«Υδρογονάνθρακες ο θησαυρός»

Λοιπόν, δεν χρειάστηκαν παρά λίγες μόνο εβδομάδες για να καταλάβουν ορισμένοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ότι υπάρχει θέμα κλιματικής αλλαγής. Σκέψου πόσα χρόνια θα πρέπει να περάσουν μέχρι να καταλάβουν γιατί έχασαν σε τρεις συνεχόμενες εκλογές.

Είναι αλήθεια ότι εκεί στην Κουμουνδούρου, όπως και να το κάνουμε, είναι λίγο τα ζώα μου αργά. Αλλά τόσο πολύ; Μα τόσο πολύ;

Οταν ήταν κυβέρνηση (δεν έχει περάσει και πολύς καιρός), καμία κλιματική αλλαγή δεν είχε φανεί στον αριστερό τους ορίζοντα για να τους εμποδίσει να ψηφίσουν τις συμβάσεις για την έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων.

Τι μεσολάβησε και αποφάσισαν ως κόμμα να δηλώσουν για την ίδια σύμβαση «παρών» ως πλειοψηφία και ως κουαρτέτο (Νίκος Φίλης – φωνή, Σάκης Παπαδόπουλος – μπουζούκι, Κώστας Ζουράρις – ακορντεόν, στα πλήκτρα ο Θανάσης Παπαχριστόπουλος) να δηλώσουν ένα βροντερό «όχι»;

Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά και παραδίδεται – ελάτε να με συλλάβετε, είμαι άχρηστη. Πώς γίνεται να ψηφίζεις έναν νόμο σαν κυβέρνηση (επί υπουργίας Σταθάκη, αν θυμάμαι καλά) και σε λίγες μέρες, αφού σε στείλανε άναυλα στην αντιπολίτευση, να δηλώνεις από τη μια «παρών» κι από την άλλη «όχι»;

Δεν ξέρω, ίσως να φταίει κι αυτό το μπέρδεμα που είχε κάνει ο συνεταίρος για τέσσερα ολόκληρα χρόνια στην αριστερή τους κυβέρνηση, ο ακροδεξιός κύριος Καμμένος με τ’ όνομα, που αποκαλούσε συνεχώς τους υδρογονάνθρακες «υδατάνθρακες». Τέτοια βαθιά γνώση του προβλήματος είχαν οι αξέχαστοι.

(Γράφω, γράφω, κι όλο πετάγεται ένα παραλληλόγραμμο στο απάνω μέρος της οθόνης αριστερά και με ρωτάει: «Ποιος πήρε τις τέσσερις καρέκλες της Μελίνας Ασλανίδου;»)

Επιστρέφοντας στο θέμα, θέλω να παρατηρήσω πως η στάση του υπουργού της Νέας Δημοκρατίας κυρίου Χατζηδάκη είναι λάθος.

Δήλωσε ευθαρσώς ότι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ χρήζουν «πολιτικής ψυχοθεραπείας».

Λάθος, επαναλαμβάνω, λάθος.

Ψυχοθεραπεία χρειαζόμαστε επειγόντως εμείς. Και όχι μόνο πολιτική. Αλλά και την άλλη, τη βέρα, την πούρα, την ατόφια, την παραδοσιακή, τη μασίφ.

Να το πάλι, ξεμύτισε το παραλληλόγραμμο και με ρωτάει αμείλικτα: «Ποιος πήρε τις τέσσερις καρέκλες της Μελίνας Ασλανίδου;». Τι με ρωτάει εμένα; Εγώ τις πήρα; Ημαρτον, Βαγγελίστρα μου και Αγια μου Αναστασία Φαρμακολύτρια.

Αν συνεχίσει πάντως να φέρεται μ’ αυτόν τον τρόπο η αντιπολίτευση, δηλαδή να καταψηφίζει και τον πρώην εαυτό της, νομίζω πως θα ζήσουμε μεγάλες στιγμές.

Μη μου πείτε πως δεν είναι μεγάλη η στιγμή που όρθωσε το ανάστημά του ο ένας εκ των τεσσάρων ανταρτών (ο Φίλης, ο Φίλης) και βρόντηξε.

Ποιο «παρών»; Τι «παρών»; «Αρκεί από το “ναι” το βιαστικό και ακατανόητο την παραμονή των εκλογών να πάμε σήμερα σε ένα “παρών”; Κατά τη γνώμη μου, δεν αρκεί», κι έριξε ένα ξεγυρισμένο «όχι» και μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Και λέω την άποψή μου κάνοντας την αυτοκριτική μου, και τη λέω και στον Τσίπρα.

Πριτς που θα ακολουθήσω τη γραμμή σου. Εχουμε κι εμείς την προσωπικότητά μας.

Λοιπόν βρήκα ποιοι πήρανε τις καρέκλες της Μελίνας Ασλανίδου. Το «κουαρτέτο» Φίλης – Παπαδόπουλος – Ζουράρις και στα πλήκτρα ο Παπαχριστόπουλος.

Αυτοί οι τέσσερις πήραν τις καρέκλες της γυναίκας και στρογγυλοκαθίσανε φάτσα στην αντιπολίτευση της αντιπολίτευσης.