Πότε ο Γιάννης δεν μπορεί…

Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα που να πάρει η οργή: αυτό είναι το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας της Εθνικής Μπάσκετ στο Παγκόσμιο Κύπελλο, από το οποίο, διά μίαν εισέτι φοράν, πέρασε και δεν ακούμπησε!

Βεβαίως το χρονικό επίρρημα της παροιμίας πάσχει, αλλά, διάβολε, όταν έχουν περάσει δέκα χρόνια από την τελευταία φορά που αξιωθήκαμε να δούμε την αφεντομουτσουνάρα μας πάνω σε ένα βάθρο, τότε όντως ο χρόνος επιμηκύνεται τόσο πολύ, ώστε να πιστεύει κάποιος πως το κατάντημά μας διαρκεί εις τον αιώνα τον άπαντα!

Αλλάζουν οι διοργανώσεις, οι συγκυρίες, οι παίκτες, οι προπονητές, οι αντίπαλοι, αλλά όχι τα… χάλια μας και να πώς επιβεβαιώνεται το αγοραίο και ανεπιθύμητο νόημα μιας άλλης παροιμίας με το ίδιο όνομα…

Πότε ο Γιάννης δεν μπορεί, πότε ο κώ…ος του πονεί!

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, δεν διάλεξα τις παροιμίες με τους Γιάννηδες, για να μεμφθώ τους πολλούς από δαύτους που διαθέτει η Εθνική στο ρόστερ της: τον MVP του ΝΒΑ, Αντετοκούνμπο, τον αρχηγό Μπουρούση, τον Παπαπέτρου, ακόμη και τον παρεμφερή κατ’ όνομα Γιαννούλη Λαρεντζάκη, αλλά επειδή κολλάει γάντι στο παρατεταμένο δράμα που βιώνει η πάλαι ποτέ «Επίσημη Αγαπημένη»…

Δεν κομίζω γλαύκα εις Αθήνας με το να σημειώσω ότι χρειάζονται άμεσες λύσεις και δραστικά μέτρα για να ανασχεθεί ο κατήφορος που έχει οδηγήσει την Εθνική στην παρακμή.

Οποιος, λέει, έχει τα γένια, έχει και τα χτένια: τον ρόλο του μπαρμπέρη οφείλει να τον παίξει η ΕΟΚ και μάλιστα όχι σήμερα, αλλά… χθες! Αντί να τυρβάζει περί άλλα, πρέπει να αναλύσει την κατάσταση και να πράξει τα δέοντα, διότι εδώ και τόσα χρόνια ούτε προλαμβάνει τις δυσάρεστες καταστάσεις, ούτε καταφέρνει κιόλας να τις θεραπεύσει.

Στην Κίνα χάθηκε άλλη μια μεγάλη ευκαιρία επιστροφής στην ελίτ, με όλα τα παρελκόμενά της. Η Εθνική ξαναγύρισε πίσω μάνι μάνι και με την ουρά στα σκέλια και μένει να φανεί εάν το καινούργιο (αλλά επαναλαμβανόμενο) φιάσκο θα συνεγείρει συνειδήσεις ή θα εξακολουθήσουμε να ζούμε στην κοσμάρα μας…