Το κοινό είναι ακόμα εδώ

Ας πούμε πως δεν ήταν ταμπέλα αλλά μαρκίζα αυτή που κατέβηκε από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στη Μεσογείων. Πώς συνέβη όμως και ανέβηκε μια τόσο απεχθής παράσταση στην κεντρική πολιτική σκηνή; Πώς βρέθηκαν όχι μόνο πρωταγωνιστές για να παίξουν αλλά και ένα κοινό για να χειροκροτήσει τόσο θερμά; Και πώς ο ενθουσιασμός αυτού του κοινού δεν κάμφθηκε ακόμη και όταν χύθηκε πάνω στη σκηνή όχι ψεύτικο από κόκκινη μπογιά, αλλά αληθινό αίμα;

Αξίζει να θυμηθεί κανείς την αλληλουχία των γεγονότων. Ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 2013. Σε αυτά τα έξι χρόνια που μεσολάβησαν από τότε, η Χρυσή Αυγή ψηφίστηκε ξανά και ξανά. Σχεδόν 540.000 πολίτες την ψήφισαν στις ευρωεκλογές του 2014, 140.000 περισσότεροι από τις διπλές εθνικές εκλογές του 2012, κι ενώ από τη δολοφονία του Φύσσα δεν είχαν περάσει παρά οκτώ μήνες.

Μπορεί να παρηγορηθεί κανείς στην ιδέα πως το κοινό άρχισε από κάποια στιγμή και μετά να φθίνει; Πως οι 540.000 ψήφοι έγιναν 380.000 στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις του 2015 για να πέσουν στις 236.000 στις ευρωεκλογές του περασμένου Μαΐου και στις 165.000 στις εκλογές του Ιουλίου; Μπορεί να παρηγορηθεί μόνο εάν κρύψει το κεφάλι του στην άμμο πιστεύοντας πως τώρα που η μαρκίζα μαζεύτηκε, το αυγό του φιδιού έπαψε να υπάρχει. Πως μαζί με τη Χρυσή Αυγή που άδειασε γραφεία και ξήλωσε ταμπέλες για να εξαφανιστεί από το προσκήνιο, εξαφανίστηκε αυτομάτως και το πρόβλημα.

Θα όφειλε να μην παρασυρθεί κανείς από αυτό που σήμερα φαντάζει σαν μια παράσταση απύθμενης θρασυδειλίας. Ο ένας είπε χθες στο δικαστήριο πως ήταν στα επεισόδια με το ΠΑΜΕ αλλά και δεν ήταν επειδή έφυγε νωρίς, ο άλλος πέρασε μια βόλτα αλλά μόνο για να εντυπωσιάσει τους φίλους του, ο Μπαρμπαρούσης και ο Παναγιώταρος δέχθηκαν με σκυμμένα τα κεφάλια τις ποινές τους. Αλλά δεν ήταν ο Μπαρμπαρούσης και ο Παναγιώταρος που πυροβολούσαν στον αέρα στην κηδεία του Ντερτιλή πιστεύοντας πως ποτέ δεν θα δικαστούν; Δεν ήταν ο Κασιδιάρης που επιτέθηκε με γροθιές στη Λιάνα Κανέλλη; Ο Μίχος και ο Κουκούτσης που δεν επιτέθηκαν στον Πέτρο Τατσόπουλο στη Βουλή μόνο επειδή τους σταμάτησε ο Πύρρος Δήμας;

Πού πήγαν όλοι αυτοί;  Εξαφανίστηκαν. Αλλά δεν ήταν μια παράσταση απύθμενης θρασυδειλίας αυτή που παρακολουθούσαμε όλα αυτά τα χρόνια. Ηταν μια παράσταση ωμής, κτηνώδους βίας. Ωμής, κτηνώδους και με πολλαπλασιαστική δύναμη. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα δεν ήταν ο κεραυνός που έπεσε στο μέσο μιας ηλιόλουστης μέρας. Ηταν η κορύφωση σε μια σειρά από βίαια επεισόδια.  Για να φτάσει ο Ρουπακιάς να ορμήσει με το μαχαίρι στον Παύλο Φύσσα, είχε προηγηθεί μια διετία κατά την οποία τα κρούσματα ρατσιστικής βίας είχαν αυξηθεί κατακόρυφα. Ηταν η βία των άλλων, των νεοναζί της ηγετικής ομάδας, που έκανε τη δική του βία να εκδηλωθεί τόσο ασυγκράτητα.

Η πιο απεχθής παράσταση που ανέβηκε στην κεντρική πολιτική σκηνή τις τελευταίες πολλές δεκαετίες μοιάζει να φτάνει στο τέλος της. Τίποτε όμως δεν εξαφανίζεται ως δια μαγείας. Το κοινό της είναι ακόμη εδώ. Για να μας θυμίσει πως το πρόβλημα είναι πολύ πιο παλιό απ’ όσο δείχνει. Πως ο φασισμός δεν γεννήθηκε σε αυτή τη χώρα με την κρίση, αλλά διατρέχει εδώ και καιρό την Ιστορία.