Δείπνο με τον Αντονι Πέρκινς στο Λονδίνο

Λονδίνο 12 Ιουλίου 1961. Η πρώτη μέρα των γυρισμάτων της «Φαίδρας» του Ζυλ Ντασσέν έχει τελειώσει. Ο Γ.Κ. Πηλιχός ως απεσταλμένος των «ΝΕΩΝ» γράφει τις εντυπώσεις του από τη γνωριμία του με τον Αντονι Πέρκινς και άλλα ατμοσφαιρικά στιγμιότυπα από ένα ακριβό εστιατόριο:

Μία σύγχρονη Φαίδρα όμορφη, με πλούσια ξανθά μαλλιά, ντυμένη με ένα θαυμάσιο φόρεμα του Μπαλμαίν κι ένας μοντέρνος Ιππόλυτος με αμερικανικό διαβατήριο, ψηλός ως δύο μέτρα, λεπτοκαμωμένος, γοητευτικός, που φαίνεται μέχρι 23 ετών, ενώ έχει πατήσει ήδη τα 29, συναντήθηκαν εδώ, πριν από τρεις μέρες, στο Βρετανικό Μουσείο και μάλιστα μπροστά στα τόσο πολυσυζητημένα τον τελευταίο καιρό Ελγίνεια μάρμαρα. Η συνάντηση αυτή ήταν η πρώτη σκηνή που γύρισε ο Ζυλ Ντασσέν για την καινούργια ταινία του «Φαίδρα» με τη Μελίνα Μερκούρη και τον Αντονυ Πέρκινς…

Υστερα από το γύρισμα της πρώτης ημέρας ο Ζυλ Ντασσέν θέλοντας να γιορτάσει το γεγονός οργάνωσε ένα δείπνο στου «Γκουαλίνο», ένα από τα καλύτερα και πιο γνωστά ρεστοράν του Λονδίνου. Εκεί, έχοντας μία θέση πλάι στον Αντονυ Πέρκινς, είχα την ευκαιρία να κουβεντιάσω επί αρκετή ώρα με τον διάσημο Αμερικανό ηθοποιό. Στο ίδιο τραπέζι που είχε γίνει ο στόχος των βλεμμάτων όλων των πελατών που βρίσκονταν εκεί, κάθονταν η Μελίνα Μερκούρη, ο Ζυλ Ντασσέν και η σεναριογράφος της «Φαίδρας» κ. Μαργαρίτα Λυμπεράκη. Πριν τα φρακοφορεμένα γκαρσόνια εκτελέσουν την παραγγελία για τα ορντέβρ, άρχισαν να καταφθάνουν στο τραπέζι μας θαυμασταί της Μελίνας και του Αντονυ Πέρκινς για να πάρουν πάνω στα μενού του καταστήματος τα πολυπόθητα αυτόγραφα, ενώ την ίδια στιγμή η διακριτική ορχήστρα του κέντρου έπαιζε τη μελωδία από τα «Παιδιά του Πειραιά». Η στιγμή ήταν κατάλληλη για ένα ποτό. Ο Ντασσέν ρώτησε τον Πέρκινς: «Τι θα πιεις Τόνυ;» Και ο διάσημος ηθοποιός, συνεπής με την παιδική του φυσιογνωμία, απάντησε: «Γάλα»! Γάλα όμως έμελλε να πιει όλη η συντροφιά, γιατί το κατάστημα – όπως όλα τα ρεστοράν στο Λονδίνο – επειδή ήταν Κυριακή και η ώρα ήταν περασμένες… δέκα, δεν σερβίριζε ποτά…

Αργότερα τον προσκάλεσα για μία συνομιλία «υψηλότερου επιπέδου» με αυτό το ερώτημα:

– Πέστε μου, πώς βρίσκετε τον ρόλο σας στη «Φαίδρα»;

– Θα σας φανεί περίεργο, αλλά δεν μπορώ να σας δώσω μια συγκεκριμένη απάντηση. Εχω μέσα στο μυαλό μου όλη την εικόνα του ρόλου μου, τον βλέπω με τη σκέψη μου, νιώθω ότι μου αρέσει πολύ, αλλά δεν μπορώ να τον παρουσιάσω στους άλλους με λόγια. Υποτίθεται ότι ο Αλέξης που παίζω στο φιλμ είναι ο εκσυγχρονισμένος Ιππόλυτος του Ευριπίδη. Μέχρι στιγμής όμως δεν έτυχε ούτε να δω σε παράσταση το αυθεντικό έργο του Ευριπίδη, ούτε ο ίδιος να παίξω τον ρόλο αυτό. Εδώ πρέπει να σας πω ότι ενώ από τότε που παίζω στο θέατρο και στον κινηματογράφο, πολλές φορές ονειρεύτηκα να παίξω πάνω στη σκηνή τον Ορέστη του Αισχύλου, καμία φορά δεν μου πέρασε από το μυαλό ο ρόλος του Ιππόλυτου. Τώρα βέβαια που διάβασα σε αγγλική μετάφραση την τραγωδία του Ευριπίδη για τη Φαίδρα και τον Ιππόλυτο καθώς κι εκείνη του Ρακίνα, θέλω πολύ, μετά το φιλμ, να παίξω τον ίδιο ρόλο, έτσι όπως είναι στην αυθεντική μορφή του, στο Μπρόντγουαιη ή αλλού.

Στο σημείο αυτό η συνομιλία μας διακόπτεται… Στη συνέχεια ο νεαρός ηθοποιός, καθώς η ορχήστρα έπαιζε διάφορες μελωδίες από γνωστές αμερικανικές επιτυχίες, άρχισε να τραγουδά ψιθυριστά στο αυτί της Μελίνας τα λόγια των τραγουδιών… Η ώρα ήταν μόλις 11 πριν από τα μεσάνυχτα και ο νόμος επιβάλλει εδώ κάθε Κυριακή οι ορχήστρες στα κέντρα να τερματίζουν την ώρα αυτή την αποστολή τους, αφού προηγουμένως τιμήσουν με την εκτέλεση του εθνικού ύμνου την Α.Μ. τη Βασίλισσα της Αγγλίας! Το τραγούδι του Πέρκινς είχε μεταβληθεί ξαφνικά σε ένα ασυγκράτητο δυνατό γέλιο που έκανε τους Λονδρέζους θαυμαστές του στο κέντρο να τον αγριοκοιτάξουν. Πέντε λεπτά αργότερα βγήκαμε όλοι στο δρόμο και κάνοντας ένα μικρό περίπατο ως το Πικαντίλλυ Σέρκους, αναπνεύσαμε την… ελευθερία μαζί με την υγρή μεταμεσονύκτια ατμόσφαιρα του Λονδίνου.