Από κρίση σε κρίση

Η κρίση σε Αργεντινή, Μεγάλη Βρετανία, Ιταλία κυριαρχούσε στα τέλη Αυγούστου. Στην Αργεντινή, ο δεξιός κ. Μάκρι φαίνεται να χάνει, ενώ επιστρέφουν οι περονιστές αντίπαλοί του. Ο κ. Μάκρι εκτόπισε στις προηγούμενες εκλογές, εν μέσω σκανδάλων και οικονομικής κρίσης, την κ. Κιρσνέρ. Ο φιλελεύθερος νυν πρωθυπουργός, υποσχέθηκε να μειώσει τη φτωχοποίηση του 30% του πληθυσμού επεκτείνοντας τον δανεισμό. Οπως και 22 φορές στο παρελθόν χρειάστηκε τη συνδρομή του ΔΝΤ, για προσωρινή ανακούφιση του ελλειμματικού προϋπολογισμού και τη μεγάλη υποχώρηση της αξίας του νομίσματός της. Δεν τα κατάφερε. Η πλουσιότερη χώρα της Λατινικής Αμερικής βρίσκεται στα πρόθυρα της 8ης πτώχευσής της. Ετσι, η νίκη των περονιστών θεωρείται βέβαιη. Η αιτία της αποτυχίας Μάκρι αποδίδεται στην αδυναμία να προσελκύσει ξένες επενδύσεις, παρά τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις.

Στη Μεγάλη Βρετανία η ανατροπή έχει ήδη πραγματοποιηθεί σε επίπεδο Κοινοβουλίου με την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον κ. Τζόνσον. Αυτός βρίσκεται αντιμέτωπος με μία ήττα στη Βουλή και στη συνέχεια σε εκλογές, ενώ η σχεδόν βέβαιη αποχώρηση από την Ενωση θα σημάνει την υποβάθμισή της χώρας στη διεθνή ισορροπία δυνάμεων. Στην περίπτωση αυτή έχουμε μια κρίση που πυροδοτήθηκε από την αδυναμία της κυβέρνησης των Συντηρητικών να μειώσει την εξωφρενική οικονομική ανισότητα. Ο Τζόνσον με τις τελευταίες κινήσεις του θέλει να αλλάξει την πολιτική ατζέντα, που τρία χρόνια τώρα κυριαρχείται από την Εξοδο, αλλάζοντας την ατζέντα για τη διάσωση του συστήματος Υγείας και την Παιδεία. Ομως η ατζέντα αυτή μπορεί να καταλήξει σε Εξοδο, που θεωρείται βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε οικονομικές περιπέτειες και πόλωση. Ηδη με τη λίρα σε δοκιμασία επιβαρύνονται τα χαμηλά και μεσαία στρώματα, ενώ ο κινητήριος μοχλός για την άσκηση φιλολαϊκής πολιτικής, οι επενδύσεις, δεν πρόκειται να έρθουν. Ηδη εκατοντάδες επιχειρήσεις μεταφέρουν την έδρα τους εκτός Μεγάλης Βρετανίας, ενώ το φάρμακο του πρωθυπουργού, που θα προέλθει από μια νέα εμπορική πολιτική υποστηριζόμενη από τον Τραμπ, αμφισβητείται, οι δε επενδύσεις μειώνονται.

Στην Ιταλία ο ακροδεξιός ρωσόφιλος κ. Σαλβίνι έσκαψε τον λάκκο του ανατρέποντας την ίδια του την κυβέρνηση, ώστε να προκαλέσει πρόωρες εκλογές. Πίστευε, διαβάζοντας τις δημοσκοπήσεις που τον φέρνουν με ποσοστά άνω του 40%, ότι θα μονοπωλήσει την εξουσία. Ομως το φαΐ κάηκε. Οι πεντάστεροι συνεταίροι του συμφώνησαν να σχηματίσουν κυβέρνηση με τους σοσιαλιστές. Οσο και να είναι εύθραυστη η νέα κυβέρνηση, η ήττα του μεσοπρόθεσμα είναι δεδομένη. Η κρίση χρέους που πλήττει την Ιταλία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί εκτός ΕΕ και ευρώ, με συνταγές Βαρουφάκη -παράλληλο νόμισμα – και αποχώρηση από την ευρωζώνη. Και αυτό το κατανοούν και οι αντισυστημικοί μέχρι χτες συγκυβερνήτες του.

Ενα πρώτο συμπέρασμα από τις τρεις κρίσεις είναι ότι χωρίς επενδύσεις το μέλλον των χωρών και των κομμάτων εξουσίας στηρίζεται στην επιτυχία της επενδυτικής πολιτικής εντός Ενωσης. Αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν δει σύντομα να έρχονται επενδύσεις, θα έχει την τύχη τη γνωστή. Προφανώς έχει συνείδηση του παράγοντα ευημερίας που δεν κατάφερε να κινητοποιήσει η προηγούμενη κυβέρνηση, και μάλλον γι’ αυτό κινείται με θυελλώδεις ρυθμούς. Το αν θα πετύχει, θα φανεί το πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησής του.