Η ταφόπλακα της κοινωνικής ασφάλισης

Η κυβέρνηση της ΝΔ, με βάση την αντιλαϊκή επέλαση του ΣΥΡΙΖΑ και οδηγό τις κατευθύνσεις της ΕΕ για τον Ευρωπαϊκό Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων, αναγάγει σε κεντρικό ζήτημα το παραπέρα ξήλωμα του ασφαλιστικού συστήματος. Προτείνει ανατροπές που εγκυμονούν τον κίνδυνο οι εργαζόμενοι να χάσουν τους κόπους μιας ζωής. Με οδηγό το σύστημα των λεγόμενων «τριών πυλώνων» προτείνει:

n Τη μείωση ασφαλιστικών εισφορών κατά 25% – 16% για τους εργοδότες και 9% για τους εργαζομένους, που συνεπάγεται περαιτέρω μείωση του κόστους για τις επιχειρήσεις και μείωση της κύριας σύνταξης για τους εργαζόμενους. Η νέα κυβέρνηση χτίζει πάνω στον νόμο Κατρούγκαλου, με αποτέλεσμα το 2025 ένας εργαζόμενος με 20 χρόνια ασφάλισης να δικαιούται μία «εθνική σύνταξη» ύψους 384 ευρώ.

n Την ενίσχυση της «κεφαλαιοποιητικής λειτουργίας» για την επικουρική ασφάλιση, με το σύστημα του «ατομικού κουμπαρά», μετατρέποντας τις εισφορές των εργαζομένων σε κεφάλαιο για επενδύσεις, ενώ η σύνταξη θα καθορίζεται από τη «ρήτρα μηδενικού ελλείμματος» του ταμείου. Οι ασφαλισμένοι θα πληρώνουν πολλά και είναι αμφίβολο πόσα θα πάρουν πίσω.

n Την πριμοδότηση, με τα χρήματα που «μένουν», της ιδιωτικής ασφάλισης στο όνομα του να έχει συμπλήρωμα παροχών – σύνταξης ο ασφαλισμένος. Πρόκειται για εκκίνηση μίας κούρσας κερδών εκατομμυρίων ευρώ για τους ασφαλιστικούς ομίλους. Πρόσφατη μελέτη υπολογίζει ότι μέχρι το 2030 θα συγκεντρώσουν κεφάλαια ύψους 2,1 δισ. από 700 εκατομμύρια.

Είναι αλλαγές στη γραμμή του λεγόμενου Πανευρωπαϊκού Ατομικού Συνταξιοδοτικού Προϊόντος, που δικαίως οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ το χαρακτήρισαν «ταφόπλακα της κοινωνικής ασφάλισης» και βεβαίως το καταψήφισαν. Ο εργαζόμενος για μια σύνταξη πτωχοκομείου θα καταθέτει εισφορές μιας ζωής σε μπάνκα ιδιώτη, που μπορεί να είναι ο ίδιος ο εργοδότης του. Αυτές τζογάρονται ως κεφάλαιο με τον «κίνδυνο» να βαρέσει κανόνι. Αλλωστε η ΕΕ έχει διακηρυγμένο στόχο «την απελευθέρωση χρηματοδοτικών πόρων, ώστε να μπορεί να υπάρξει ροή από τους αποταμιευτές της Ευρώπης προς τις επιχειρήσεις της».

Στρατηγικός στόχος της ΕΕ και των κυβερνήσεών της η απαλλαγή των επιχειρήσεων και σταδιακά και του κράτους (που βέβαια με χρήματα των εργαζομένων μέχρι σήμερα στηρίζονται τα ταμεία) από το βάρος της κοινωνικής ασφάλισης και η μετατροπή της προστασίας των γηρατειών από κοινωνική σε «ιδιωτική – ατομική» υπόθεση. Καθόλου τυχαία η Επιτροπή προωθεί την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης προωθώντας τη στρατηγική της «ενεργού γήρανσης» (δουλειά για όσο βαστούν τα πόδια του εργαζόμενου) και της λεγόμενης «ασημένιας οικονομίας» (χρυσοφόρες μπίζνες από τις εισφορές των ηλικιωμένων εργαζομένων). Δουλειά δηλαδή μέχρι τα βαθιά γεράματα, υψηλότατες εισφορές εργαζομένων με αμφίβολες και πάντα χαμηλότερες απολαβές.

Κοινωνική ασφάλιση, περίθαλψη, υγεία, πρόνοια, δικαιώματα που κερδήθηκαν με σκληρούς ταξικούς αγώνες, δεν είναι «προϊόν προς παραχώρηση» στις ορέξεις των μονοπωλιακών ομίλων. Τα ασφαλιστικά ταμεία, οι κόποι μιας ζωής των εργαζομένων, δεν είναι για τη ρουλέτα της κερδοφορίας των επιχειρήσεων.

Είναι στο χέρι της εργατικής τάξης, των φτωχών αυτοαπασχολούμενων και αγροτών, του κινήματός τους, να απορρίψουν με την πάλη τους τις αρνητικές αλλαγές του νέου κυβερνητικού σχεδίου και να απαιτήσουν την ανάκτηση όλων των απωλειών και την ουσιαστική διεύρυνση των ασφαλιστικών – συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων τους με μέτρο τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Ο Λευτέρης Νικολάου Αλαβάνος είναι ευρωβουλευτής του ΚΚΕ