Κι αν είναι άγνοια κόσμου;

Κι αν είναι άγνοια κόσμου;

Είναι ένα πράγμα να κάνει κανείς ένα λάθος. Και είναι εντελώς άλλο να προσπαθήσει να διορθώσει το λάθος με ένα νέο λάθος. Αυτό το διπλό λάθος, το λάθος πάνω στο λάθος, έκανε η Κατερίνα Νοτοπούλου.

Οχι πως μπορεί να την αδικήσει κανείς. Η Νοτοπούλου έπεσε θύμα των σόσιαλ μίντια για τα δυο «τσέο» που εκστόμισε στην τηλεόραση και τα σόσιαλ μίντια δεν είναι απλώς σαρκοβόρα πια, διψούν για αίμα. Μόνο που από το πακέτο των επιλογών που είχε, επέλεξε τη χειρότερη. Ηταν, είπε, σαρδάμ, ένα απλό lapsus linguae, για να υπονοήσει πως αγγλικά ξέρει, πως έχει τουλάχιστον το Lower. Και μετά έστρεψε τα βέλη της αποκλειστικά στον υπουργό Τουρισμού για να υπενθυμίσει πως εκτός από Lower έχει και μια ιδιότητα: είναι κοτζάμ τομεάρχης του κόμματος για τον τουρισμό. Η επόμενη, με λίγη καλή τύχη και μπόλικη φιλοδοξία, υπουργός Τουρισμού.

Ο λογαριασμός για την τύχη θα γίνει μάλλον στο τέλος. Το βέβαιο είναι πως στη Νοτοπούλου δεν λείπει η φιλοδοξία. Είναι ο άνθρωπος που πριν κλείσει τα τριάντα κράτησε το παράρτημα του Μεγάρου Μαξίμου στη Θεσσαλονίκη. Κι αυτή ήταν μόνο η αρχή της μετεωρικής ανόδου μιας πολιτικού που επισήμως ξεκίνησε την καριέρα της από τις υπηρεσίες καθαριότητας του Δήμου Θεσσαλονίκης – στην πραγματικότητα διορίστηκε εκεί για να υπηρετήσει στο γραφείο Τύπου της συριζαϊκής υποψηφιότητας για τον δήμο. Στο μεταξύ, υπουργοποιήθηκε ως υφυπουργός Μακεδονίας – Θράκης και επιλέχθηκε από το κόμμα ως υποψήφια δήμαρχος. Οι Θεσσαλονικείς δεν την εξέλεξαν δήμαρχό τους. Αλλά ο κομματικός μηχανισμός έβαλε τα δυνατά του για να της χαρίσουν οι ψηφοφόροι μια βουλευτική έδρα. Κι εκείνοι της τη χάρισαν.

Αν έχει νόημα αυτό το μίνι αλλά και πλούσιο βιογραφικό είναι επειδή η Κατερίνα Νοτοπούλου διέπρεψε πολύ νωρίς ως άνευ αντικειμένου αξιωματούχος. Τι αντικείμενο έχει το γραφείο του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη; Κανένα. Το υφυπουργείο Μακεδονίας – Θράκης; Επίσης. Η Νοτοπούλου προσπορίστηκε βιοτικά αλλά και πολιτικά με ένα είδος επιδοτούμενης αεργίας που δεν πέρασε απαρατήρητη από τα σόσιαλ μίντια. Εκεί διατυπωνόταν και η υποψία πως δεν είχε ακριβώς τα προσόντα για κανένα από τα αξιώματα και τις θέσεις που της προσφέρθηκαν τόσο γενναιόδωρα.

Η υπερασπιστική γραμμή της Νοτοπούλου τότε ήταν πως πέφτει θύμα ενός διπλού ρατσισμού. Δεχόταν τα πυρά που δεχόταν επειδή ήταν και γυναίκα και νέα σε ηλικία. Αλλά εκείνο το διπλό «τσέο» που εκστόμισε, επανέφερε εκείνη την παλιά υποψία: Μήπως πάσχει από τραγική έλλειψη προσόντων; Μήπως, ακόμη χειρότερα, έχει άγνοια κόσμου; Κι εκεί κάνει το δεύτερο λάθος. Οχι, λέει, είναι τέρας μόρφωσης, αλίμονο να μην ξέρει πως προφέρεται ο ceo.

Το λάθος βρίσκεται στον passive aggressive χαρακτήρα της αντίδρασης. Και είναι διπλό και τριπλό λάθος επειδή η Νοτοπούλου θα μπορούσε να αντλήσει το υλικό της από τις ανεξάντλητες πηγές της κομματικής κουλτούρας. Ναι, τσέο, όπως κόπι πάστε. Τσέο επειδή εμείς δεν είμαστε με τα golden boys των παχυλών μπόνους, είμαστε με τον λαό, είμαστε ο λαός. Τσέο επειδή είδαμε τους δήθεν άριστους που μας κατάντησαν και θα δούμε και πού θα μας καταντήσουν και αυτοί του Χάρβαρντ.

Η Νοτοπούλου, από αυτήν την άποψη, δεν θα είχε παρά να είναι ο εαυτός της. Ο κομματικός της εαυτός, εάν δεχθεί κανείς πως έχει και κάποιον άλλον.