλτσέτα στα δόντια, με τη λερή μπαντάνα και με τα smokey eyes του Τζόνυ Ντεπ. Ολοι/ σ’ ένά/ μπουντρούμι/ μ’ ενά μπουκάλι/ρούμι.

Κι αν ο Νίκος Βούτσης δεν μπορεί να ξεκολλήσει από τα σοβιετικά του οράματα, ο Αλέξης Τσίπρας πήγε αλλού και προσάραξε. Για να μην τα λέω εγώ ας μας πει ο ίδιος για ποιο λόγο, μόνος αυτός  απ’ όλον τον πολιτικό κόσμο, δεν βλέπει με καθόλου καλό μάτι το δικαίωμα των αποδήμων Ελλήνων να ψηφίζουν για τη χώρα της οποίας είναι πολίτες. «Δεν επιθυμούμε να μετατρέψουμε τους Ελληνες του εξωτερικού σε αντικείμενο ψηφοθηρίας ή να χωρίσουμε τους ομογενειακούς τους συλλόγους», είπε και ελάλησε. Και πράγματι, ποιος το θέλει αυτό; Το θέλει άραγε η εκκλησία που κατέχει το 100% των μετοχών; Το θέλει η θεία μου η Ευαγγελία, δεύτερης γενιάς Ελληνίδα στο Σικάγο που ραντίζει ακόμα με αγιασμό τα εγγόνια της και τα δισέγγονά της; Το θέλουν μήπως οι περιοδεύοντες μουσικοί μας, που στην μετά Καζαντζίδη εποχή και 27 χρόνια από τη συνθήκη του Μάαστριχτ δια της οποίας θεσπίστηκε η ελεύθερη κίνηση και εργασία των πολιτών μέσα στην Ε.Ε., κι όμως ορισμένοι από αυτούς συνεχίζουν να παίζουν στα δάχτυλα το συναίσθημα των αποδήμων ποντάροντας στην «ξενότητα»; Πλάκα, πλάκα, επιστρέφουμε φουλ στο «πικρό σαν δηλητήριο είναι το διαβατήριο» και στη λογική των Αχέπανς και των Ρόταρυ.