Ο στρατηγός που ήταν… στρατιώτης!

Eίναι μια από αυτές τις περιπτώσεις στις οποίες καταργούνται εξ ορισμού τα εισαγωγικά, ισχύουν στην κυριολεξία τα κλισέ και διατρανώνονται τα αυτονόητα…

Ο Σπύρος Βαρυπάτης, που έφυγε προχθές από τη ζωή, υπήρξε η εμβληματικότερη φιγούρα στην ιστορία του Αθλητικού Συλλόγου Παπάγου και συνάμα μια από τις πιο αυθεντικές και καλτ φυσιογνωμίες του ελληνικού μπάσκετ…

Ο εκλιπών ήταν και πλέον θα μνημονεύεται εσαεί ως ένας αληθινός και άνευ εισαγωγικών παράγων: παράγων όχι με τη μεταλλαγμένη έννοια του όρου, αλλά με την κυριολεκτική και τη γνήσια, τουτέστιν ένας άνθρωπος ο οποίος πάνω από μισό αιώνα παρήγαγε έργο αφιλοκερδώς, ανιδιοτελώς και αφανώς.

Ενας εργάτης του μπάσκετ, που προτιμούσε να κυκλοφορεί στα… υπόγεια και δη εκείνα του «Σαλούν» (της ιστορικής έδρας των «Στρατηγών») και όχι στα υπερώα. Ενας άνθρωπος ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του στο μπάσκετ και ποτέ δεν «πούλησε», ούτε εκμεταλλεύθηκε ατομικά την αγάπη και την αφοσίωσή του…

Παράγων παλαιάς καλής κοπής, βγαλμένος από ένα καλούπι που έχει εκλείψει προ πολλού. Νυχθημερόν, βρέξει – χιονίσει έστεκε στο μετερίζι του, στο πλάι των προπονητών, των παραγόντων, των παικτών και όλου του μπασκετικού σιναφιού, άλλωστε σε αυτά τα πενήντα χρόνια της διακονίας του ανέθρεψε γενιές και γενιές από δαύτους…

Θα μας λείψει ο κυρ Σπύρος…

Θα λείψει αυτός ο καλοκάγαθος, ευφυής και δημιουργικός άνθρωπος από την οικογένειά του, από τον Παπάγου, από το μπάσκετ, απ’ όλο τον ελληνικό αθλητισμό του οποίου υπήρξε ένα αληθινό κόσμημα και ένα παράδειγμα προς μίμηση για τους νεότερους και κυρίως αυτούς που αναζητούν το νόημα των σπορ… Εγραψα στον πρόλογό μου ότι στην προκειμένη περίπτωση ισχύουν στην κυριολεξία τα κλισέ: το εννοώ αυτό διότι πράγματι το κενό που αφήνει με την εκδημία του ο Σπύρος Βαρυπάτης δεν είναι απλώς δυσαναπλήρωτο…

Αυτό το κενό είναι όντως μη αναπληρώσιμο για να υπενθυμίζει και να υπερτονίζει την ανεκτίμητη προσφορά ενός πεφωτισμένου ανθρώπου.

Καλοστραθιά να ‘χει στον Παράδεισο…