Τρεις νύχτες μαγικές!

Να, λοιπόν, που η Ευρωλίγκα μεγάλωσε. Από τούτη τη σεζόν, με 18 ομάδες, πάει να πει εξοντωτικό πρόγραμμα για τους παίκτες και στον αντίποδα απολαυστικό για τους θεατές. Εντός ή εκτός παρκέ.

Πέρασε, όντως, από πολλά στάδια η διοργάνωση. Αλλά η βελόνα μένει στο χθες – αν ήταν να ανακαλέσω τις θύμησες, σίγουρα θα πήγαινε στην τριετία ’89-’91. Γιατί καλές οι δέκα κούπες της Ρεάλ και οι οκτώ της ΤΣΣΚΑ, εντυπωσιακά τα επιτεύγματα του Παναθηναϊκού (έξι κατακτήσεις) και του Ολυμπιακού (τρεις), σεβασμός μεγάλος στον Αρη για τον πιο γλυκό εγκλεισμό σε σπίτι, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80 προκειμένου να πηγαίνουμε νοητά στο Παλέ που σειόταν, αλλά ποιος μπορεί να μην αναγνωρίσει τη συναισθηματική τρικυμία που προκάλεσε η Γιουγκοπλάστικα;

Τη θυμάστε, αλήθεια; Παιδιά σχεδόν αμούστακα. Παίκτες που τότε έρχονταν από το πουθενά και έφτασαν τρία σερί χρόνια στην κορυφή της Ευρώπης, κάτι που μόνο η ΑΣΚ Ρίγα είχε πετύχει στα τέλη της δεκαετίας του ’50, έστω κι αν επρόκειτο για πειραματική διοργάνωση. Ασοι που έγραψαν ιστορία. Στις κατακτήσεις άφησαν το στίγμα τους ο Ράτζα με  τον Κούκοτς, ο Τάμπακ, ο Περάσοβιτς, ο Παβίτσεβιτς, ο Ιβάνοβιτς, ο Σάβιτς, ο Στρετένοβιτς, ο Σόμπιν. Με κόουτς τον (γνωστό μας από τη θητεία του στον ΠΑΟ) Μάλκοβιτς. Και πίσω από τις κουρτίνες ήταν η σπουδαία μορφή του προφέσορα Νίκολιτς. Το ’91, σε καιρούς δύσκολους, άρχισαν να φεύγουν παίκτες και προπονητές. Για ένα πλουσιότερο συμβόλαιο. Ο Ράτζα δεν ήταν εκεί, αλλά εμφανίστηκε ένας άγνωστος αμερικανός φορ, ο Λέστερ, βάζοντας 11 πόντους στον τελικό με την Μπάρτσα. Στον πάγκο ο Παβλίσεβιτς, επίσης αργότερα με το Τριφύλλι στο πέτο. Ακόμη και το όνομα έχασαν, κατέβηκαν ως Ποπ ’84, αλλά όχι την ψυχή τους! Και θριάμβευσαν. Ηταν η εποχή που άλλαξε το μπάσκετ. Μετά ήρθε ο στυγνός επαγγελματισμός, όλοι κυνήγησαν ένα καλύτερο μέλλον και τίποτα δεν θα ήταν ίδιο με το χθες.

Και αυτή η ομάδα από το Σπλιτ, σχεδόν έσβησε. Τώρα, κάπου στα νερά της Αδριατικής είναι και μοιάζει με καράβι ακυβέρνητο που έχει τσακισμένη λαγουδέρα. Κόπιες έγιναν πολλές. Κόπια στην κόπια. Χώθηκε ο κόσμος μέσα στα αντίγραφα αλλά το πρωτότυπο για μια παρέα που φορούσε κίτρινες φανέλες και έτρεχε σαν δαιμονισμένη στο παρκέ δεν θα το βρει ποτέ κανείς. Η γοητεία εκείνης της ομάδας ήταν ακαταμάχητη. Κυρίως όταν στις οθόνες των ματιών μας έπαιζαν οι τρεις νύχτες απέναντι στους ανυποψίαστους παίκτες της Μακάμπι και της Μπαρτσελόνα (δις).

Σαν εκείνη τη μεθυστική Γιουγκοπλάστικα, ομάδα δεν θα υπάρξει ξανά στην Ευρωλίγκα!