Λάθος

Με αφορμή την εκτέλεση του δούκα του Ενγκιέν, ο Ταλλεϋράνδος είχε πει κάποτε στον Ναπολέοντα: «Είναι χειρότερο από έγκλημα, Μεγαλειότατε. Είναι λάθος».

Κάπως έτσι κι ο Τσίπρας. Εκανε λάθος με τη Νovartis.

Δεν ξέρω αν τον παρέσυραν ή αν το πήρε αψήφιστα, αν έπεσε θύμα αρρωστημένης νοοτροπίας ή αν νόμισε πως με τέτοιες μαϊμουδιές θα γυρίσει το παιχνίδι.

Πάντως έκανε λάθος.

Πρώτον επειδή δεν αποδείχτηκε τίποτα εναντίον των δέκα πολιτικών που η Βουλή παρέπεμψε. Αργά ή γρήγορα, όλες οι υποθέσεις πάνε στο αρχείο. Απλώς ταλαιπώρησαν άδικα άσχετους ανθρώπους.

Δεύτερον επειδή με τις ανήκουστες μεθοδεύσεις κυρίως του «Ρασπούτιν» και της παρέας του η προηγούμενη κυβέρνηση προσέφερε στην αντιπολίτευση τη βάση να μιλήσει για «σκευωρία». Και να γίνει πιστευτή.

Τρίτον επειδή από τις μεθοδεύσεις αυτές η προηγούμενη κυβέρνηση δεν αποκόμισε κανένα όφελος. Μόνο ζημιά. Και μόνο εχθρούς.

Αντε να δεχτώ ότι στην πολιτική το λάθος είναι μέρος του παιχνιδιού. Η επιμονή σε ένα λάθος όμως τι είναι; Αυτοκτονία;

Προχθές στη ΔΕΘ ο Τσίπρας υιοθέτησε (χωρίς προφανή λόγο και αιτία) μια υπόθεση που έχει καταρρεύσει. Επικαλέστηκε ακόμη και στοιχεία που έχουν διαψευστεί και αφαιρεθεί από τη δικογραφία.

Ξαναζέστανε, ας πούμε, την κατασκευή ότι η Novartis γνώριζε δήθεν το 2010 από κυβερνητικά στελέχη ότι θα γίνει το PSI που έγινε το 2012 (!) και το 2010 δεν κυκλοφορούσε ούτε ως ιδέα!

Με τέτοιες αθλιότητες πήγε το κύκλωμα του «Ρασπούτιν» να στήσει τη δουλειά. Τα αποτελέσματα γνωστά.

Γιατί όμως ο Τσίπρας δεν κάνει καμία προσπάθεια να πάρει αποστάσεις από ένα λάθος που τον εκθέτει προσωπικά, από μεθόδους που θα έπρεπε να τον εξοργίζουν κι από μεθοδεύσεις που προκαλούν τη νοημοσύνη και του τελευταίου πολίτη;

Ακόμη και πρόσφατα στη Βουλή, αντί να εκφράσει τη λύπη του για την άδικη ταλαιπωρία δέκα ανθρώπων, προσπάθησε να την πει στον Πικραμμένο σε στυλ «και τι ήθελες να σου κάνω εγώ;».

Ενδεχομένως κάποιος άλλος στη θέση του θα τους είχε πάρει και τηλέφωνο έναν έναν. Μόνο όταν συμπεριφέρεσαι πολιτισμένα εσύ μπορείς να διεκδικείς την πολιτισμένη συμπεριφορά των άλλων.

Κάτι τελευταίο. Οι περισσότεροι καταλάβαμε από την αρχή ότι η υπόθεση είναι μούφα.

Πώς αισθάνονται άραγε σήμερα όσοι την έκαναν σημαία ευκαιρίας; Οσοι ανακύκλωναν παπαριές για το FBI, τα δήθεν στοιχεία που τώρα έρχονται και τους αξιόπιστους μάρτυρες; Οσοι τσαλάκωναν τις υπολήψεις ανθρώπων επειδή ήταν αντίπαλοί τους;

Στην καλύτερη περίπτωση υποθέτω ότι αισθάνονται ηλίθιοι. Στη χειρότερη, θα το εξηγήσουν στον εισαγγελέα.