Χρήστος Λούλης

Κλείνουν τα μάτια. Η αναπνοή βαραίνει. Το πρόσωπο ξεκουράζεται και μοιάζει με εκείνα τα χωράφια με το στάχυ που είχα δει ένα καλοκαίρι έξω από την Τρίπολη. Τόσο γαλήνια ήταν αυτή η χρυσή σταχένια θάλασσα που κυμάτιζε μπροστά μου, στο ύψος του μηρού, που ήμουν σίγουρος ότι αν άφηνα τον εαυτό μου να χαθεί, θα έπλεα πάνω της, όπως όταν χωρίς αέρα στον βυθό αφήνεις τα πόδια και το ρεύμα σε παίρνει σαν πλαστική σακούλα…

Κι έτσι έκανα κι έφυγα. Ακουγα πίσω μου τις κραυγές θαυμασμού των φίλων μου: «Κοίτα τον! Πετάει! Οχι, κολυμπάει στα στάχυα! Πού πάει; Ενα κοράκι στάθηκε στην πλάτη του! Πεθαίνει; Πού πάει;». Κι οι φωνές τους χάνονταν κι άλλαζαν χροιά και πια δεν ήταν φωνές ανθρώπων, αλλά δέντρων. Και δεν ήταν θαυμασμού και φόβου αλλά προσκλητήριο. Και στάθηκα στη σκιά τους. Και το δέρμα μου έλαμπε. Τα μάτια μου δεν τα έκλεινε η αντηλιά. Στα χέρια μου μυρμήγκια και ο βόμβος από τα ηφαίστεια της Κίνας να μου δονεί το στομάχι. Μια παρέλαση ξεκίνησε από βαθιά στα στάχυα προς το μέρος το δικό μου. Και μια μουσική για συνοδεία, που έμοιαζε με ξεκούρδιστο ρολόι. Η πομπή πλησίαζε και ο αέρας σταματούσε. Τα έντομα στον αέρα έμειναν ακίνητα.

Ενα κορίτσι που τη φώναζε η μάνα της Μανώλη με πήρε απ’ το χέρι. Ο πατέρας μου έφευγε για τη δουλειά με εκείνο το χαμόγελο που έχω κι εγώ τώρα. Η μάνα μου με φώναζε να ανέβω για φαΐ. Ο γιος μου είχε την κόρη του αγκαλιά και μου τραγουδούσαν τα Χρόνια Πολλά. Η κόρη μου έρχονταν και έφευγε από την αγκαλιά μου. Σαν συνεχόμενη ερωτική απογοήτευση. Και το πρώτο μου φιλί. Στην κατασκήνωση με σιδεράκια. Στο σπίτι του παππού στη Σαλαμίνα, είδα για πρώτη φορά τον γαλαξία. Και στη φωνή του Καρλ Σέιγκαν, άκουσα να λεν για δράκους της Εδέμ. Και καθόλου δεν με φόβιζε το μαύρο κάτω απ’ τα πόδια μου όταν βουτούσα στα βαθιά, μέχρι που είδα το τέρας να μου χαμογελά. Ενας γέρος πολύ μικρότερός μου με παρακίνησε να κλέβω βιβλία. Οταν ήμουν 9, η κυρα-Βασιλική, γειτόνισσα παρατημένη, με είχε μόνη συντροφιά. Μόνο εγώ πήγαινα και την άκουγα να μου λέει τη ζωή της. Το βράδυ ξύπνησα με τις φωνές της από απέναντι. Χρηστάκη μου, πρωταθλητή μου, φώναζε. Δεν την ξαναείδα. Τόσο μεγάλη η γη. Και τόσο βαθύς ο φόβος μου, σχεδόν όσο και η περιέργειά μου.

Αρχισα να πνίγομαι και κουνούσα χέρια, πόδια για να γυρίσω πίσω. Ο αέρας με τραβούσε μακριά και το κοντινότερο δέντρο έμοιαζε με εμένα όταν κοιμάμαι.

Ημουν βρεγμένος αλλά δεν είχε βρέξει. Η θάλασσα ήταν χιλιόμετρα μακριά. Στις σταγόνες του χεριού μου κολυμπούσαν φάλαινες και παγόβουνα. Εκλαψα γιατί δεν είχα κάποιον να τα δείξω. Τα έγραψα στο χώμα για όσο κρατήσει.

Πόσο να κράτησε αυτό το όνειρο; Εβδομήντα χρόνια; Σαν τίποτα μου φάνηκε.