Η Ιστορία α λα καρτ

Συμβαίνει με την Ιστορία. Οσο πιο πρόσφατα είναι τα γεγονότα τόσο μεγαλύτερες είναι οι αποκλίσεις γύρω από την ερμηνεία τους. Οσο πιο νωπός είναι ο χρόνος, τόσο πιο έντονες είναι οι έριδες.

Από τον κανόνα θα ήταν αδύνατον να εξαιρεθεί η ιστορία της κρίσης – δεν θα το επέτρεπε η πολιτική φόρτιση. Ο καβγάς Πέτσα – Χαρίτση με φόντο την Ιθάκη του Αλέξη Τσίπρα είναι ένα φυσιολογικό αποτέλεσμα που δεν θα μπορούσε να αποτρέψει ούτε η θερινή ραστώνη. Ηταν φυσικό να γίνει όχι μόνο για να δώσει μια πρόγευση πολιτικής κλωτσοπατινάδας ενόψει της ΔΕΘ, αλλά και για να θυμίσει ότι οι θέσεις για την ιστορία της κρίσης θα είναι πάντα ασύμπτωτες.

Θα είναι ασύμπτωτες όσο ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ θα διεκδικούν ο καθένας για τον εαυτό του τον ρόλο του βασικού αφηγητή. Είναι ο ρόλος που διεκδικεί επίμονα ο Τσίπρας υποστηρίζοντας πως αυτός παρέλαβε μια χώρα σε κρίση για να την παραδώσει αμνημόνευτη στους επόμενους. Και είναι και ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ που σιγοντάρει τον αρχηγό του εξορίζοντας τον κυβερνητικό εκπρόσωπο στον χώρο του αναθεωρητισμού. «Η πρόσφατη ελληνική Ιστορία δεν αναθεωρείται, όση προπαγανδιστική μελάνη και αν σπαταλήσει η ΝΔ» λέει ο Αλέξης Χαρίτσης.

Είναι αναθεωρητισμός όμως η ανάγνωση του Στέλιου Πέτσα πως «η σύγχρονη οδύσσεια του ελληνικού λαού παρατάθηκε τεσσεράμισι χρόνια επειδή ο κ. Τσίπρας ήθελε να καθίσει με κάθε τρόπο στην καρέκλα του πρωθυπουργού»; Εχει άδικο όταν λέει πως για να κατακτήσει την εξουσία «φόρτωσε με 10 δισ. ευρώ νέα μέτρα λιτότητας όλους τους Ελληνες, κόστισε πάνω από 100 δισ. ευρώ στην παρούσα και τις επόμενες γενιές και υποθήκευσε τη δημόσια περιουσία μέχρι το 2115»;

Το ερώτημα δεν είναι μόνο για τον ιστορικό του μέλλοντος. Τέθηκε και στις εκλογές της 7ης Ιουλίου και η αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων που βγήκε από την κάλπη έδωσε κατά κάποιον τρόπο μια απάντηση. Είναι απάντηση που έδωσε εμμέσως και ο Αλέξης Τσίπρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, λέει στο ιθάκειο μήνυμά του, κέρδισε σχεδόν όλα τα δύσκολα, για πολλούς ακατόρθωτα, πολιτικά και ιστορικά στοιχήματα, αλλά έχασε τις εκλογές. Εξηγείται; Εξηγείται. «Δεν είναι», συμπληρώνει, «η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι ανάλογο στην Ιστορία της χώρας».

Η εξήγηση αφήνει χώρο στην υπόθεση πως ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να μεγεθύνει το πολιτικό του μέγεθος διά των ιστορικών ταυτίσεων. Είναι, ας πούμε, ο νέος Βενιζέλος. Είναι; Μια γενική απάντηση έχει δώσει ο Πιραντέλο. Μπορεί να είναι κανείς κάτι εάν απλώς το νομίζει. Η απάντηση δεν διαφέρει και πολύ από εκείνη που έδωσε ειδικά ο Τσόρτσιλ όταν διαβεβαίωνε πως η Ιστορία θα είναι καλή μαζί του επειδή σκοπεύει να τη γράψει και ο ίδιος.

Ο Τσόρτσιλ έγραψε την ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και την έγραψε ως νικητής. Δεν είναι η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ούτε και της ΝΔ. Η Ιστορία στην περίπτωσή τους δεν γράφεται από τους νικητές των πολέμων, αλλά από τους νικητές και τους ηττημένους των εκλογικών κύκλων. «Οι μνηστήρες», έγραψε ως ηττημένος αυτή τη φορά ο Τσίπρας, «είναι ακόμη εδώ και όχι μόνο απολαμβάνουν τους καρπούς των προσπαθειών του λαού μας, αλλά επιχειρούν και να γκρεμίσουν όσα με πολύ κόπο χτίσαμε». Η Ιστορία γράφεται. Αλλά γράφεται α λα καρτ.