Συγκρίσεις

Η εμφάνιση του αρχηγού της αντιπολίτευσης στη ΔΕΘ πιστοποίησε δύο πράγματα που υποψιαζόμασταν. Δεν έχει ανακαλύψει τον νέο του ρόλο και δεν έχει βρει ρυθμό μετά τις εκλογές.

Μεταξύ μας, λογικό. Καμία βαριά ήττα δεν φέρνει την ευτυχία, ούτε η απώλεια της εξουσίας είναι για γλέντια.

Η εικόνα ήταν πάνω από χίλιες λέξεις. Το περασμένο Σαββατοκύριακο γελούσαν και τα αφτιά του Μητσοτάκη, ό,τι κι αν έκανε ή έλεγε. Το Σαββατοκύριακο που ακολούθησε είδαμε έναν χολωμένο Τσίπρα που ζοριζόταν και να χαμογελάσει.

Περιέφερε ένα αίσθημα πικρίας, σαν να αισθάνεται ότι τον αδίκησαν που έχασε. Και μιλούσε για την κυβέρνησή του λες κι είχε πάρει 50%!

Χρειάζεται φυσικά προσαρμογή. Η οποία όμως προσκρούει σε ένα εμπόδιο που ήταν καταφανές στη ΔΕΘ. Δεν έχει ακόμη κατασταλάξει τι θέλει να κάνει και με ποιους.

Ζήτημα κρίσιμο απέναντι σε έναν Πρωθυπουργό και μια κυβέρνηση που (προς το παρόν) τρέχουν ένα συγκεκριμένο σχέδιο με μάλλον ευρεία κοινωνική στήριξη.

Γι’ αυτό κι ο αντιπολιτευτικός λόγος ταλαντεύεται σε μια διαρκή αμφισημία – στον αντίποδα της σαφήνειας του Μητσοτάκη.

Αλλοτε η κυβέρνηση κατηγορείται ότι «τρώει από τα έτοιμα» και «επιχειρεί να παρουσιάσει ως δική της» την πολιτική της προκατόχου της. Κι άλλοτε ότι ετοιμάζεται να καταστρέψει την κοινωνία με το «κράτος της Δεξιάς».

Αυτό το πτυχίο του διοικητή της ΕΥΠ έχει γίνει διασημότερο κι από τα αμφισβητούμενα πτυχία του Αϊνσταϊν!

Η διαρκής ταλάντευση είναι ασφαλώς προβληματική. Διότι τι είναι τελικά η νέα κυβέρνηση; Συνέχεια της παλιάς ή αντίποδας; Διάδοχος ή εκκαθαριστής;

Η αριστερή παπάτζα φτάνει στα άκρα όταν ο πρώην πρωθυπουργός εξαγγέλλει ότι «η αύξηση μισθών είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξη και όχι η ανάπτυξη προϋπόθεση για την αύξηση των μισθών».

Ή όταν κατηγορεί τους σημερινούς επειδή οι ιδιωτικές επενδύσεις γίνονται με δανειοδότηση!

Δηλαδή επί ΣΥΡΙΖΑ και παντού στον κόσμο οι επιχειρηματίες πώς επενδύουν; Πιάνουν πρώτα το Τζόκερ ή κάνουν βουντού;

Τελικά βεβαίως όλα οδηγούν στο πραγματικό ερώτημα που έχει μπροστά του ο Τσίπρας. Πώς θα ενσωματωθεί με το κόμμα του σε μια νέα κανονικότητα, την οποία κι εκείνοι βοήθησαν να εγκαθιδρυθεί.

Θα τη διεκδικήσουν ή θα την καταραστούν;

Ενας Θεός ξέρει τι απάντηση θα δώσουν. Το βέβαιο είναι ότι χρειάζεται χρόνος για να αφομοιώσουν τι συνέβη και να επινοήσουν τι μπορεί να συμβεί.

Κι ότι η χειρότερη λύση θα ήταν να καταφύγουν σε μια άρνηση της πραγματικότητας. Στη βολική αυτοδικαίωση της παλιάς Αριστεράς που μετά τον Εμφύλιο έλεγε (περίπου) «χάσαμε αλλά είχαμε δίκιο, κερδίσατε αλλά είχατε άδικο».