«Είπα στον εαυτό μου: Εζησες για να μη ζεις;»

Αν σας ζητούσα να μου αφηγηθείτε τα περιστατικά της ζωής σας, από πού θα ξεκινούσατε;

Ζούσα στη Ζαχάρω Ηλείας και από την Εκτη Δημοτικού έτρεχα 600 μέτρα αντοχή. Στο Γυμνάσιο είχα φτάσει να τρέχω 2 χιλιόμετρα, και ανώμαλο δρόμο, αλλά και στο γήπεδο. Ο τελευταίος αγώνας που έτρεξα ήταν στη γιορτή μου, 20 Ιανουαρίου 2002, στην Πάτρα. Ημουν 14 ετών. Ολοι περίμεναν να βγω τουλάχιστον στην πρώτη εξάδα, αλλά επειδή είχαν αρχίσει οι πόνοι στο πόδι μου, ίσα που τερμάτισα.

Τότε νιώσατε πρώτη φορά ότι κάτι δεν πάει καλά;

Ενιωθα ενοχλήσεις και πριν. Επειδή όμως ως παιδί έπαιζα και ποδόσφαιρο σε γυναικεία ομάδα θεωρούσα ότι είχε απλώς τραυματιστεί. Ο πόνος έφυγε και επέστρεψε έπειτα από μήνες. Πονούσα πολύ. Πήγα στον γιατρό και η πρώτη διάγνωσή του ήταν ότι είχα φλεγμονή και μου έδωσε ασπιρίνη. Στον συγκεκριμένο γιατρό είχαμε εμπιστοσύνη διότι ο πατέρας μου είχε κάνει ένα δύσκολο χειρουργείο στη μέση με πιθανότητες να περπατήσει ξανά 50%.

Επιρρίπτετε ευθύνες στον συγκεκριμένο γιατρό;

Βεβαίως. Αλλά και εμείς δεν ψάξαμε νωρίτερα να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει! Ο καρκίνος θα υπήρχε, αλλά το πόδι θα είχε σωθεί. Πήγα και για δεύτερη φορά στον ίδιο γιατρό, αφού ο πόνος δεν υποχωρούσε. Είχε γίνει αφόρητος. Και πάλι μου έδωσε ασπιρίνες και μου είπε ότι είναι χονδροπάθεια. Η ειρωνεία είναι πως είχα κάνει ακτινογραφία όπου φαινόταν ο όγκος. Η κατάστασή μου είχε γίνει αφόρητη. Το πόδι μου είχε πρηστεί, έκαιγε και πονούσε φρικτά. Κάπως έτσι αποφασίσαμε να πάμε σε έναν άλλο γιατρό. Με έστειλε κατευθείαν στην Αθήνα. Ετσι ξεκίνησε ο κύκλος των εξετάσεων που έδειξαν οστεοσάρκωμα που είχε προχωρήσει πολύ. Εξετάσαμε όλες τις περιπτώσεις για να δούμε ποια είναι η πιο αποτελεσματική μέθοδος που θα μου εξασφάλιζε ότι θα ζήσω.

Ηταν δική σας η απόφαση του ακρωτηριασμού;

Οταν μου το είπαν, δεν μπορούσα να το φανταστώ ακριβώς και έκανα δικά μου σενάρια. Σκεφτόμουν ότι δεν θα μπορούσα να ξανατρέξω! Αναγκάστηκαν να μου αποκαλύψουν ακριβώς τη σοβαρότητα της κατάστασης και – αν και μικρή – συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να βάλω τη ζωή μου πάνω απ’ όλα. Θυμάμαι ότι πήρα μόνη μου την αδελφή μου – δύο χρόνια μεγαλύτερή μου – και της το ανακοίνωσα.

Η επόμενη μέρα;

Οπως στις ταινίες. Εβλεπα θολά, φιγούρες και δεν ξεχώριζα ποιοι ήταν και τι ακριβώς γινόταν. Θυμάμαι ότι πριν από το χειρουργείο μού έδωσαν μια άδεια να πάω στο χωριό μου. Το βέβαιο είναι ότι δεν έκανα ακραίες σκέψεις. Είχα δουλέψει μέσα μου το πώς θα το αντιμετωπίσω βγαίνοντας. Γνώριζα ότι η ζωή μου δεν θα ήταν ίδια μετά το χειρουργείο.

Τα διηγείστε με χαμόγελο…

Περάσανε όλα, είναι παρελθόν. Ηταν πολλές οι δυσκολίες. Από το σχολείο, όπου έπρεπε να ξαναπάω, μέχρι τους φίλους μου, τους οποίους είχα καιρό να δω. Θυμάμαι ότι ήρθε ένα παιδί και με ρώτησε γιατί δεν είχα μαλλιά ή διάφορα περίεργα βλέμματα. Είναι κομμάτια της ζωής μου, δεν τα ξεχνάω ποτέ – πώς θα μπορούσα άλλωστε -, αλλά προχωράω.

Το αποδείξατε. Βρήκατε τρόπο να κάνετε αθλητισμό.

Λίγο καθυστερημένα γιατί στο χωριό δεν μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα. Πέρασα στις Πανελλαδικές – Οδοντική Τεχνολογία – και ήρθα στην Αθήνα να σπουδάσω. Ηταν ένα μεγάλο άγχος κυρίως για τους γονείς μου, οι οποίοι δεν γνώριζαν αν θα μπορούσα ν’ αντεπεξέλθω χωρίς τη βοήθειά τους. Είχαν γίνει υπερπροστατευτικοί. Επρεπε να ανεξαρτητοποιηθώ.

Βρήκατε αντίβαρο στις δοκιμασίες που περάσατε στον αθλητισμό;

Είχα πάει το 2004 να δω τους Παραολυμπιακούς στο ΟΑΚΑ. Αλλά δεν το είχα πάρει απόφαση γιατί οι αποστάσεις στην επαρχία, όπου ζούσα, για να πάω στο γήπεδο να προπονηθώ είναι μεγάλες. Στην Αθήνα είδα μια διαφήμιση από την παραολυμπιακή ομοσπονδία που έψαχνε αθλητές ενόψει των αγώνων – το 2008 – στο Πεκίνο. Ετσι άρχισα.

Δεν πήγατε στον στίβο όμως.

Είχα ξεκινήσει, αλλά λόγω του ιατρικού ιστορικού μου – είχα έλλειψη ασβεστίου – δεν μου επέτρεψαν οι γιατροί να το κάνω. Ηθελα όμως να είμαι στα γήπεδα. Η ξιφασκία ήρθε τυχαία. Δοκίμασα σκοποβολή, βόλεϊ. Ενας φίλος μου, που είχε περάσει αντίστοιχη περιπέτεια υγείας μ’ εμένα, επέμενε να πάω γιατί θεωρούσε ότι θα τα πήγαινα καλά. Εχω μακριά χέρια και είμαι αδύνατη, κάτι που βοηθάει στο συγκεκριμένο άθλημα. Δεν είχα δει ποτέ μου μέχρι τη στιγμή που δοκίμασα. Μου άρεσε πολύ και παρέμεινα.

Και πήρατε και πάρα πολλές διακρίσεις.

Εννέα φορές πρωταθλήτρια Ελλάδας, 8η σε διάφορα διεθνή τουρνουά, 16η στην Παγκόσμια Κατάταξη – για λίγο έχασα τη συμμετοχή στο Ρίο. Η τελευταία μου συμμετοχή ήταν το καλοκαίρι στην Πολωνία. Εχει ανέβει πάρα πολύ το επίπεδο. Στο εξωτερικό οι συνθήκες για τους αθλητές – σε όλα τα επίπεδα – είναι πολύ καλύτερες. Στην Ελλάδα – ειδικά για εμάς – είναι δύσκολα. Τώρα, για παράδειγμα, αποκτήσαμε κάποιες βάσεις, οι οποίες στηρίζουν το αμαξίδιο, από τον Καναδά. Είχαμε μέχρι πρόσφατα χαλασμένες και δεν μπορούσαμε να κάνουμε και σωστή προπόνηση. Οι δομές που στηρίζουν τον αθλητισμό σε άλλες χώρες είναι σαφώς πιο οργανωμένες.

Εχει αλλάξει ο τρόπος που σκέφτεστε;

Πάντα λέω ότι θα μπορούσε να είναι και χειρότερα. Στην ξιφασκία είναι μια κοπέλα που δεν έχει ούτε χέρια ούτε πόδια – εξαιτίας μηνιγγίτιδας, δεν είχε εμβολιαστεί – και στο Ρίο πήρε το χρυσό μετάλλιο. Είναι σπουδαίο αυτό.

Στήριξη από ειδικούς είχατε;

Εγώ δεν ήθελα ούτε σε ψυχολόγο να πάω γιατί θεωρούσα ότι μόνο οι τρελοί πάνε, κι εγώ δεν ήμουν τρελή. Οταν άρχισα να ζω φυσιολογικά, με το άγχος της καθημερινής μετακίνησης να πάω στη δουλειά – εργάζομαι στην «Ελπίδα» -, τα διάφορα πρακτικά ζητήματα που όλοι αντιμετωπίζουμε, μπήκα σε ρουτίνα. Εκεί διαπίστωσα ότι είναι στη φύση των ανθρώπων να ξεχνάνε. Μερικές φορές είναι και ευεργετικό. Αλλά τις περισσότερες φορές μάς διαφεύγει να εκτιμάμε.

Τη ζωή;

Κυρίως το πόσο αναγκαίο είναι να την κάνουμε σημαντική. Και αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν καταφέρουμε να την απολαμβάνουμε. Εγώ είχα φτάσει να ζω την κάθε μέρα μηχανικά. Πήγαινα στο γραφείο, δούλευα, επέστρεφα σπίτι, έκανα προπόνηση, κοιμόμουν, ξυπνούσα και πάλι από την αρχή. Αυτός ήταν ο ρυθμός της ζωής μου για πάρα πολύ καιρό. Κάποια στιγμή όμως είπα στον εαυτό μου: Τι κάνεις; Πέρασες όλο αυτό για να κάνεις τι; Εζησες για να μη ζεις; Εκείνη τη στιγμή ήρθε στο μυαλό μου ένας άνθρωπος ο οποίος λειτούργησε σαν καμπανάκι. Μου έδειξε – μέσα από το παράδειγμά του – πώς πρέπει ν’ αντιμετωπίσω τη ζωή.

Με ποιον τρόπο;

Ο Στέλιος ήταν ένα παιδί που νοσηλευόταν την ίδια εποχή μ’ εμένα. Θυμάμαι πόσο δύσκολο παιδί ήταν – ιδιαίτερα στο φαγητό. Κάποια στιγμή πήγαμε μαζί σε μια θεραπευτική κατασκήνωση στο Δουβλίνο. Εχει μάλιστα έναν πύργο, τον οποίο έχει παραχωρήσει ο Πολ Νιούμαν. Εκεί φιλοξενούνται παιδιά που έχουν περάσει κάποιο θέμα υγείας. Διαρκεί δέκα ημέρες η φιλοξενία. Σε αυτές τις ημέρες δεν είχαμε κινητά, υπολογιστές, Ιντερνετ, τηλεόραση. Ολες οι ώρες μας όμως ήταν γεμάτες από δραστηριότητες και δεν μας έλειψαν στιγμή. Αυτές οι ημέρες καθόρισαν τη ζωή του Στέλιου.

Πώς;

Αρχισε να εργάζεται εθελοντικά ως ομαδάρχης, γνώρισε άτομα εκεί, με τα οποία άρχισε να φωτογραφίζει. Η φωτογραφία έγινε η ζωή του. Χωρίς να την έχει σπουδάσει, κάνει απίστευτες δουλειές. Πήγαινε σε δύσκολα μέρη, Αφρική, Βραζιλία, χωρίς να βγάζει εισιτήριο επιστροφής και να κάνει κράτηση ξενοδοχείου. Είναι ίσως επικίνδυνο, αλλά τολμάει να κάνει αυτό που επιθυμεί και ονειρεύεται.

Τι σας διδάσκει το παράδειγμα του Στέλιου;

Την αξία της ζωής. Ζει στα άκρα και έχει απίστευτες εμπειρίες. Πολλές φορές ίσως να είναι παράτολμα αυτά που κάνει, αλλά είναι έντονα και αυτό θέλει. Ισως να μην τολμήσω να βιώσω κάτι αντίστοιχο με τον Στέλιο, ωστόσο η διαδρομή του με ξύπνησε. Βέβαια, ποτέ δεν ξέρεις…