Ανακούφιση

Ο Αλέξης Λάζαρης θα πρέπει να αισθάνθηκε μια βαθιά ανακούφιση παρακολουθώντας προχθές τις σκηνές από το άδειασμα των κεντρικών γραφείων της Χρυσής Αυγής στη Μεσογείων. Εκεί μπροστά τον είχαν ξυλοκοπήσει τέσσερις τον Μάρτιο του 2017 και παραλίγο να τον αφήσουν στον τόπο. Για την επίθεση καταδικάστηκε σε εφτά χρόνια κάθειρξη με αναστολή ο Χρήστος Ζέρβας, μετακλητός υπάλληλος στο γραφείο του Νίκου Μιχαλολιάκου στη Βουλή.

Ανάλογη ανακούφιση θα ένιωσαν και οι αιγύπτιοι ψαράδες που είχαν δεχθεί επίθεση τον Ιούνιο του 2012 στο Πέραμα. Ο Παύλος Φύσσας, πάλι, δεν μπορεί να νιώσει τίποτα. Μεθαύριο συμπληρώνονται έξι χρόνια από το θανάσιμο μαχαίρωμά του στο Κερατσίνι. Η δίκη του δολοφόνου Γιώργου Ρουπακιά («Μια απλή ανθρωποκτονία ήταν»…) και άλλων 17 ατόμων μετρά ήδη κοντά 4,5 χρόνια. «Killah P ζεις», γράφει ένα τεράστιο γκράφιτι που αποκαλύφθηκε το περασμένο Σάββατο στη μνήμη του αντιφασίστα μουσικού στο εργοστάσιο Καχραμάνογλου.

Η Χρυσή Αυγή δεν βρίσκεται πια στη Βουλή. Η χρηματοδότησή της μέσω των βουλευτικών αποζημιώσεων σταμάτησε, τα μέλη της σιγά-σιγά αποχωρούν, τα γραφεία κλείνουν, οι σημαίες κατεβαίνουν. Μπορούμε λοιπόν να κηρύξουμε λήξη συναγερμού;

Στο πολύ κατατοπιστικό της βιβλίο «Η άκρα Δεξιά στην Ελλάδα» (εκδ. Καστανιώτη), η Βασιλική Γεωργιάδου χωρίζει τους ψηφοφόρους των ακροδεξιών κομμάτων σε τρεις κατηγορίες: οι εκλογείς με αυταρχικές δομές προσωπικότητας, οι «χαμένοι του εκσυγχρονισμού» και εκείνοι που διαθέτουν αντιμεταναστευτικό / νατιβιστικό προσανατολισμό. Οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής (που δεν είναι τυπικό πολιτικό κόμμα, αλλά μια μιλίτσια / πολιτοφυλακή εξοπλισμένη με τάγματα εφόδου) είναι κυρίως νέοι, χαμηλού εκπαιδευτικού επιπέδου, που ανήκουν στο ενεργό εργατικό δυναμικό.

Η καλή εκδοχή είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι, που κάποια στιγμή ξεπέρασαν τους 500.000, κατάλαβαν επιτέλους πως ήταν λάθος τους να ψηφίζουν δολοφόνους. Η κακή εκδοχή είναι ότι στράφηκαν προσωρινά σε άλλα σχήματα ή κάθονται στο σπίτι τους περιμένοντας τον επόμενο «χαρισματικό» ηγέτη, το επόμενο σκληρό «αντισυστημικό» κόμμα, που δεν θα σκοτώνει, απλώς θα τρομοκρατεί. Οσο για το ίδιο το κόμμα, η Γεωργιάδου επισημαίνει ότι «από την έναρξη της δικαστικής διερεύνησης και μετά δρα περισσότερο κεκαλυμμένα – υπό τον μανδύα των «αγανακτισμένων» κατοίκων ή άλλων ακροδεξιών οργανώσεων – φροντίζοντας να μην επιβαρυνθούν περαιτέρω δικαστικά τα στελέχη της».

Η χαλαρότητα λοιπόν δεν δικαιολογείται. Οι λόγοι που επέτρεψαν τη διείσδυση των ιδεών της Χρυσής Αυγής στην κοινωνία δεν έχουν άλλωστε εκλείψει (με εξαίρεση ίσως τα Μνημόνια) και οι υποστηρικτές αυτών των ιδεών δεν εξαντλούνται ασφαλώς στους Χρυσαυγίτες – συναντώνται στα κόμματα, στα μέσα ενημέρωσης, στην εκκλησία. Το ευχάριστο είναι ότι, παρά τις καταγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ, η πολιτική της κυβέρνησης σε πεδία όπου ανέκαθεν αλιεύει ψήφους η Ακροδεξιά, όπως είναι το μεταναστευτικό και η ασφάλεια, χαρακτηρίζεται προς το παρόν από σοβαρότητα, αποφασιστικότητα και μετριοπάθεια. Αλλά οι κίνδυνοι ελλοχεύουν.