Στρατηγική και ουσία

Αχός βαρύς ακούστηκε από την Κουμουνδούρου όταν έγινε γνωστή η απόφαση της Νέας Δημοκρατίας να μη ζητήσει τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής για τον πρώην πρωθυπουργό, αλλά μόνο για τον πρώην αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης. Ο Αλέξης Τσίπρας χτύπησε τόσο δυνατά το χέρι του στο τραπέζι ώστε παραλίγο να φύγει από τη θέση του o κατακόκκινος πίνακας με τους δύο ταύρους. «Μου την έφερε ο Κυριάκος», ακούστηκε να λέει. «Και τώρα πώς θα τον καταγγείλω για ρεβανσισμό, για σπίλωση των πολιτικών του αντιπάλων, για ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής;».

Η περιγραφή αυτή μπορεί να μην είναι απολύτως ακριβής. Η αμηχανία πάντως που προκλήθηκε στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης από την κυβερνητική επιλογή είναι εμφανής. Η στοχοποίηση του αρχηγού του θα του έδινε τη δυνατότητα να ξεφύγει με επιθετικό τρόπο από τη δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει μετά την κατάρρευση της υπόθεσης Novartis. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα η πολιτική ζωή θα επικεντρωνόταν εκεί και όλα τα σοβαρά ζητήματα της πολιτικής και της οικονομίας θα περνούσαν σε δεύτερη μοίρα. Το κόμμα θα συσπειρωνόταν, οι γκρίνιες θα σταματούσαν, η εικόνα στις δημοσκοπήσεις πολύ γρήγορα θα άλλαζε.

Αλλά ο Μητσοτάκης δεν τους έκανε το χατήρι – τουλάχιστον ακόμη, αφού τίποτα δεν αποκλείει στη συνέχεια να προκύψουν στοιχεία τα οποία να δικαιολογούν τη διερεύνηση ποινικών ευθυνών και για άλλα στελέχη, περιλαμβανομένου του πρώην πρωθυπουργού. Προς το παρόν, πάντως, ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να υπερασπιστεί τον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, κάτι που φέρνει σε δύσκολη θέση πολλά στελέχη του τα οποία δεν είναι βέβαια ότι ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης είναι ακριβώς λευκή περιστερά. Για την ηθική ακεραιότητα του αρχηγού θα έπεφταν στη φωτιά. Αλλά μέχρι εκεί.

Ολα αυτά είναι θέμα στρατηγικής. Κάτι σαν το ΟΧΙ στη Συμφωνία

των Πρεσπών, ας πούμε, για να μείνει ενωμένο το κόμμα. Υπάρχει και ένα θέμα ουσίας: είναι σωστό να τίθεται ένας πρώην πρωθυπουργός υπεράνω του νόμου με το επιχείρημα ότι κρίνεται «στις κάλπες, στις συνειδήσεις των πολιτών και στις σελίδες της Ιστορίας», όπως φέρεται να είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε συνεργάτες του; Αν πράγματι ο Τσίπρας ήταν ο ιθύνων νους και ο Παπαγγελόπουλος ο εκτελεστικός βραχίονας – όπως καταγγέλλει ο Σαμαράς – δεν θα πρέπει να αποδοθούν ευθύνες;

Eίναι ακόμη νωρίς για να δοθούν απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Η κυβέρνηση ορθώς προστατεύει το πολιτικό κλίμα, δεν παρασύρεται από τη δίκαιη οργή όσων ενεπλάκησαν σε αυτή τη δυσώδη υπόθεση και συγκεντρώνει την προσοχή της στο πρόσωπο που κατηγορείται ότι χειραγωγούσε μέλη της Δικαιοσύνης και επιδίωκε fast track διώξεις. Η «επίταση δόλου», την οποία αποδίδει ο Ευάγγελος Βενιζέλος στον Τσίπρα, θα ήταν αρκετή για την καταδίκη του τελευταίου στις συνειδήσεις των πολιτών. Τα δικαστήρια είναι μια άλλη ιστορία.