Δεν είναι κόμμα· είναι θρησκεία

Μπήκα στο Κάπα-Κάπα-Ε και έχω αλλάξει / βρήκα τα ιδανικά που ποθώ. / Εβγαλα φτερά και έχω πετάξει / σε έναν καινούργιο ουρανό. / Πήρα ζωή απ’ τα οράματά του / θέλω να μείνω για πάντα μαζί. / Αν είναι αρρώστια ποτέ να μη περάσει / θέλω στο σώμα μου να κυκλοφορεί. / Είμαι στο Κόμμα και ελπίζω / πως βαδίζω σε δρόμο σωστό. / Γι’ αυτό κοντά του θα ξεψυχήσω / ώσπου να δω το σοσιαλισμό.

ΥΜΝΟΣ ΣΤΟ ΚΚΕ – ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
ΓΙΑ ΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΚΚΕ

Στίχοι: Θόδωρος Κανονίδης (2017)

Βάσκανος μοίρα το θέλησε και δεν είχαμε ποτέ στην Ελλάδα ένα αμιγώς θρησκευτικό κόμμα, κάποιο που να διατυμπανίζει τη θρησκευτική του ταυτότητα ήδη από τη μαρκίζα του. Μια φιλότιμη προσπάθεια του βουλευτή Νίκου Νικολόπουλου τον Μάιο του 2013 να στήσει το πρώτο (και τελευταίο) Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος δεν βρήκε μεγαλύτερη απήχηση από τον Εξωραϊστικό Σύλλογο Κάτω Πετραλώνων (και συγγνώμη από τα Ανω). Επιτρέψτε μου εδώ και μια προσωπική πινελιά. Με τον αρχηγό του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος συστεγάστηκα στην ομάδα των Ανεξάρτητων Δημοκρατικών Βουλευτών το όχι και τόσο μακρινό 2014. Αυτή η Κοινοβουλευτική Ομάδα, βεβαίως, ήταν ένα απολύτως τεχνητό κατασκεύασμα, προορισμένο να δώσει φωνή σε όλους τους άστεγους βουλευτές, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων (δεν αποκλείαμε a priori παρά μόνο τους νεοναζιστές της Χρυσής Αυγής). Εντούτοις, όποιος γνωρίζει τις αντιλήψεις του Νικολόπουλου και τις αντιπαραβάλλει με τις δικές μου, δεν μπορεί παρά να παραδεχτεί ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι ικανός για άγρια καλαμπούρια όποτε βρίσκεται στα κέφια του.

Η έλλειψη αμιγώς θρησκευτικού κόμματος δεν πρέπει να μας οδηγήσει στην εσφαλμένη εντύπωση ότι κανένα κόμμα στην Ελλάδα δεν μπήκε στον πειρασμό να εκμεταλλευθεί το θρησκευτικό αίσθημα του λαού μας. Τουναντίον. Εκτός από τα σταυροκοπήματα και τις γονυκλισίες των πολιτικών αρχηγών, τόσο στον λεγόμενο «συντηρητικό» όσο και στον λεγόμενο «προοδευτικό» χώρο, τα κόμματα έδιναν τα διαπιστευτήριά τους στην Εκκλησία και στα ψηφαλάκια της με κάθε ευκαιρία. Το 1983, όταν όλα τα ‘σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά του ΠΑΣΟΚ, ο θαρραλέος τραγουδοποιός Ρόμπερτ Ουίλιαμς παρέδωσε στο κόμμα του, τη Νέα Δημοκρατία, στίχους που έμελλε να περάσουν στην αθανασία. Αμέσως μετά τη νατουραλιστική περιγραφή μιας αιγαιοπελαγίτικης Εδέμ – «να ‘ρθεις σαν άνοιξη να διώξεις τα χιόνια / να τραγουδούν στα δέντρα πάλι τ’ αηδόνια» – ακολουθούσε το ωμό κομματικό μήνυμα: «Μαζί να γράψουμε λαμπρή ιστορία / ζήτω η Ελλάδα, ζήτω η θρησκεία, ζήτω η Νέα Δημοκρατία»… Σοφόν το σαφές.

Το ΚΚΕ είναι από άλλο ανέκδοτο ή μήπως, ερήμην του, από το ίδιο – στην πιο φανατική, μάλιστα, εκδοχή του; Κανονικά, ένα κόμμα που επισήμως ασπάζεται τον αθεϊσμό και την ανεξιθρησκία, θα όφειλε να είναι και το τελευταίο που θα μας κινούσε τις υποψίες επί του θέματος. Ωστόσο, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, το ΚΚΕ – σε πείσμα των καιρών – παραμένει αμετακίνητο σαν ιδεολογικός μονόλιθος και καμαρωτά φέρει γνωρίσματα που μονάχα σε φονταμενταλιστικές θρησκευτικές σέχτες θα περιμέναμε να εντοπίσουμε.
Εάν καταφέρουμε να καταπολεμήσουμε τα νευρικά μας γέλια και να προσπεράσουμε την κιτσάτη αφέλεια του «Υμνου στο ΚΚΕ», τι μας απομένει; Μια νοσηρή πεισιθάνατη διάθεση, ένα μεσσιανικό όραμα και, στον βωμό του οράματος, ένα ανυποχώρητο πνεύμα αυτοθυσίας. Σας διαβεβαιώ, ως πρώην παπαδάκι / κατηχητόπουλο, ότι τα χριστιανικά τραγουδάκια που αποστηθίζαμε δεν υπερτερούσαν διόλου στην εμφύσηση θρησκευτικού αισθήματος. Ως προς τον προσδιορισμό της Δευτέρας Παρουσίας ίσως να ανέκυπταν μονάχα ορισμένες ασήμαντες διαφοροποιήσεις.