Τζούλη Σούμα

Εμένα πάντα – από παιδί – μου άρεσε το Σάββατο. Το Σάββατο ήταν τα παιδικά πάρτι, οι εφηβικές έξοδοι, τα σινεμά, τα θέατρα, τα κλαμπ της εποχής. Οι Κυριακές, από την άλλη, ήταν η μέρα πριν από το σχολείο, κι αυτό με στρίμωχνε λιγάκι… Τόσα χρόνια μετά, τα πράγματα έχουν αλλάξει αρκετά. Οι «υγιείς» άνθρωποι, όπως λέμε στον καλλιτεχνικό χώρο, δεν δουλεύουν τα Σαββατοκύριακα, εμείς οι ηθοποιοί όμως δουλεύουμε! Παρ’ όλα αυτά, ανά περιόδους ζούμε κι εμείς ένα Σαββατοκύριακο πιο κοντινό σε αυτό του υπόλοιπου κόσμου. Και μου αρέσει…

Είμαι από τους ανθρώπους που ξυπνούν νωρίς – ακόμα και το Σάββατο. Περίπου στις 8-8.30 θα έχω σηκωθεί, θα πιω έναν καφέ και θα τσεκάρω τα μηνύματά μου. Επόμενη συνήθεια και απαράβατος κανόνας ολόκληρη την εβδομάδα είναι… το γυμναστήριο. Το έχω ανάγκη, είναι απαραίτητο για τη δύναμη που χρειάζομαι πάνω στη σκηνή, για την αναπνοή και την ευλυγισία μου.

Μόλις τελειώσω τη γυμναστική, το ρολόι θα δείχνει περίπου 12.30. Είναι η ώρα για ψώνια και για τα πιο πρακτικά θέματα της εβδομάδας. Κι έπειτα, κάτι πολύ ευχάριστο με περιμένει το Σάββατο ή την Κυριακή το μεσημέρι: μια βόλτα με το λατρεμένο μου βαφτιστήρι. Η γειτονιά μας έχει ωραία μέρη όπου μπορούμε να οργανώσουμε μια ευχάριστη συνάντηση. Στην πλατεία του Αγίου Ανδρέα στο Γαλάτσι, ένα σημείο με πράσινο, με πολλές καφετέριες και ωραία εστιατόρια, μπορείς να περάσεις αρκετό χρόνο ανάλογα με τη διάθεσή σου. Και η πλατεία Παπαδιαμάντη, με τον «Τζίτζικα και τον Μέρμηγκα», είναι μια ωραία επιλογή.

Αλλιώς, μια επίσκεψη στο σπίτι της κολλητής μου φίλης για κουβεντούλα με χαλαρώνει. Εχει άλλη αίσθηση το να μπαίνω σε ένα σπίτι με κανονικούς ρυθμούς…

Επειτα, θα επιστρέψω στη βάση μου και θα προσπαθήσω να ξεκουραστώ ανάλογα με το πόσο δύσκολη είναι η παράσταση που ακολουθεί. Φέτος, πηγαίνω νωρίς στο θέατρο Αλμα, τουλάχιστον δυόμισι ώρες πριν ξεκινήσουμε να παίζουμε το «Ανατόλ». Είναι τόσο απαιτητικό που περνάω από πριν ολόκληρο το έργο σαν ζέσταμα, κι έπειτα έχω χρόνο για να μακιγιαριστώ και να φτιάξω το καμαρίνι μου.

Μετά την παράσταση, πολύ συχνά θα βγω. Φεύγει η ένταση από πάνω μου όταν βρίσκομαι κάπου στο κέντρο της Αθήνας, μετά τις 11 το βράδυ, να κουβεντιάζω με φίλους ή με τον σύντροφό μου. Ενα μαγαζί που βρίσκω εκπληκτικό για κάτι τέτοιο είναι το Agora στη λεωφόρο Αλεξάνδρας – τα πιάτα τους είναι υπέροχα…

Αν, από την άλλη, δεν έχω παράσταση, μου αρέσει να κοιμάμαι τα μεσημέρια του Σαββατοκύριακου. Ξαπλώνοντας για μία-μιάμιση ώρα, η μέρα μου ξαναρχίζει από την αρχή. Συνεχίζω βγαίνοντας με φίλους για σινεμά ή για θέατρο – είμαι από τους ηθοποιούς που πηγαίνουν στο θέατρο και βλέπω από πειραματικές σκηνές μέχρι καταξιωμένους σκηνοθέτες – και μου αρέσει πάρα πολύ το καλό φαγητό, να δοκιμάζω ξένες κουζίνες και παράλληλα να συζητώ. Με φίλους οινολόγους μπορεί και να οργανώσουμε κάποιες φορές «περιηγήσεις» σε wine bars αναζητώντας ένα ταξίδι στις γεύσεις.

Το καλοκαίρι μού αρέσει τόσο πολύ το απογευματινό και βραδινό μπάνιο που ιδανικά θα με βρει σε μια παραλία των Αγίων Αποστόλων – σε ένα εξοχικό σπίτι φορτωμένο με μνήμες παιδικές – ή αλλιώς στη Βάρκιζα, στην Ανάβυσσο, στον Μαραθώνα…

Τις Κυριακές θα κοιμηθώ σίγουρα παραπάνω και αν έχω χρόνο θα έχω προετοιμαστεί από μέρες να φτιάξω ένα παραδοσιακό φαγητό στο σπίτι: ένα ωραίο παστίτσιο, αρνάκι στη λαδόκολλα με μυρωδικά και ρύζι μπασμάτι ή ένα σουφλέ. Επειτα μου αρέσει πολύ να μένω σπίτι. Να δω μια ταινία, να συγκροτήσω το μυαλό μου, να μιλήσω στο τηλέφωνο ώρες επί ωρών, να κάτσω απλώς χαζολογώντας.

Τα τελευταία χρόνια άλλωστε έμαθα να εκτιμώ τις απλές καθημερινές χαρές. Το να κοιμάσαι και να ξυπνάς το επόμενο πρωί το θεωρούμε αυτονόητο αλλά δεν είναι. Είναι υπέροχο, για παράδειγμα, το να κάνω ένα ταξίδι το Σαββατοκύριακο αλλά και το να συναντιέμαι με ανθρώπους που αγαπώ, να είμαι χαρούμενη και δημιουργική, είναι κάτι που το θεωρώ πραγματικά σπουδαίο.  Και το επιδιώκω.